Kalem, güzel kalem

Avatar

2009-12-26T09:16:00.004+02:00

Bloga yeni yazı!!!1111!!11

Ehem. Ya avatar güzeldi de sanki büyük isim yapıp biraz da o isimle kendini beğendirmiş sanki. Ne bileyim böyle acayip teknolojiler geliştirdik aslında tam yüz on beş yıldır bu anı bekliyoduk falan diyolar da ben şahsen öyle dudak uçuklatan bişey de göremedim. Blizzard'ın ya da benzeri iyi bir firmanın videolarından bi kaç adım ötede gibi sadece. Öte yandan duyduğuma göre sinemadaki bi kaç 3D teknolojisinden çakma olanla izlemişim yani kaçırdığım şeyler olabilir ama nereye kadar kaçmış olabilir diye sormaktan da alamıyorum kendimi.

Sonra mesela senaryonun işlenişine gelelim. İzlemeyenler dikkat! Spoiler vericem. Gerçi senaryo işlenişiyle ilgili söyleyeceğim ilk şeyden sonra belki çok da anlamlı değil. Yahu çok rahat okunuyor film. Yani derinlik sıfır olmuş. Mesela kız çocuğu izleyip olmadık bi şekilde yardım edince, diyosun ki aha bunlar aşık olacak. Ya da işte mesela kızla eğitim sırasında genelde geyik ve aksiyon şeyler gösterirken sadece tek bir adam gibi konuşma sahnesi var ve orda da işte neymiş makato tokato, adını unuttum last shadow muhabbeti, buna binen tek kişi olmuştu hayvan gibi bi herifti doğrusu diye bi muhabbet geçiyo ve diyosun ki aha tamam bu da binicek ona. Ya da işte aha aralarına sızdı ama sonra kıza aşık olacak, onların yollarını öğrenicek taraf değiştiricek falan filan. Yani ne kadar klişe varsa toplamışlar. Bi de şu sergeant tipli amcanın (harbi sarge mıydı o?) ikinci kez gelip hacı rapor vermiyosun ayıp ediyosun beni kaybediyosun demesinden sonra film sürekli şey modunda. oha herşey ne güzel! oha asktr herşey bok gibi oldu! oha herkes mutlu sonlu filmmiş bu! oha herkes ölcekmiş heralde! oha güzel! oha bok! ot! bok! sürekli böyle bir zigzag var. Yani tamam bunu bi kere yap iki yap hadi üç yap ama yüzkırkbeş kere yapınca da gerçekten tadı kaçıyor.

Bi de şeye takıldım. abi bunlar uzaylı muzaylı, farklı bi dünyada farklı bi metabolizma ve farklı bi anlayışla yaşıyolar ama yine de insanlardaki kabile anlayışı var. işte world tree muhabbeti zaten dünya mitolojisinden doğrudan alınma falan. hani o network fena fikir değilmiş ama madem öyle network var niye mesela kabilelere gittiler haber vermek için makto tokatoyu? bi de her bi halta saçlarını takıyolar ama bildiğin düz öpüşüp sevişiyolar. yani hiç uzaylı gibi değiller. kendilerine has birşeyler yapılmış ama kendi içinde tutarlı ve genel olarak yerleşmiş şeyler olmamış. o noktada da biraz hayal kırıklığına uğradım.

ama buna rağmen seyri güzeldi, hoşuma gitti. sadece öyle daha çıkmadan abartıldığı kadar müthiş süpersonik VUHAHAEUHDFKSJH bi film değilmiş zannımca.

Şaka lan şaka, ne kapiycam!

2008-09-06T13:21:00.000+03:00

Bakkala kadar gittiydim, geldim.
Ara ara yaza yaza yine yine.
Mesela bence Avea'nın.. yok.. vodafon muydu, ne haltsa işte, kampanya reklamı çok başarılı. Genç elemanlar gelip şu klişe "bıdınız gıdı olsun, düttürü bittiri olsun, bayramınız kutlu olsuuun:D:D:" şeklindeki SMSleri söyleyip gidiyolar falan. Sevdim ben.

Bi ara Ankara falan yazıcam. Yapıcam bunu.

Kapattım.

2008-02-10T11:08:00.000+02:00

Evet kapattım. Bana ulaşmak isteyenler e-mail, msn veya telefon yolunu kullanabilirler.

Belki rüzgârlar esti geçti ama, dün duyduğum bişeyleri yazmak istedim. Şebnem Ferah'in bi şarkısından:

"
Bir kahve içseydik sarilarak ayrilsaydik
Daha iyi olmaz miydi?
Kaldigin bir otelden ayrilir gibi gitmeseydin
Daha iyi olmaz miydi?
Sözü hic uzatmadan dogrulari söyleseydik
Daha kolay olmaz miydi?

Ayrilmak yeterince zor
Bunu zaten biliyordun
..
"

Başörtüsü hakkında..

2007-10-05T01:38:00.000+03:00

Facebookta bir grupta başlatılmış bir konu gördüm. Uzun uzun buraya aktarmak zor geldi, bakın işte:p
İlk mesaj birisinin, altta da cevabım (ve düşüncelerim) var:

============

Bana kimsenin yarin obur gun Avrupa'ya veya baska bir bati ulkesine gittigimde
senin annen basini ortuyor mu diye sordurtmaya hakki yoktur.Bu grubu takip eden herkese derim ki; basinda turban gordugumuz kisilere otobuste yer bile vermeyin.Otobuste sizle ayni kapidan inerlerse,kapinizi degistirin.Size bir sey sorarlarsa cevap vermeyin ya da ters bir sekilde bilmiyorum deyip kafanizi cevirin.
Sizinle surekli din muhabbeti yapmaya yeltenenlerden uzak durun.Bu ulkede bizi dinimizden bile soguttular arkadaslar.Ilk defa Ramazan ayina karsi bile bir antipatim olustu.Size surekli Hz.Muhammed'den bahsedenlere Ataturk deyin ;bakalim ayni sekilde kendilerinden gececekler mi???Ama nefretinizi en cok su Batili hayati yasayip bunlari basimiza getiren sarlatanlara kusun.
Haaa,bir de su entel gecinen, pembe hayaller kuran,ordu dusmani sahtekar demokratlara deyin ki "Ordumun basimin uzerinde yeri vardir.Kanimi ,canimi,namusumu koruyan benim canim ordum gerekirse birilerinin basina darbe indirir ve ben de onlarin onunde saygiyla egilirim."
Arkadaslar milleti orduya dusman ettiler.
Uzun lafin kisasi duygusal olmayin.Bunlara karsi duygusal ola ola geldik bu noktaya.Bunlari dislayin;ileri giderlerse onlara oyle bir bakis atin ki Mustafa Kemal'in gozleri gibi cakmak cakmak parildasin tum ihtisamiyla.VE YUZLERINE BIR TOKAT GIBI CARPSIN,HEM DE ALLAH'IN TOKADI,SADECE KENDILERININ SANDIKLARI ALLAH'IN TOKADI!!!!!!!!!

============================================

Reply to Cheremo

Bu davranışlar sadece daha fazla tepkiyi çekip, sorunu büyütecektir. Bugün AKP bu kadar oy alıyorsa bunun en önemli sebeplerinden bir tanesi, muhalefetin (sadece siyasal muhalefetten bahsetmiyorum) çok katı tepkilerle yaklaşması ve mantıksız davranışlara kadar işi götürmesidir (sadece türban konusundan da bahsetmiyorum).
Gruba görüş bildirmek için katıldım, AKP'nin yönetimde olmasından memnun muyum? Hayır, hem de hiç.
Ancak Hz. Muhammed yerine Atatürk diyin demenin çok anlamsız olduğunu düşünüyorum. Zira karşı tarafın.. "putlaştırdığı" dini bir figür yerine, başka bir put koymak hiç birşeyi değiştirmez. Ben her yerde Atatürk denmesinden de sıkılıyorum (zira %90 boş boş, anlamsız ve/veya bir hatayı örtmek için kullanılıyor).

Önemli olan, iki ismi de, YERİ GELDİĞİNDE; kullanmaktır. Din insanın kendisinde biter (ya da inanıyorsa kendisi ve inandığı tanrı(lar) arasındadır). Dolayısıyla eğer bir insanın inancı türban/eşarp/çarşaf takmayı gerektiriyorsa (Eğer o insan buna inanıyorsa) o zaman bu kendi bileceği iştir. Benzer şekilde, eğer bir insan 5 vakit namaz kılmıyorsa, bu da kendi bileceği bir iştir. Kanımca bir insana "sen niye başını örttün? aç onu!" demekle "Sen niye başını açık tutuyorsun? Kapayacaksın!" demek arasında hiç bir fark yok.
Empati kurmak lazım.

Bugün AKP'ye oy veren, ya da genel olarak bu tarz yobaz düşünceyi destekleyen insanlarla, bu insanları bu oyunlara getirenler bir değil. Bir kısım küçük grup çoban görevi üstlenip insanları güdüyor, ancak herkes çoban değil. Dolayısıyla siz çobanlara olan öfkenizi koyunlardan (inanan kişi koyundur demek istemiyorum, sadece inancı yüzünden bu "çobanların" sözünü kabul etmeyi bir gereklilik kabul eden, içinde iyi niyetli olan insanlardan bahsediyorum) çıkarmaya çalışırsanız bir yere varamazsınız. Zira "koyun"lar, güdüldüklerinin farkında değiller. Dolayısıyla onlara iyi niyet ve anlayış gösterip gelin bu yoldan gidin diyenlere karşı siz "O YOLA GIRENLERE BI ÇAKARIM TOKADI" derseniz, hiç bir sorun çözülmez.

Şunu anlamak lazım. Başörtüsü sadece "şeriat kuralı" değildir. Bu artık bu toprağın kültürünün bir parçasıdır. Dolayısıyla baş örtüsüne hayır demeniz, sadece siyasi sorun yaratmakla kalmaz, aynı zamanda kültürel bir çatışma ve bölünmeye de sebep olur: Gelenekçi başı kapalılar'a karşı başı açık modernler (modern lafını sözün gelimi kullandım, modernliğin tanımı bu kadar basit ve kısıtlı mutlaka değil).

Türban/Eşarp/Başörtüsü gibi bir de kelime karmaşası var. Ancak genel olarak "siyasi başörtüsüne hayır" demek yerine "baş örtmeye hayır" dendiğinden bu kelimelerin pek ayrıldığını söyleyemeyiz.

Sorunlar şiddetle değil, anlayış ve empatiyle çözülür. Yapılacak şey, başı örtülü insana tip tip bakmak değil, o insanla iletişime geçip; başı kapalı insanların dinsiz imansız sayko kilır olmak zorunda olmadığını göstermek ANCAK kapalı olmak istiyorlarsa buna saygı duymak (ve onların da sizin açık başınıza karşı saygılarını kazanmak); nefret gösterip zıtlaşmak yerine sevgi gösterip kucaklamaktır.

Diye düşünüyorum.

Suratkitabı

2007-10-03T10:19:00.000+03:00

yine kayboldu falan diceksiniz şimdi biliyorum da, facebook denen siteyi keşfettim (sağol dilara) ona falan bakıyorum paso. Tavsiye ediyorum, böyle tee eskilerden insanlar bulmak mümkün oluyor, çok hoş.
Sonra ne bileyim, gruplar var, eğlenceli hoş yani. Yonja gibi bişi sanmıştım da, değilmiş (affet dilara).

Neyse, bu arada fallout oyunu açıyorum, çok hızlı davranırsanız belki bir kişi daha alabilirim.

Bu arada oyun yapmak isteyip tasarım konusunda birini ararsanız bana gelin.
From my oda wit lav anacım.

Bu arada Baldur's Gate ftw.

Saç olayı

2007-09-22T11:05:00.000+03:00

Malum saçlarım oldükça uzadı. Saç uzunluğu ve gürlüğü arttıkça dökülme oranı da artıyomuş da bu aralar iyice dökülmeye başladı, bayadır kırıkları falan aldırmadım, ondan olabilir mi?
Kızlar ve uzun saçlı erkekler! Hoba! Bişeyler söylesenize bana, saç bakımını falan anlatın. Yapın bunu.

Şunu da yapsam bunu da yapsam

2007-09-20T20:00:00.000+03:00

Mode:On

Şimdi bakalım..
1984? Okundu (Pixel'e 2803791471289172389717^3248109184 kere teşekkür ediyoruz burada)
Otostopçunun galaksi rehberi? Başlıyorum.
Amelie? İzledim.
Stanley Kubrick? Başladım. Clockwork orange'ı izledim, Full Metal Jacket bu haftasonu, yakında Dr. Strangelove.

Şimdii.. Uzun bi liste yapmalı.
O yüzden yazınız. Şu kitabı oku, şudur budur; bu müziği dinle, bu filmi izle. Şudur budur, şöyledir, bu yüzden manyaktır, acccayiptir. Hatta şu oyunu oyna. Vs.
Bekliyorum. İster buradan ister themaelstorm@gmail.com şeklinde e-mail ile, varsa MSNimden. Hiç durmayın. Hadihadihadi!!111

Hatıralar..

2007-09-19T15:18:00.000+03:00

Dün babamla Edremit'ten, Akçay'dan geçtik.. Babam Edremit'i seviyor musun diye sordu.. Hayır dedim, tereddüt etmeden. Sevmiyorum çünkü. Görgüsüz, ruhsuz insanlarla doluydu, bir de maganda cenneti oldu, tam oldu. Öte yandan, Edremit'i her ne kadar sevmesem de, içimde birşeyler oynadı arabanın içinden etrafa bakarken.

Zira Edremit'te, Akçay'da; hayatımın büyük, BÜYÜK bir kısmı geçmişti. Geçti. Hâla da uzak değilim, bir ayağım başta aile, sonra da arkadaşlar (ya da onların aileleri olduğu için) körfezde. Çelişkili bir durum aslında ama ister istemez düşünmeye başladım, hayatım gözlerimin önünden geçti. Acaba ne yapıyorlar diye düşündüm.. Akşam da yıllardır aynı yerde yaşayıp/bulunup, biraz şans eseri 2. öss maceramda tanışabildiğim iki arkadaşımlaydım. Birisinin sınıf arkadaşı, benimle aynı lisedeymiş. Onu hatırlamaya çalıştım tanıyor muyum diye.. Akşam iyice anılarla doldum. Ne çok insanla tanıştım diye düşündüm..

Bazen düşünürüm, bazı insanları. Mesela.. du bakiym. Neydi kızın adı.. Sinem.. Böyle utana sıkıla tanışmıştım "Gençlik Yaz Kampı"nda. Ben çok utangaçtım o zamanlar, 3 kızın otururken birine gidip konuşmak acayip bi cesaret şeysi olmuştu. Hayır bugün yapabilir miyim bilmiyorum (hala utangacım onu farkettim böyle durumlarda). Benden bi yaş küçüktü falan, öyle çok iyi anlaşmıştık, iyi arkadaş olmuştuk. 15 gün sonunda ayrılırken böyle herkesi gidiyo görünce duygulanıyo insan, herkes ağlıyo falan, annemler geldi, arkadan seslenmişti, ağladığımdan utanıp arkamı dönmemiştim, ne telefon, ne adres bişey almadım. Acaba ne yapıyor şu an? Bi gün görür müyüm diye hep düşündüm, hele bi de izmiri kazanınca falan, eheh. Tabi olmadı. Ama hâla ümidim var. Umarım iyidir.

Sonraki sene yine gitmiştim kampa (orta 1 yazı, şu anki sisteme göre 7. sınıf yaşındayım işte) orada Tuğçe vardı mesela. O dönemin geneliyle acayip iyi muhabbet ortamı kurmuştuk zaten. Sonra bi eleman vardı böyle heyecanlı heyecanlı mortal kombat anılarını falan anlatırdı. Napıyo acaba? Bi de gösteriş meraklısı bi tip vardı. Onu görmesem de olur, hiç sevmemiştim. Bi tip vardı mesela kafayı "milli olmaya" takmıştı. Acaba olmuş mudur? Ahah.

Özgü vardı mesela, bi ara mircde falan konuşuyoduk anime kanalında, böyle beraber site falan açmayı düşünüyoduk, sonra koptuk. Bi kaç yıl sonra öğrendim ki İTÜ mimarlığa girmiş. MSNleştik falan güzel oldu. Çok severim kendisini. *el sallar*

Kerem vardı lan. Keremden haberi olan var mı? [BtG]Brooklyn. Telefonu falan varsa bana verin lütfen (burdan yazmayın tabi:P). Bak aklıma geldi. Tıp kazanmıştı en son sonra naptı bilmiyorum. Yazın görüşüyoduk Akçay'da falan.

İlkokul arkadaşlarım.. Acaba neredeler? Mesela Hüseyin. Mesela Mahmut. Bazılarını arada görüyorum ya da haberini alıyorum. Bi arkadaşımla konuşurken Melek'le aynı yerde çalıştıklarını öğrendim mesela. Onat'la zaten denk geldik (olm yeter lan 13 yıl aynı okulda oku, bi de yanyana bölümler. iyi oldu taşındığınız:P). Duygu diye bi kız vardı mesela. Burcu vardı. Oğuzhan vardı. Işık vardı. Arada görüp duyuyorum ama ne yapıyolar ki? O zamanlar onları hep görecekmişim gibi geliyordu..

Ortaokul ve Lise sonra. Emre Börü, Emre İnan.. nerdesiniz olm? Tamer vardı. Sarışın bi kız vardı, babası yargıçtı sanırım (detaya bak aklımda kalan, en yakın 10 arkadaşımın baba mesleğini sorun hepsini bilemem), hediye çekilişi yapardık yıllık baloda, ben ona, o bana çıkmıştı eheh. Tuğba vardı, Erhan hoca top atarken kafasına çarpmıştı gözlüğü falan düşmüştü galiba ehaeh. Sonra üst sınıflardan Cevza vardı. Rahmi vardı. Napıyolar acaba? Gökçe nerde kimbilir? Level'dan çıkan bi haritayı dörde bölmüştük. Orta 3tü heralde, önlü arkalı oturuyoduk, ne eğlenceli zamanlardı ya. Yanlış kopya vakaları falan yaşamıştık ehah. Kimbilir cavit hoca ne yapıyor?

Tiyatro tayfasından da haberim var az çok, en azından arada haberleşiyoruz. Şu tiyatroyla başlarım, TV'ye çıkar ünlü olurum diye düşünen eleman napıyo acaba. Heheh.

İstanbul'dakilerden az çok haberim var zaten, ya msnden ya ortak arkadaşlardan falan. Mesela frp klübünde turuncu hastası bi hatun vardı.. Neydi adı? İlk frp seansında rogue'umu heavy mighty longbowla göğsümden vurup 2 seanslık komaya sokmuştu hehe. Bi de turuncu zar bırakmıştı lanetli.
Ultima Online'dan tanıdığım tipler ne yapıyo acaba? 3 arkadaş ev almıştık, o ara kanka kanka diye eğleniyoduk.. Sonra kız vardı, her sabah msnden konuşurduk oyunu bıraktıktan sonra bile ne yapıyo acaba? Nebula hala var mı bu arada? Ya Noldor loncası?
Bi de RO tayfası vardı. Onlardan haberliyim gerçi. Hoş, görüşmek isterim, özledim onları da. RO oyuncuları falan ne yapıyolar acaba? Bana gel beraber maç izleyelim demişti biri. Bİ tip vardı ya neydi adı freestyler mıydı? Sürekli GM kanalına maelstorm orda mı, abi nasılsın iyi misin falan yazardı. O da gel boks maçı var mı ne demişti ahah. Sonra bizimkilere küfredip, ben yerinizi IP ile tespit ettik kanuni işlem başlatıcaz diyince tırsan bi tip vardı eahaha.

İkinci dersane döneminden de az çok haberim var. Onları toplamak lazım ya. Ve şimdi Egeliler. Naber lan? hehe. Onlar okuyolardır da diğerleri sanmıyorum.

Hayat geçiyo ya. İnsanlar geçiyo. Çok acayip. Hatta bazen öyle bi geçiyolar ki.. Mesela bi süre önce, bi senelik sürede sevgili anneannemi ve sevgili dayımı kaybettik. Bir de lise arkadaşım Zühre'yi :(.. Nur içinde yatsınlar demekten başka birşey gelmiyor elden.

Bi site yapmak lazım, insanlar birbirlerini bulsunlar. Keşke olsa. Yapmalı ya. Evet evet.

Nerdesin oolum sen ya kayboldun gittin????!!!11onbir!!1

2007-09-13T07:59:00.000+03:00

NeoRageX ve Mame32 yükledim (neogeo ve mame emulatörleri). Ne güzel. Mutluyum. Sapsiroyla mortalkombatbiri bitirdim. king of 96,98 ve 2002 çektim. Ama daha düzgün oynamadım. Super Sidekicks falan. Neobomberman. Final Fight. O ne be, hagar işte.
Güzel şeyler bunlar ya. Bunlar olmasa ben ben olmazdım ki. Biz final fightları, mortalkombatları gördük de karakterler yarattık, hikayeler yazdık, oyunlar oynadık. O zaman ne ister de okuyamazdım anlamazdım ingilizce yazıları. Şimdi açıyorum abicim mortal kombatı, keyif yapıyorum. Ellemiyorum, kendi kendine dövüşüyoo, yazılar çıkıyo.. Bişey mi bulamadım? wikipedia. Sıkılınca uncyclopedia. Ne güzel dünya. Oooh. Bizim zamanımızda böyle miydi yahu.

Bu arada Street Fighter Later Years'ı izleyin. Is That Rasputin? espirisini buraya yorum olarak açıklayın, bakalım aynı mı anlamışız (kardeşimle emin olamadık da).
Sonra Street Fighter 3 diye aratın, turnuva final maçı var, sonunu koymuşlar yutübe, izleyin. Ken vs Chunli. Bu arada o versiyonda blok diye bi olay var, korumanın aksine vuruşlardan hiç gücünüz gitmiyo (korumadaysanız biraz gider, haliyle az gücü olan birine süper çekersen korunsa da ölebilir) ancak bunu yapmak için saldırı size tam vuracakken ileri basmanız gerekiyo. Tabi kombo/özel saldırıysa bu her vuruş için yapmanız gerektiği anlamına geliyor. Bunu aklınızda tutarak izleyin SF3ü.

Sürekli soranlar için, kediyle ayrıldık evet. Bir ara aşağıma açılan dominos pizzayı bombalamak geldi içimden ama farkettim ki bu er ya da geç olacaktı. Neyse, gerginlik şöyle ya da böyle haliyle olmuş olsa da öyle kötü bi şekilde ayrılmadık. Yannız elinde zopalı kediler eve daldılar bacımız falan diyopwekkkk*çotank*küt*.
Şaka lan şaka, yemişim zopayı daaa, dalanı daa..

Uykusuz, çıktı. Yeni bir karikatür/mizah dergisi. Ben beğendim fena değil. Kapağından yazarları sayayım. Oky, Yiğit Özgür, Uğur Gürsoy, Ender Yıldızhan, Ersin Karabulut, Yılmaz Aslantürk, Umut Sarıkaya, Yavuz Öztürk, Barış Uygur, Deniz Ensari, Fırat Budacı, Engin Günaydın, Vedat Özdemiroğlu ve Memo Tembelçizer. Gayet iyi kadro gördüğünüz üzere. Zamanla daha iyi olur kanımca. Penguen de tatsız kalacak gibi gelmişti ama öyle olmadı. Hepsine başarılar dilerim.
Dif ve Sbtden geçmişim hehe.
Bi ara arkadaştaydım, telefonlar falan şarj marj bişeyler ulaşılmaz kaldım, o arada herkesin izmire geleceği tutmuş. Döverim lan sizi. Üzüldüm.

Sınavlardan sonra bi hafta arkadaşta kaldım, bu sürede bolca wow oynadım. Aynı odada oynamak eğlenceli. Yannız bana yeni bilg lazım. Bu laptop çok ısınıyor ve konfigürasyon da yetersiz kalıyor. Sanırsam kışa doğru bi tane alma durumları olaplüpelğp. Neyse o kontörsüz şarjsız dönem komünikasyon sorunu yaşadığım herkesten özür dilerim. Bana arada para yollayın da kontör alırım. Telefon demişken, mesaj ya da cevapsız çağrıları ekranda göremiyorum, mönülere girip bakmam gerekiyor, öyle bi hatası var telefonun.

Ne çene ne çene. Ben bi yüzümü yıkiym, uyuyamam nasılsa artık. Oyun oynim bari yahu. San andreeeass falan. FELAN.

Ha bu arada level forumlarını da bırakıcam sanırım. Zaten yönetimin genel mantığıyla (en azından konu yönetim olduğunda) uyuşamıyordum açıkçası, "görevimi" "düzgün" yerine getiremiyordum. E kullanıcı olarak da çok şey veren bir yer değil. WoW ve Stratejist'ten starcraft'a bakıyodum, onlara da blizz forumlarına girerim. Arkadaşlarımla zaten konuşma metodlarım var. Güvercin olsun, duman olsun. Çooööğk seaaaaağğğlloğğğn.
Bit.Bıt.Bit.Bıt. End of line.

Ekşınlı bir rüya. Taze taze.

2007-09-13T07:31:00.000+03:00

Acayip bi rüya gördüm kalktım yazmak için hala gözlerim çapakçapak ayıptır söylemesi (ayıp olduğu kadar iğrenç ama kafam basmıyo şu an)

Şimdi öncesi vardı bu rüyanın bi okul var lisemsi, ben de orada öğrenciymişim. Yalnız çok modern falan şekil bina böyle. Neyse buraya saylonlar geliyo ve teker teker insanları öldürüp hocaların yerini alıyolar. Kaldığımız son bölümde müdürü de ele geçirmişlerdi.
Bu bölümün başında müdürü bi tarafa asılmış gösteriyo öldürmüşler gibisindne, her yer kan (resident evil movie tadında bi ortam). Sonra birden tepedeki havalandırmadan bıyıklı bi amca fırlıyo. Hizmetliymiş o. Bildiin bıyıklı türk amca ama. GÖbekli böyle. Ama ekşın bi şekilde yukarda boru gibi bi şeyden atlıyo. Atlayış tom kruuyz mişın impasibıl ya ada ne bileyim bir cek bauyır 24 ama atlayan amca bıyıklı ahmet abi. Neyse bakıyo müdüre asılmış yan odaya doğru gidiyo. biz bu arada iki odayı da gören bi kameradan izliyoruz. Tiyatroda gibi düşünün, ortada duvar var, bölmüş biz o taraftan izliyoruz. Amca gidiyo yanda bi çocuk var tipi kardeşim ama öyle bi çocukmuş. Müdürün "cesedi" hareket ediyo, ellerini kurtarıyo, kendini serbest bırakıp gidiyo odadan dışarı. Ama hareketlerinde zorlandığını görüyoruz. Rüyamda bunun sebebini yeni vücuda alışamamak olarak yorumluyorum. Neyse sonra bakıyoruz başka bi odadan geliyo, belli ki kandıracak, müdürün bakışlarını taklit ediyor, yüzüne kan sürüyor gerçekçi olsun diye (bu arada saylon no. 6 ve başka saylonlar var etrafta amca giderken. artık onların mekanı olmuş heralde. bi tane de cıbıl hatun vardı o da heralde bilinçaltımdan bonus olarak konmuş). Neyse sonra bitiyo orada sahne.

Bu arada kendi aralarında konuşmalarını görüyoruz, müdür yardımcısı kadını da ele geçirmişler şöyle yaparız böyle yaparız falan diyolar ama hatırlamıyorum ne diyolar.

Öğrencilere dönüyor sahne. Ben varım bi de bi kız var. Bu kız cikolatalikedi miydi eskiden diye düşündüm şu an ama değildi heralde Neyse işte jenerik hatun. Biz bunla konuşuyoruz naparız diye. Ben diyorum bak kesin müdürle müdür yardımcısını ele geçirdiler, eminim falan diye (ben görüyorum bunları koridorda gizlice, böyle bacağını abartı kaldırıyo, yok düşüyo falan.. bi de bahçe sahnesi vardı hatırlayamadım. bu müdür yrd. kadın çok uyuzmuş, nispeten iyi davranıyodu öğrencilere ordan da çakıyodum). Pek bi benciliz bi bakıma ama başkalarıyla çok konuşsak bu sefer anlarlar, birbirmizle bile korkarak konuşuyoruz. Neyse sonra hadi yürüyelim diye bahçeye çıkıyoruz ama burası büyük bi bina bahçe falan binanın içinde kapalı yani. Kızla önden yürüyoruz arkada klasik ortaokul lise tayfası oOOoOOoOo falan yapıyolar (bu arada tiplerden biri harry potter filmindeki yakın arkadaşı elemandı). Diyorum ki beraber kaçsak bence bişi yapamazlar insanlar var etrafta belli etmek istemiyolar kendilerini. O bişi demiyo ama o sırada otobüse binen insanların görüntüsü geliyo, biz bunu görüyomuşuz heralde. Cüneyt Arkın'ın korsan filmleri gibi öyle alakasız bi görüntü araklamışım rüyama. Tüü. TRT haberlerinden falan. Neyse işte. Biz aynı anda aynı şeyi düşünerek koşmaya başlıyoruz ve binadan çıkıyoruz cidden (bu arada Sprint atıyoruz efekti falan çıkıyo. Sprint, WoW'da rogue'ların bir özelliği bi süre çok hızlı koşuyolar).

Binadan çıktıktan sonra otobüs durağı gibi bi yere geliyoruz ve ortam hızlıca kararıyo. Bakıyoruz napalım diye. Ben koşarken şu an düşünüp random karar vermek lazım diyorum ve taksi! diyorum. Bu arada biz bu mekana girerken saylonların sesi geliyo böyle bi yerlerden yankılı. Obivan kenobi tadında. Yannız bu şimdi rüyamdaki "dizi" seyirciye saylonların uyandığını anlatmak mı istiyo yoksa saylonlar zihnime mi giriyo bilmiyorum. Ama rüyamda duyuyorum çünkü zihnimizi okuyup tahmin edebilirler, beklenmedik şeyler yapmalıyız diye düşünüyorum. Neyse biz taksi arıyoruz ama hiçbiri uygun değil hep dolu. Böyle alakasız tipler, bu arada aranırken saylon sesi geliyor taksii diye yankılı yine. Neyse diğer kız sonra (yoksa diğer kız da heri potırda ki miydi tip olarak?) bi otobüs görüp atlıyo bu ne ki dicem demiyorum, bunu beklemezler diye düşünüyorum. Bahçeşehir otogara gidiyormuş neresiyse artık orası. Kız para veriyo, ben kart basıyorum. Sıkışık bi otobüs. Bi ilan var, otobüs ücreti pahalı geliyorsa şikayet edin diye. Bizim millet uğraşmaz ki diyorum. Uyanıyorum.

Hmm. Aslında bunlar saylondan ziyade doppleganger gibiymiş. Galiba böyle bi film vardı di mi? Uzaylı hocalar falan. İzlemedim ben onu. Yannız kaçak kız+erkek, konuşma korkusu falan, dün bitirdiğim 1984'ten etkilenerek çıkmış kanımca. Bahçeşehir otogar ne ya koptum bak şimdi. Bi de başta hizmetlinin gelişi süperdi eheh. Neyse. Sabahın bi körü kalktım yahu. Ama çok heyecanlıydı. Hele o kaçış. Detayını hatırlamıyorum da koş koş bi hâl olduk. Hayır yakalansak game over anacım. Neyse ki sprint bastık..

Benim puanım 8/10 bu ekşın dolu rüyaya. Kurguda bazı delikler var, biraz daha fazla efekt olabilirdi. Atmosfer mükemmel, oyunculuk da oldukça iyiydi.

Yakın zamanda daha çok, daha güzel, bol ekşınlı rüyalarda görüşmek dileğiyle..

Bu arada Diferansiyel Denklemler'i CC, Sayısal Bilgisayar Tasarımı'nı BC ile geçmişim çok rahatladım. Okulson çiftartırahat.

Inkaaaamiiiiiiinnngghh!!11 (dawn of war introsu gibi bi ses bu)

2007-09-11T12:39:00.000+03:00

Geliyorum buralara yakında. Verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı özür dileriz. Kalbimdeki japonun (yapıştırıcı gibi. glue gibin.) kurumasını bekliyorum, izmire dönünce sıcaktan kurur heralde. Bi ara durumdan yararlanıp emo mu olsam diye düşündüm ama yapamadım :/ Neyse şaka bi yana sınavlar girdi, biraz arkadaşta wow mow kafa dağıttım, şimdi evdeyim (maalesef tüm arkadaşlarım bi yerlere gitmiş, yine yalnız kaldım) haftaya geliyorum. Yesolrayt.

Elfçocuğu

2007-06-26T08:48:00.000+03:00

Ya bu danny elfman manyak mı ya? Sana sesleniyorum deni.
Olm sen deli misin manyak mısın? Bi arama yaptım e-muledan danny elfman diye. piyasada ne kadar güzel soundtrack varsa sen mi yaptın? sen beni delirtecek misin? senin ağzını yüzünü kırarım (gereksiz şiddet). JHSdfhsfqefe.

Böyle insanlar korkunç ya.

Deli midir nedir yeaa. Manyah mısın yaaa. (avrupa yakası'ndaki burhan gibi okunacak. muder'e selamlar)

Bu arada hayatımın en büyük öküzlüğünü yaptım ama sanırım kankalarım beni iyi anlıyorlar bu öküzlüğüm korktuğum kadar kötü şeylere dönmedi. With a little help from my friends. Hey gidi bitıls. Neyse işe geç kalıcam. Umarım serverlarda bi sorun yoktur, ubedendir. bi sürü de çöp oldu. Ama ejderlerimi seviyorum. Sertab erener. Şebnem Ferah. Hadi gittim.

Genç Siviller Rahatsız

2007-05-25T07:43:00.000+03:00

Başlıktaki linke tıklayabilirsiniz. Level forumlarının benim favori listemdeki kullanıcılarından sayın Vampir'in blog'una çıkıyor ve oradan da http://wwww.gencsiviller.net adresine. Vampir'in yazısını okuyaraktan (sonra bloguna da bakın. bi de gelirken bakkala uğrayıp yoğurt alıverin oldu olucak) geçin linke.

Patlamalar..

2007-05-23T08:11:00.000+03:00

Miting öncesi İzmir'den sonra şimdi bir de Ankara'da patlama olmuş. Tekrardan herkese geçmiş olsun..

Tayyip'i sevmesem de, şu an bunu söylerken yanılıyor olmayı çok istiyorum. Tayyip Ankara patlamasından sonra olay yerine falan koşmuş. Ankara tabi. Ancak ben mi görmedim, yoksa İzmir'deki patlamadan sonra hiç bir taziyede falan bulunmadı mı?

Ben yanlış hatırlıyorum di mi?

Hayır, gâvurları sevmemesi bir yana, şimdiye kadar haber sitelerinden gördüğüm kadarıyla, iki patlamayı da üstlenen olmadı.
Neyse canım. Yok daha neler. Sahte terörü seçim için bi tek amerikada kullanırlar di mi? Dİ Mİ?

Starcraft II Mael Saga

2007-05-22T14:27:00.000+03:00

Zamanında SC'yi oynayıp gaza geldikten sonra yazdığım şeyler. Factions yazmışım, direk notlardaki gibi geçirdim. Official mapleri bilmiyodum pek o sıralar, bunların bazıları tutarsız olabilir. Sonuçta fanfiction tadında.
edit: notepadde yazmıştım berbat olmuş düzelttim.

Factions

Terran

Sons of Korhal
Mengsk is trying to regain power. SoK now officially and openly includes what is left of Umoan Protectorate, Kel-Morian Combine and some remainders of the Terran Confederency. There is a rumor that someone met Arcturus Mengsk and offered to take the lead. Mengsk declined the offer obssesively but he is said to be extremely surprised about meeting this shaded person.
Leader: Arcturus Mengsk
Location: Koprulu Sector

Followers of Raynor (no official name)
Allied with the Protoss, they are trying to rebuild a human civilization, this time in a better way. Military growth is first priority, war is a harsh teacher; they expect any sort of attacks. They have a special hatred for Zerg and especially Kerrigan.
Leader: Jim Raynor
Location: Spread in a few planets and satelites around Shakuras

New Confederency (not an official name)
The rumors about Mengsk's shady contact goes on. It is said that this person, being harshly rejected by Artcturus, now managed to bring together the ashes of the old Terran Confederency and leading them with subtlety
Leader: Unknown
Location: Unknown

UED
A small, passive and secret force remains around Koprulu Sector. Main force is being re-built on Earth, using what information gathered on the rival species so far. The small force continues to inform earth with espionage and infiltration on Protoss and Zerg, as much as they can.
Leaders: Small Force: Unknown Main Force: Unknown
Location:Small Force: Unknown Main Force: Earth

Protoss

Survivors (not an official name)
All Protoss that survived is in Shakuras, trying to rebuild their force. As both Aiur and Shakuras, two main Protoss lands were overrun by the Zerg, Protoss is left without their luxury of warping buildingds and obliged to use conventional methods for building and growth. They are linked with the Raynor's forces on all terms, socially, culturally and militarily. War thaught them to put aside their pride (eventhough Aiur-survivors can never really accept that).
Leaders: Zeratul, Artanis
Location: Shakuras

Zerg

Main Force (name?)
Led by the infamous Queen of Blades, the main Zerg force, after their long lasting war, is patching their wounds and further assimilating and exploring the genes of the races they encountered. Kerrigan, with total control over the Zerg and left unmatched by the death of the overmind, tries to ressurrect the dead cerebrates like Daggoth to serve her.
Leader: Queen of Blades (formerly Sarah Kerrigan)
Location: All over their path from Char in the core of galaxy to Aiur in the fringes.

Second Force (name?)
As the former possesor of Queen of Blades, Overmind knew that if Kerrigan was ever to set loose, she would be very powerful. Serving as the first example of a psionically-enchanted infested terran to help Overmind defeat and assimilate Protoss, just before the energies of Dark Templar slew the beast, Overmind knew a new chapter was to unfold. But when he awakened, the Overmind knew what to do. He transferred his essence, combining it with his chosen Cerebrate and left an even weaker Overmind in Char, letting three of his best remaining Cerebrates to guard it; to make sure his rivals assume these powerful cerebrates were guarding the Overmind itself. Now somewhere in the deep void of space, Overmind masks his presence using the psionic gene patterns he acquired. Everscheming and watching, he waits for the right time to strike and claim his precious creation before assimilating every single being he encountered.

Others

Stukov's Force (name?)

Killed, ressurrected, infested and captured; the psychic Stukov had his share of fear and pain. An attempt was made to uninfest Stukov, but things didn't really work as planned. Stukov did not find himself as a human but a very strong Zerg Psychic with free will, very similar to the very Queen of Blades herself. Once an honorable man (at least by human standards), all he lived through drew Stukov to insanity. He swore an oath to make all who contributed to his peril suffer, who referred to pretty much everyone he ever knew. He also swore to spread this "condition" he has,
so they would know a bit of what he had been through. Combining his humanly ambitious soul and the adaptation of Zerg with a sadistic touch and combining it with a great psychic power (which was weaker as a human but increased when his
mind touched the Protoss devices and drew some of their power) he became a threat to all that lives. Using his resourcefulness to research on psychic genes and gene-modification with no ethics at all, Stukov stands as a considerable foe.

Leader: Stukov
Location: Spreads and moves continously

Xel'Naga? Duran?

5 Mayıs 5 mayıs heyo

2007-05-06T11:30:00.000+03:00

Dün doğum günümdü. 23 oldum lan. Kutlayanlara teşekkür (ki kedican 10 kere falan kutladı, gines rekorlar kitabıma soktum kendisini hehe) kutlamayanlara da teşekkür biliyosunuz sallamıyorum zaten. Yaşlanıyorum galiba o.O

Şaka lan şaka ne yaşlanıcam. Bi de şu mesaj ne kadar laubali oldu be hehe.

Reklam ve Çocuklar

2007-05-06T11:27:00.000+03:00

Ben bu olaydan iyice tiksinmeye başladım ya. Tüketim çılgınlığını çocukların saflığını kullanarak yaymaya çalışıyorlar, "çocuk saflığı" dediğimiz şeyi iyice kirleticekler.
Önce Turkcell çıktı şimdi neymiş atasay kuyumculuk anneme şu kadarcık şey alıcam baba evlenme teklif ederken anneme tektaş almadın vsvs.
Sonra da neymiş anneler gününde tek taş alınırmış.
Tiksindim iğrendim hepsinden ya. İnsanları "pahalı" şeyler alarak karakter ve maneviyat açısından düşürüyorlar.. İnsanlar da bunu yiyor. Pif ya pif. Pifmgr.dll

Imagine

2007-04-23T10:48:00.000+03:00

Yazıya tam olarak nasıl gireceğimi bilemedim.. En iyi şarkının sözlerini yazayım.

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

...

Bu sözleri bugün (hayatımın bu döneminde) tam olarak anladığımı hissediyorum. Şu kurulu dogmalar sistemi ve at gözlüklerinden hiç bir zaman hoşlanmış değildim; ancak şimdi çok daha farklı bir boyutta olay.

Hiç bir politikacının, hiç bir ülkenin, hiç bir dinin aslında bir halt olmadığı, TEORİDE ÖYLE GÖZÜKSE BİLE, pratikte işe yaramaz hale geldiği; insanlığın ne kadar aşağılık olabildiği gözlerimin önüne o kadar geniş bir halde serildi ki, başım döndü.

Verilebilecek sayısız örnekten, bence en güzel olanını bugünlerde görüyoruz: Küresel ısınma ve dünyanın ekolojik çöküşü. Dünya elden gidiyor, adamlar hala, afedersiniz, otun bokun püsürün peşindeler.

Bir tane politikacı demiyor ki: "Arkadaşlar devletimizin toprakları, komşuları, hatta bulunduğumuz dünya kullanılmaz hale geliyor; yaşayacağımız yer, varlığımızı sürdürebileceğimiz zaman kalmayacak, gelin bu işleri hiç değilse askıya alalım da, toplanıp şu işin bir çözümünü bulalım."
Bir tane "dini" "lider" demiyor ki: "Kardeşlerim, tanrının/tanrıların/varoluşun/doğanın/vsvs bize verdiği bu kutsal cennet cehennemden beter olacak, hem birbirimize hem bu nimetlere zarar veriyoruz. Gelin şimdi aramızdaki anlaşmazlıkları bırakalım, zaten hepimiz daha iyi bir hayat ve dünya için çalışmıyor muyduk? Gelin şu işle uğraşalım."
Bir tane "milliyetçi" demiyor ki: "Hemşerilerim, atalarımızın uğruna öldüğü bu canım toprakları kendi ellerimizle yok ediyoruz, tarihimizi tutan topraklara tükürüp üstünde sigara söndürüyoruz. Gelin şimdi bırakalım kan bağlarını da, hepimizin atalarına saygı ve gelecek nesillerimize sevgimizden, hiç değilse bu sebeplerden şu işe bir el atalım."

Yo, hayır. Hiç biri bunu söylemiyor. Politikacı oy peşinde, torpil yapıcak, yok 20 üniversite daha açacak.. Dinlere baksan hepsi birbirine suç atmakla meşgul.. Milliyetçi geçinen tiplere baksan kendi kanını bilmeden birbirlerine küfredip öldürmekten başka yaptıkları birşey yok.

Bu ikilikler öyle bir noktaya gelmiş ki, iki cinsiyet bile birbirine uzak olmuş. İki cins birbirini kullanmak, guya "kendini ezdirmemek" adına karşı cinsi, hatta hemcinslerini ezmeye çalışıyor.

Artık bu ikilikleri bir yana bırakmamız lazım. Artık "o lider bu lider" laflarını, "benim dilimde abuzittin diye bi kelime yok yerine muhittin kullanıcaksınız" ayaklarını, "onlar dinsiz, ben onların ta ..." laflarını, "benim kanımdan olandan başka dostum yoktur, onların da kanı bozuk olabilir" saçmalıklarını bir kenara atmamız lazım. Küresel ısınma ve doğanın tahribi bize son işarettir. Bu işareti bir kutsama olarak alabiliriz; yaptığımızdan utanıp farklı bir yola geçebiliriz. Ya da bunu da bir lanet olarak üstümüze atarız. Bunu yapmak kolay tabi, bakın ben yapiym hemen:"Kadınların kozmetiği yaptı hepsini!", "Amerikanın silah endüstrisi olmasa!", "Aslında bizim inancımız böyle değil", "vidividividi"

Ancak bu haykırışlar biraz daha devam ederse, şu meşhur Kızılderili sözü gerçek olacak.. Son balığı avlamış, son kalan suyu kirletmiş, son ağacı kesmiş olacağız. Merak ediyorum, acaba o gün geldiğinde bile güç ve parayı, dini ve politikayı ne kadar sürdürmeye çalışacağız..

Devletin Sorun Çözüm Politikası

2007-03-08T11:23:00.000+02:00

YouTube'e giriş "engellendi" biliyorsunuz. Artık Türk halkı hertürlü pornografik içerikten, Türklüğe hakaretten, herşeyden arındı. Artık Türk halkı tertemiz oldu, kimse bişey diyemez..

..mi?

Ya da..
..YouTube büyük zararlar etti, yutübün hayatı kaydı, yutüb çok ezildi...

..mi?

Bence ikisi de değil.
Bence Türk halkı bir süreliğine (youtube'e dış IPlerden giriş metodları yayılana kadar) çeşitli eğlence ve haber alma yollarından koparıldı, dış dünyaya da küskün çocuk imajı verdi. YouTube'ün adı on kat yayıldı, dış IP olayı öğrenildikçe çok daha fazla kişi girecek.

Sokaklardaki suçu, kapkaçı azaltmak için polis sayısı artımı yok süper güvenlik önlemleri alınması gibi birşey bu. Sorunu çözmüyor, sadece erteliyici bir sahte çözüm yaratıyor, ki bu sorunu aslında büyütüyor.

Sen halkını eğitmezsen, göçlere, plansız yapılaşmaya izin verir hatta desteklersen, ülkenin her yanına aynı ilgiyi gösterip ekonomide hiç bir yönlendirme yapmazsan, tabi ki belli yerlerde nüfus dengesiz yoğunlaşır, tabi suç artar. Polis sayısıyla, önlemle falan da çözülmez. Bir yandan bu sorunlarla uğraşacaksın ki, sorun ilerlesin. Zira ivmesi artan bir sorun.

YouTube'de de çok farklı bir durum yok. Hatta daha kötü bile, zira hani güvenlik önlemleriyle suçlular yakalanıyor falan ne bileyim bir etkisi oluyor. YouTube'e Türklerin girişi engellenenince şimdi artık herkes saygılı mı olacak? Bu mudur yolu? O işi yapanları engelledi mi? Hayır. Kapatmak bir yana, bilakis girişin desteklenmesi lazım ki, bizden birileri de "cevap" yollayabilsin. Ha ben izlemedim videoyu ama herşeye usulüyle bir cevap verilmesi mümkündür. Bir de Atatürk youtube'de hakarete uğrayan ne ilk ne de tek lider ya da insan, son olacağını da sanmıyorum. Tepkini verirsin, biter. Zaten youtube böyle videoları desteklemiyor ki. Ama bir sürü şey sızıyor, sonra kapanıyor. YouTube zaten videoyu kaldırmıştı, bir de tepki gösterirsin, özür dilerler olur biter. Bu kapatım ne kadar saçmaymış ya. Çok kızdım.
Öyle işte.

Kyoto Protokolü

2007-02-27T10:49:00.000+02:00

Başlığa tıkladığında gelecek siteden, Türkiye'nin Kyoto Protokolünü imzalaması için yürütülen imza kampanyasına katılabilirsiniz. Bu birşeyi gerçekten değiştirebilir mi ya da Türkiye'nin katılması ne kadar etkiler, bunu gerçekten bilemeyiz. O yüzden "yeaaa abi bırak bu işleri yaaa" moduna girmeden, pamuk elleri vicdanlara atıp bir isim bırakmak zor olmamalı diye düşünüyorum.

Siteden alıntı yapıyorum:
<<“Türkiye Kyoto’yu İmzala” imza kampanyası Kyoto Protokolü’nün yürürlüğe girişinin ikinci yılında, 16 Şubat 2007’de bir basın toplantısı ile başladı.
İmza kampanyası 2 ay sürecek ve 16 Nisan 2007 tarihinde sona erecek. Toplanan imzalar Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı’na teslim edilecek.
Bu kampanyada Türkiye’de yaşayan ve küresel ısınmadan kaygı duyan, küresel ısınmanın durdurulmasını isteyen herkesin imzasını bekliyoruz.
Hedefimiz en az 100 bin imza.
İmza kampanyası çeşitli alanlardan, aralarında sanatçıların, yazarların, akademisyenlerin, gazetecilerin, aktivistlerin de olduğu 100 kişiden oluşan ilk imzacıların duyurulmasıyla başladı.
İmza kampanyasına çeşitli standlarda ve internet üzerinden devam edilecektir.
İnternet üzerinden imza atmak çok kolay: www.kyotoyuimzala.org adresine girip isminizi bırakmanız yeterli.
Türkiye Kyoto’yu İmzala imza kampayasına katılın, küresel ısınmanın durdurulması için bir adım atmış olun.
Küresel Isınmayı Durdurun!
Türkiye Kyoto’yu İmzala! >>

Başka bir kısmından alıntı :

Kyoto Protokolü
Küresel ısınmanın önlenmesi için hazırlanan ilk uluslararası belge olan Birleşmiş Millletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi (The United Nations Framework Convention on Climate Change - UNFCCC) 1992’de Rio’da yapılan Yeryüzü Zirvesi sırasında imzaya açıldı ve 21 Mart 1994’de yürürlüğe girdi. Küresel ısınmanın önlenmesi için sera gazlarının sınırlandırılmasını öngören bu çerçeve anlaşma herhangi bir bağlayıcı indirim hedefi belirlemiyordu.
UNFCCC’nin yürürlüğe girmesinin ardından her yıl toplanmaya başlayan taraflar konferanslarının (COP) Japonya’nın Kyoto kentinde yapılan üçüncüsünde, bu çerçeve sözleşmenin eki olma niteliği taşıyan Kyoto Protokolü kabul edildi.
Kyoto Protokolü, taraf olan sanayileşmiş ülkelere, 2008-2012 yılları arasında 1990 seviyesine göre belirli bir sera gazı indirim hedefine ulaşmayı şart koşar. Ortalama %5,2 olan bu indirim hedefi ülkelere göre değişir. En yüksek hedefe sahip Avrupa Birliği, %8’lik sera gazı indirim hedefini kabul etmiştir.
Kyoto Protokolü’nde, çerçeve sözleşmede (UNFCCC) Ek-1, protokolde ise Ek-B ülkesi olarak yer alan OECD ve geçiş ekonomisi ülkelerinin (eski Doğu Bloku ülkeleri) yümlülük altında olması gerekir. Ancak bu ülkelerden tüm dünya sera gazı emisyonlarının %25’inden tek başına sorumlu olan ABD’nin ve %1,5’luk paya sahip Avustralya’nın imzalamaması nedeniyle daha yürürlüğe girmeden büyük yara almıştır.
Kyoto Protokolü, bilim insanlarının küresel ısınmayı önlemek için gerekli olduğunu açıkladıkları düzeyin (2030’a kadar %60, 2050’ye kadar %80-95) çok çok altında indirim hedefleri koymaktadır. Üstelik sorumlu ülkeler bu hedeflere ulaşmak için gereken önlemleri bile almamaktadırlar. Dolayısıyla sadece bu anlaşmanın küresel ısınmayı durdurmak veya yavaşlatmak için işe yaraması beklenmemelidir.
Yine de dünya hükümetlerinin acil önlemler almakta bu kadar geciktikleri bir ortamda tek uluslararası müzakere zemini Kyoto Protokolü’dür. Protokolü ABD ve Avustralya’nın yaptığı gibi reddetmek, ağır bir inkar politikasının göstergesidir. Kyoto’yu imzalayan bir ülke olmak, en azından küresel ısınmadaki payını kabul etmenin ve önlem almaya başlamanın ilk adımı olabilir.
Kyoto'yu imzalayan ülkeler haritasını İndirmek içinTIKLAYIN
Türkiye ve Kyoto
Türkiye çerçeve sözleşmenin imzaya açıldığı Rio zirvesinde Başbakan Süleyman Demirel tarafından üst düzeyde temsil edildiği halde sözleşmeye imza atmamıştır. Bir OECD ülkesi olduğu için çerçeve sözleşmenin Ek-1 listesinde yer alan Türkiye, sözleşmeyi imzalamak yerine listeden çıkmak için lobi yapmayı tercih etmiş, ne var ki Ek-1 listesinden çıkarılmamış, ancak 2001 yılında Ek-2 listesinden çıkarılmıştır (ne var ki yükümlülük altına girmek için ek-1’de olmak yeterlidir). Sözleşmeye imza atmadığı için Kyoto görüşmelerinde aktif olarak müzakerelere katılmayan, bu yüzden de otomatik olarak Ek-B’ye girmediği için Protokol dışı kalan Türkiye, bu şekilde Kyoto Protokolü’ne taraf olmamış ve herhangi bir yükümlülük altına girmemiştir.
Türkiye küresel ısınma konusunda her zaman çok yavaş davranan, uluslararası mekanizmaların çevresinden dolaşmaya ve zaman kazanmaya bir ülke olmuştur. İmzaya açık olduğu süre içinde çerçeve sözleşmeyi imzalamamış, ancak 2004’de doğrudan doğruya Meclis’ten geçirerek onaylamıştır. Sözleşmenin getirdiği en önemli yükümlülük olan sera gazı envanterini ancak 2006 yılında, yani sözleşmenin imzalanmasından 14 yıl sonra Birleşmiş Milletler’e sunabilen Türkiye’nin, bu envanterle 1990-2004 yılları arasında sera gazlarını 170 milyon tondan 357 milyon tona çıkardığı, yani %110 artışla rekor kırdığı ortaya çıkmıştır.
Bu rakamlarla %1,3’lük paya sahip olduğu ve dünyanın en fazla sera gazı üreten 13. ülkesi olduğu ortaya çıkan Türkiye, hala çerçeve sözleşmede Ek-1 ülkesi olduğu halde ABD ve Avustralya’ya birlikte Kyoto Protokolü’nü imzalamaktan kaçan 3 ülkeden biri olmayı sürdürmektedir.
Birleşmiş Millletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesini indirmek için TIKLAYIN
Kyoto Protokolü’nü indirmek için TIKLAYIN

Geçiyordum uğradım..

2007-02-24T10:43:00.000+02:00

Zaman olmadı ya da toplayıp da birşeyler yazarım diyordum ama boş bırakmayayım dedim, sonra insanlar gelip dövebiliyorlar:p
Kylie Minogue'un tatlı ve erotik sesinden Slow isimli güzide parçayı dinlediğim şu sıralarda aslında kalkmam lazım, zira 1 saat sonra oyun var. Evet, oynattığım en uzun süreli oyun bu oldu, şaka maka, ne zamandır oynuyoruz gençler? Durun oyundakileri bir özet geçeyim.. Ama önce etrafı toplasam iyi olur:p

Kader nedir? Nasıl oluyor?

2007-02-19T10:41:00.000+02:00

Kader dediğimiz şey noluyor yani nedir diye herkes bir sorup düşünmüştür. Destiny diye google'dan resim aratınca şöyle şeyler geliyor mesela:
http://hem.bredband.net/spikes/destiny.jpg Burada World of Warcraft'tan bir kılıç görüyoruz. Saplıyorsun bunu böyle adamların gücü gidiyor. Hani kaderiniz ölmek gibi ya da kılıcın sahibinin kaderi süper olm gibi bir mesaj mı var bilemiyoruz.
Sonra mesela şu var: http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Destiny%28Sandman%29.JPG Burada da Sandman'in Endless'ındaki Destiny var. Elinde kitabı, okuyor duruyor kâtip gibi adam. Ama benzer bir şekilde asıl kâtip herhalde Astinus olurdu Dragonlance dünyasındaki, ki SPOILER GELİYOR kendisi neutral tanrıdır SPOILER BITER.

Wikipedia "Destiny refers to a predetermined course of events. It may be conceived as a predetermined future, whether in general or of an individual. It is a concept based on the belief that there is a fixed natural order to the universe." olarak açıklamış. Yani diyor ki:
"Kader önceden belirlenmiş bir olaylar zincirine denir. Genel ya da şahsi olarak bir belirlenmiş gelecek olarak görülebilir. Evrenin sabit bir doğal gidişatı olduğuna dair bir konsepttir."

Mesela din derslerinde bize Allah'ın kaderi bildiğini söylerler. Diğer kitap dinlerinde de farklı değil; kitaba sahip olmayan başka dinlerde de. Öte yandan bize Allah'ın bizi test ettiği de söylenir. Burada da bir çelişki ortaya çıkıyor.

Eğer kader belirliyse, o zaman biz bir teste tabi değiliz, ne yapacağımız belli. Yani Tanrı ne yapacağımızı biliyorsa, bu dünyanın anlamı yok, Tanrı en başından, dünyayı yaratmadan biliyordu ne olacağını.

Yok eğer biz kaderimizi kendimiz çiziyorsak, bu durumda Tanrı ne yapacağımızı bilmiyor demektir, ya da bilemez demektir. Yok biliyor işte geleceğe gider bakar olm diyosanız, üst paragrafı okuyun ve buyrun kısır döngüyle zenginleştirilmiş çelişkimize.

Bunu hiç bir din hocası açıklayamadı gerçekten. Birisi hayatın belli noktalarında iznimiz olduğu gibi birşey belirlemişti. Ama sonuç olarak (t zamanı göstersin) t=1 durumunda böyle bir karar verdik ama mesela t=3 önemli bir kararın zamanı değil. Eğer tanrı bu noktada ne yapacağımızı biliyorsa, bizim t=1 konumundaki kararımızı da biliyor demektir. Bu teori de burada çöker.

Bunun yerine, izninizle kendi teorimi açıklamak istiyorum. Bu söylediklerim zamanla kafamda oturmuş ve doğru olduğunu düşündüğüm.. ya da buna inandığım düşünceler. Halâ şekillendiklerini de ekleyeyim. (Bir yerlerde yazmıştım zaten, blogumda da vardır belki. Kafamda oturdukça tekrar paylaşmak istiyorum=) )

Öncelikle bir kaç şeyden bahsetmek istiyorum. Birincisi, dördüncü boyut denen şeyin zaman olması; zamanın genel geçer bir sabit değil, değişir ve göreceli olması. İkincisi de denklem sistemleri. Kabaca bir örnekle x=y+z, a+b=c ve c+t=z olsun. Şimdi a ve b c'yi, c ve t z'yi, z ve y de x'i oluşturuyor. Yani c 1'ken, -1'ken, 0'ken, 10'ken, -23423423.54 iken z farklı değerler alır. Bu değerlerle x de değişir. Eğer t'nin değerleri de değişirse, mesela c=1 t=2 iken, c=2 t=3 ken, 1-3'ken vs z'nin değerleri değişecektir. y'nin değerleri de değişirse, c=1 t=2 y=3, c=4 t=3 y=2 gibi üç değere bağlı olarak x değişecektir. Şimdi konuya döneyim.

Bir sonraki cümlemde Tanrı'yı küçümsemiş gibi görünebilirim, ancak ilerlerde çok daha büyük bir yüceliğe sahip olduğunu düşündüğümü göreceksiniz: Bence tanrı bizim tam olarak ne yapacağımızı bilmiyor. Yani bizi öyle yaratabilirdi. Half-life'da bir scripted sahneyi düşünün, böyle olabilirdik, ki sanırım melekler böyle yaratılmışlar. Öte yandan insanlar daha çok AI gibi, starcraft'ı düşünün, zerg AI acaba ling rush mı yapacak, bekleyip lurker'a mı gidecek yoksa hemen expansion mı alacak?
Eğer ne yapacağımızı bilseydi, dediğim gibi bu dünya bir sınav olmazdı, film gibi birşey olurdu. Bize düşünme, anlama ve bu konulardaki kapasitemizi geliştirmek için sorgulama yetenei verildiğine göre, ben bunun basit bir filmden öte olduğunu düşünüyorum.

Bence Tanrı ne yapabileceğimizi biliyor. Yani, verdiğim kaba örneği düşünün, zerg AI'si oyununuzu oynarken ne yapacak bilmiyorsunuz, ama neler yapabilir bunu biliyorsunuz.

İTÜ'deki lineer cebir hocası (lineer cebir denklem sistemlerini çözmeye yoğunlaşan bir matematik dalı) ilk derste "Hayat bir denklem sistemi ve ben bir gün onu çözeceğim." gibi bir şey söylemişti. O an "eheuhe manyak üni hocası ehe mehe" şeklinde tepki verdiysem de, zamanla bu söylediği çok mantıklı geldi. Bence kaderi açıklamak için, denklem sistemleri çok güzel bir model. İzninizle açıklayayım:

Yukarıda verdiğim denklem sistemini alıp genişletelim. Yani y dediğimiz değişken de p ve o'ya; t dediğimiz l ve k'ya, k dedğimiz p ve l'ye; l dediğimizse a ve c'ye bağlı olabilir. Yani c'deki değişim l'yi; l'deki değişim c'yi etkileyebilir. Bu şekilde muazzam bir denklem sistemi kurun, isimlendirilmiş en büyük sayı neyse, onu kendisiyle kendisi kadar çarpın, bir kere daha çarpın. Bu sayının bile tüm değişken ve denklem sayısına yetmeyeceği bir denklem sistemi. Benim bu yazıyı yazarken bu font'u kullanmam bir değişken, yazdığım her fikir ayrı, her kelime ayrı bir değişken. Zira belki ben bir yerlerde zira kelimesini görmesem kullanmayacaktım ya da belki biri benim yazımda görüp kullanacak. İşte, c'nin l'yi; l'nin c'yi etkilemesi durumu.

Şimdi Tanrı'ya dönelim. Bence Tanrı, her bir değişkenin her bir değeri için her bir denklemin aldığı şekli ve diğer her bir değişkenin alacağı değeri biliyor. Yani ne yapacağımızı teorik olarak biliyor, kapasitemizi; ve bize bir şans tanıyor. Bu modeli daha dünya haline indirirsek, değişkenleri bir kenara koyup şöyle açıklayabiliriz: Bence Tanrı, her birimizin her hareketinin (bu illa bir insan hareketi olmak zorunda değil aslında, bir deprem ya da bir elmanın ağaçtan düşmesi de olabilir)açacağı her sonucu ve bunlara göre olayların nasıl değişeceğini biliyor.
Yani hem Tanrı'nın herşeyi bildiği, hem de özgür irademiz olan bir model bu; çelişki yok. Ayrıca her bir sonuçtan doğan alternatif gelecekler de zamanın basit bir çizgiden öte olduğunu, üzerinde değişkenler olduğunu da gösteriyor.
Eh, saate baktım da benim hazırlanıp çıkmam lazım. Böyle işte, benim düşüncem böyle. Bitti. Adiyö.
Bu arada düşündüm de, fal ve benzeri "geleceğe bakan" şeylerin de bir "olasılık" göstermesi gibi şeyler geldi aklıma da neyse gidiym ben.

Geldim.

2007-02-13T00:05:00.001+02:00

Geldim evet, WoW'dan sıkıldım falan, ondan bundan da sıkıldım. Tekrar bloguma yazayım, bişiler yapayım istiyorum. Her gün yazı bekleyin demiyorum ama döndüm. Yakın zamanda önce harddiskimdeki ıvır zıvır yazıları yayınlayacağım, sonra da elimdeki NES oyunlarını inceleyeceğim.

Ne dersiniz, bunları nası şeyediym? Yazılar dediğim BtG'ye yolladığım ya da yollamayı düşündüğüm tam ya da eksik yazılar. Hangilerini yolladım bilmiyorum. Onları buraya dizsem mi yoksa başka biryere mi yazsam, hatta BtGye mi yollasam?
Ya NES incelemeleri? Feci nostalji yaşıyorum, captain tsubasa olsun, mario olsun nebilim.

Evim, şekerli ballı evim

2007-01-02T20:12:00.000+02:00

Geldim, geldim. Antalya'ya gitmemiştim, gitmiş oldum. Gitmiştim ya da. Neyse giderken yolda godzillayla karşılaştık (görüşmediysek de sesini duyduk) soora otelde işte çeşitli almanlar vardı. Hatta bi alman ikiz hatunlar vardı biri esmer biri sarışın üstüne bi de fransız hatun vardı ehm öhm neyse işte. Sonra arkadaşları göriym dedim ama malum bayram, kimseyle saatler uyuşmadı; biriyle uyuştu onda da Kemerliler sağolsunlar beni üç ayrı durak arası döndürdüler sonra üçünün de durak olmadığı ortaya çıktı, ayarlayamadık, görüşemedim. Sonra döndük işte.
Geldim. Artık her gün 3 yazı yazıcam.
Şaka lan şaka hehe, eski tas eski hamam. *linç güruhundan kaçarak uzaklaşır*

Bunu da atmazsam döversiniz biliyorum

2006-12-31T12:17:00.000+02:00

Yeni yıldır bayramdır hepsi kutlu olsun beyler bayanlar, merdivenden kayanlar, gençler yaşlılar, görenler görmeyenlere, duyanlar duymayanlara söylesin, bilen bilmeyene, anlayan anlamaya anlatsın.

Çok da ciddiye almayın he mi. Sonuçta bizim belirlediğimiz takvimlerdir bunlar, ne gelmiş geçmiş tek takvimi ne de en iyisini en doğru en isabetlisini kullanıyoruz; o yüzden yalan dolan aslında bunlar.
Antalya-Kemerden sevgiler:p

Yurtdışı manzaralı Gazebo

2006-12-20T14:50:00.000+02:00

Ragnaroktur, WoW'dur, Battle.net'tir, forumdur, ottur zarttır zurttur derken; oradan buradan bir sürü yabancı tanıdık oldu.. Bir de tanımadıklarım var tabi. Bazen onlardan bazılarına hitap edecek ya da onların da okumasını isteyeceğimi düşündüğüm şeyler oluyordu.. Sonunda İngilizce bir blog açtım.
http://maelsgazebo.blogspot.com/

Gezin görün eğlenin.

We don't need no education

2006-11-24T01:12:00.000+02:00

Sinirliyim. Sinirim gerginliğimden kaynaklanıyor. Gerginlik sebebim sınavlar. Diferansiyel ve Elektrik. Evet, iyi çalışmadım. Hatta son haftaya kadar hiçbişi yapmadım desem yeridir. Tüm hafta böyle geçti ama 5 sınav bu kadar germedi ama 2si gerdi. Niye? Zira birinde hocanın serinini bir önceki dersnde (mat2) sınıftan 3 kişiyi geçirdiğini, kazık sorularıyla ün yaptığını duydum; ki dersin basit soruları bile kolay değil. Diğer hocanınsa ezber sonuçlar istediğini duydum, hatta öyleymiş.

Başlarım ulan. Bu nasıl sistem? Bu nasıl öğretmenlik? Kitapta yazanları tahtaya yazıp kitaptaki soruları sorarak öğretmen mi olunur lan? ÜNİVERSİTE ÖĞRETMENİ OLACAKSIN UTAN UTAN!! Kitapta çözümü olan soruyu çözerken bile hata yapıyor. Ha herkes hata yapar ama bu öyle birşey değil ki! Cenk Hoca var, bak ne güzel adam anlatıyor, notları açık tutup kafa çalıştırarak çözeceğin sorular soruyor. Önceden ödev veriyor. Bu adamın dersinden geçmenin yolu, konuları anlamak. Ne kadar anladıysan ve ne kadar kullanabiliyorsan o kadar geçiyorsun. Amacına ulaşmış. Kuralları ezberlemiyorsun, notlar yanında. Gerçek hayatta olacağı gibi. Sadece bir zaman kısıtlaması var, o da sınav sisteminde kaçınılmaz bir durum.

Zaten sorun orada, sınav sistemi. Sınav nedir ya? Bir insanın anlama yeteneği nasıl böyle sınanır? Diferansiyelden 4 problem verip bunu mu sınayacak? Diferansiyelden sınav niye oluyoruz ki? Kuralları niye ezberliyoruz? Yarın öbürgün bu denklemler karşıma çıkınca, psikopat değilsem, açar kitabı bakarım. Ne zaman ne yapılacağı yazıyor. Kurallardan bahset, sonra bunun benim bölümümde nasıl kullanımı olduğunu anlat, sonra genel bilgi ver; ne bileyim matematik kültür aşıla biraz be adam! Varsa yoksa dx dy işlem.

Her ders için geçerli. Kanımca en doğru sistem, İLKOKULDAN başlayarak, pratik projelerin uygulanması. Kendi bölümümde, bir otomata dersi için belki bu karmaşık bir sistem kurmak olabilir; bir diferansiyel denklem dersi için belli bir yöntemin araştırılamsı olabilir; bir algoritma ve programlama için, karmaşık bir problem olabilir... Ortaokul-lise için, ne bileyim, Tarih ve coğrafya için araştırmalar olabilir, dönem ödevi dediğimiz halt. Sonra sene (boyunca ve )sonunda bunlar kontrol edilir falan filan.

Tabi 13123 kişilik sınıfta olmaz bu iş! Ne diye 12313 kişi alıyorsunuz bölüme ne mantıkla ya?! Kaliteyi düşürüyorsunuz, sonra öğrencilerden şikayet ediyorsunuz! Ne bekliyorsunuz?! Kaliteli eleman sayısı her zaman azdır. Dolayısıyla 50 yerine 100 kişi alırsanız kaliteli kişideki artış, zaten fazla başlayıp yükselerek artan kalitesiz adam sayısını ezer geçer. Sonra ne olur? Kaliteli adamın da anlamı kalmaz arada.

Bir de çan sistemi getirmişleer oooooh. Kebap. Öğrenciler kafayı yesinler, hocalar rahat. Hocaların tek tek suçu yok, bu sisteme karşı koymamak dışında tabi; sonuçta bu kararlar daha "yüksek koltuklar" tarafından veriliyor ki güzel ülkemde (belki tüm dünyada, bilmiyorum) o koltuklar yükseldikçe amacından sapıp duruyor, e normaldir, aşağıya baktıklarında o sisin, bulutların aşağısından göremezler tabi.

13123 tane hiç biri bir işe yaramayan üniversiteyi saymıyorum bile. Üniversiteli olmak derslere girmekle olmuyor, ünivesiteden gerçekten başarılı çıkmak 4.0 ortalamayla olmuyor, bunu anlamak lazım. Üniversite gibi bir kurumu ayaklara düşüren zihniyeti kınıyorum.

Ha bir de kantinimiz var. Kantin evet. EGE ÜNİVERSİTESİ BİLGİSAYAR MÜHENDİSLİĞİ kantini. Kantin bildiğin. Kantin bile değil. İlkokulda daha büyük ve daha güzel bir kantinimiz vardı. Kıç kadar bir yer, 5 tane masa var. Ege Üniversitesi dersin birşey sanırsın.

Binaya hiç değinmiyorum. Dışı özenti bir tuğla kaplama, içerisi zevksiz boyanmış, hastaneden ya da herhangi vasat bir devlet kurumundan farkı yok. Ulan İzmir'desiniz, Ege Üniversitesinin bir fakültesi burası. Yok kardeşim yok. Nato mermer nato kafa. Bul bi mimar, yap bi bina. Hadi ona para bulamadın, bir iç mimar bul, bir dekoratör bir şeyler bul. Onu da bulamadın, öğrenciler arasında referandum ve yarışmalar düzenle. Sönük boyanmış duvarlı bir fakülten olmasın ya. Evimdeki panom bin basar. Duvarlar bomboş ööle boya. Küfredicem ya. Hadi hiç birşey koymadın, düzgün renk boyamadın, o zaman git bölümde çekilmiş resimler, bilgisayarla ilgili resimler, yazılar as. Bu bölüm Türkiye'de bilgisayarın ilk gelip geliştirildiği yerlerden. Ama sadece hocaların anılarında.. ki o hocalar da yavaş yavaş çekip gidiyorlar gördüğümüz kadarıyla.

Derslerden devam edeyim. İTÜ'de okudum 2 yıl biliyorsunuz. İkinci sınıfta bile teknik olmayan seçmeli dersler alabilmiştim, zaten yanlış hatırlamıyorsam, kredi kadar almak mümküdü, değilse bile, 4 yıl boyunca bir kaç tane alıyorsun. Nedir bunlar? Sosyoloji olur, politika olur, felsefe olur, tarih olur, ekonomi olur, mitoloji olur... Kİ bu okul İTÜ'ydü, yani bu derslerin hocaları yoktu, dışarıdan geliyordu. Ege'de ise, bunlara ekleyebileceğim sanat tarihi, genel sanat, sinema/TV, edebiyat, argekoloji vsvsvsvsvs zilyon tane bölüm var, yetmedi Dokuz Eylül var. Yani hoca bulmak zor değil. Bilgisayar Mühendisliğinde seçmeli mühendislik dışı dersleri sayayım: Bilgisayar ve Toplum, Pazarlama, Halkla İlişkiler, İş Hukuku, Siyasi Tarih, İnsan Kaynakları Yönetimi, Ekonomi.

Bir tane iş hayatı dışına sarkan ders yok. Ha Siyasi Tarih var o kadar. Bunlar da sadece bölüm içinde alındığından, çoğunluk ne seçerse onu almak zorundasınız yani gerçek bir seçim söz konusu değil. Ekleyeyim, bunlar dördüncü sınıf dersleri. Oraya kadar birşey yok (zorunlu olan Türk Dili ve Tarih derslerini saymıyorum, onlar zaten ilkokuldan beri baş belası).

Sonra efendim, bilgisayar mühendisleri neden asosyal, neden ezik, neden arkaplanda? İşte bu yüzden! Ege Üniversitesi bilgisayar mühendisliğine yontulmuş giren odun çıkar lan! Şuraya bak. Sonra vikvik.

Ne zamandır bunları yazmak istiyordum, rahatladım. Bölümden Cenk Erdur ve Aybars Uğur isimli hocalarımız var, ikisinin gözümde yeri yüksek, geri kalanların çok değişken. Sanırım genel olarak da bu böyle.

Neyse, yeter bu kadar. Bunu yazarken tabi ki Another Brick in the Wall dinliyordum. Lord Xas'la The Wall'daki gibi okula dalma planları yapmadık değil.

Trainspotting

2006-11-18T07:08:00.000+02:00

Dün akşamüstü saat 17.30'dan sonraydı. Bölümden arkadaşlarla sinema topluluğunun gösterimine gittik. Açıkçası ben bu filmin ismini başka birşeylerle karıştırmıştım, sanırım karıştırdığım film transporter mıymış neymiş, neyse işte, ne olduğunu hiç bilmeden izlemeye başladım..

Önce biraz genel bilgi verelim. Film, 1996'da gösterime girmiş, Akademi ödülüne aday
gösterilmiş, BAFTA almış bir film. Yönetmen Danny Boyle (Shallow Grave, A Life Less Ordinary, The Beach, 28 Days Later, Millions), başrollerimizdeyse Ewan McGregor (Mark Renton), Ewen Bremmer (Spud Murphy), Jonny Lee Miller (Sick Boy), Kevin McKidd (Tommy), Robert Carlyle (Begbie) ve Kelly Macdonald (Dianne). Film Irvine Welsh'in aynı isimli kitabından uyarlama, yazarımız da Mikey Forrester olarak kendini gösteriyor.

Filmin ismi, kitaptan uyarlama olduğu için korunmuş, fakat kitapta bulunan "trainspotting" göndermesi filmde mevcut değil. Aynı şekilde kitaptaki farklı karakterler tarafından anlatılan kısa hikayeler toplamı havası da filmde tüm anlatımı gözlerimize ve Rents'e (Mark Renton) bırakarak filmde korunmamış.

Edinburgh'daki (İskoçya'nın başkenti ve ikinci büyük şehri, UK'nin yedinci en büyük şehri) bir kaç "keş"in hayatına dokunan film, herşeyi rahatsız edercesine ve meydan okurcasına açıkça anlatmasıyla dönem politikacılarını (hatta Amerika senatörlerini) etkileyecek kadar büyük tartışmalara yol açmış.

Filmde dikkati çeken şeylerden biri, kesinlikle ve kesinlikle, İskoç aksanı. Yani "eys a şeyt man" derken "it's all shit man" dediğini anlamak gerçekten pek çok kişi için zorlayıcı olabilir. Tabi biz alt yazı destekli anlıyoruz ama Amerikanlar için seslendirmeler yapılmış. Abartılı bir aksan, gerçi benim hoşuma gitti. Bir tek "Aa, ee" falan diyince bunu ne zaman evet ne zaman hayır anlıyorlar onu çözemedim.

Dikkat ettiyseniz kişisel görüşleri eklemeye başladım. Eh, devam edeyim. Bu film kanımca son derece ağır bir filmdi, ama anlamayı, görmeyi bilene. Requiem For A Dream gibi, ikisini çok yakın bulduğumu söyleyebilirim bu konuda.

Yani diyorum ki, yüzeysel bakınca bu filmden çıkaracağımız şey "uyuşturucu ne kötü ne kaka çok feci cıs uyyyuyuyyuyy" gibi birşeyler olur, Requiem For A Dream'de de öyleydi. Ama biraz düşünüp daha arkasını görmek istersek, film uyuşturudan çok daha fazlasını anlatıyor. Requiem For A Dream'de bunu çocuğun annesini arkaplana koyup uyuşturucuyu ön plandaki katalizör olarak kullanıyordu. Trainspotting'de neredeyse tamamen uyuşturucu var.. Filmin en başını unutmadığınız sürece. Standartlaştırılmaya çalışan hayatı eleştiren bir cümle geçiyor başta; kabaca insanların kendileri olmaktansa, bir hayat, bir çamaşır makinası, bir takım, bir eş, bir ... "seçerek" bununla mutlu olduklarını söylüyor. İşte filmde arkada duran şey de bu. Günlük mutluluklarımızın, sözde "başarı", hedef ve seçimlerimizin aslında kendi çaresizliğimizi, eksikliğimizi, tabir-i caizse ne kadar boş ve anlamsız olduğumuzu saklamak için arkasına saklandığımız kalkanlar ve hatta ötesinde, zamanla onlara bağımlı kaldığımız sözde dayanaklar olduğunu söylüyor.

İşte, Rents'in iş bulup işe başladığı zaman tatmin olduğu gibi, bunlar bize tatmin
sağlıyorlar, bunu da yine doğrudan söylemese de, benim düşüncem, sosyal kabullenmeye ve fiziksel bir bağımlılık olmamasına bağlıyor. Yani uyuşturucu fiziksel olarak da sizi daha fazla almaya iter ve toplumun dışlamasını sağlar. Fakat birşeyler seçerek kuracağınız hayat, fizikse bir bağımlılık değildir ve toplumsal kabullenmeyi de getirir; dolayısıyla tatmin olduğunuza dair sizi kandırır. Matrix'in gerçek olması için öyle bilgisayardır, robottur gerek olmadığını gösteriyor bize: Biz zaten kendi kurduğumuz bu toplum ve medeniyetin gözü kapalı, enerjisi emilen bebekleri olmuşuz, tek fark, buradaki kandırmacada pillere bağlanmamış olmamız, bu da işleri daha kötü yapıyor aslında, zira hiç bir amaca hizmet etmiyoruz.

Buna ek olarak, bir hiciv, bir ironi daha var. Bu iki yönlü aslında. Belki bu biraz daha benim ulaştığım bir sonuç bilemiyorum. Ama filmde Rents negatife geçtikten sonra (uyuşturucuyu bıraktıktan) yine eski arkadaşlarıyla yanyana geliyor. Tommy ve Rents'e bakıyoruz. Eski keş, şimdi temiz; eski temiz şimdi keş. Bu birlikteliklerden benim çıkardığım mesaj şu: Aslında uyuşturucu alarak toplumdan farklı olduğunu düşünen Mark hatalı. Uyuşturucuyla girdiği tripler de yaptığı seçimler. Yani aslında toplumdan o kadar da farklı değil. Şu veya bu marka araba seçmek gibi, uyuşturucu da bir seçim meselesi. Öte yandan dediğim gibi, bu iki yönlü bir durum. İkinci yönü de, kendin olurken de bu seçimleri yaptığın. Yani öyle çok başka yerlere bakmaya gerek yok, acayip şeyler yapmaya da. Sadece ne yaptığının farkında olmak gerekli, ne yaptığını bilmek. Hayat her türlü seçimlerle geçecek, önemli olan bu seçimlere bağlı kalmamak, hayatı amacından saptırmamak.

Her neyse, çok konuşup kafa ütüledim. Dediğim gibi, ağır bir film. Ha son olarak, filmin çeşitli sahnelerini, özellikle başlarını, "fazla" bulanlar olabilir. Ben özellikle Rents'in delüzyonlarında ekrana bakmak istemedim, gerçi kendimi de alamadım, çok gerildim. Filmin başlarında da uyuşturucu ve seks (kelimeyi bilerek kullandım ve cinsellik demedim) üzerine -son derece- açık sahneler var ve filmin hicivsel havasına uygun kaçacak şekilde, bunlar rahatsız edici olacak şekilde tasarlanmış. Zira beraber gittiğimiz arkadaşlardan birisi rahatsız olup çıktı. Bir arkadaşınızı filme götürecekseniz, bu aklınızda bulunsun; biz bilmiyorduk öyle bir garip durum oldu. Neyse ben gideyim.

Oyun Dünyasından Reklam ve Duyurular

2006-11-15T01:33:00.000+02:00

---İŞ VE ELEMAN ARAYANLAR---
ARIYORUZ Partimize büyücü. level 15 warrior, level 13 rogue ve level 14 lathander cleric'inden oluşan grubumuza bir wizard arıyoruz. Evocation büyüleri konusunda bilgi aranmaktadır.

SONSUZ HAYAT istiyorsanız ve necromancy ilginiz varsa, bize ulaşın. Shadowspire Necromancer League

BİN YILLIK ÖMÜR ister misiniz? Bizi arayın, detayları konuşalım. Sacred Dragon Association

RUH ARANIYOR Ruhunuzu bize satın, ailenizi zengin edelim. Lemure olarak başlayıp zamanla yükselmenize de izin verilecektir! -Baator Halkla İlişkiler

---DUYURULAR---

ACI KAYBIMIZ büyücü Tael'nar lich olarak geri döndü. Aman deriz.

---ALIM/SATIM---

BAYANDAN ACİL SATILIK two handed sword +2. +1d4 fire damage bonusu vardır.

EV ARIYORUM Sahibim büyücülüğü bırakıyor. Eğer iyi bir büyücüyseniz ve bana sıcak bir ortam sunacaksanız, sizi bekliyorum. -Eaerzrzriearzo the Psuedodragon

FIREWALL wand, 10 kere kullanılmış, şarj edilebilir. Acil ihtiyaçtan kelepir fiyata!

AÇIK ARTIRMA
Günün programı:
Gordon Freeman'ın Half-life I'de kullandığı levye.
Snake'in sigara söndürdüğü sülük.
Fallout-Chosen One'ın seçtiği "straw".
Thrall'ın çağırdığı kurtların dişi.
Diablo'nun soulstone'undan parça.
Kurt Hectic'ın kullandığı vileda.

Antika programı:
Wolfenstein'dan duvar-nazi bayrağı
Wasteland çölünden kaktüs
Mario mantarı

Dikkat manyak var!

2006-10-27T08:39:00.000+03:00

Dün kedicikle Nightmare Before Christmas'ı izledik. Geç oldu ama güç olmadı. İzlerken kola bile içtik, ara bile verdik.
Ama asıl konu bu değil, asıl konu ne kadar müthiş bir sanat eseriyle karşı karşıya olduğumuz.
Hatta asıl konu nasıl bir manyakla karşı karşıya olduğumuz.

Timim Börtınım, abicim manyak mısın sen ya? Evet sana diyorum. Nasıl bir hayal gücüdür, nasıl güzel fikirlerdir, nasıl incedir, nasıl detaylardır bunlar! Denicim, sen de arkadan sırıtma, sen de manyaksın. Ciddi manyaksın. Yoksa nası böyle müzikler çıkartabilirsin ki ortaya? Yok yok, düpedüz manyaksın sen.

Ben bu manyakların karşısında saygıyla eğilmek istiyorum. Gotik manyaklarım benim, devam edin böyle. Yaptığınız bir tane iş bile kötü değil, en azından gördüklerim. Şu an "vay be" bakışı yapıyorum ama göremiyorsunuz tabi.

Harbi manyaksınız olm.

Linklinklink!!!''2222updateupdate

2006-10-18T16:57:00.000+03:00

Yeni linkler koydum.
Gerçi sanırım publishte bişiler oldu ama gelmiş olması lazım.
Gord10'un deviantı ve yeni blog sitesini koydum. bi ara çırak olarak giricem yanına oyun yapımı için:p
Bi de godflame var izleyin derim.
Bişi daha ekledim ama unuttum

Linklinklinklinklink!!!!!11111oneoneone!!111!!

2006-10-18T10:13:00.000+03:00

Ehm. Cıvık bir başlık attıktan sonra merhaba demek istiyorum ve hemen diyorum: Merhaba. Merhabaaa!! Heheh.
Linkleri şöyle bir düzenledim de kısaca bir göz atayım dedim, siz de görün:p
Bloglardan ilki manyak bi yer. Çok deli bi yer böyle var ya ohaa falan oluyosunuz.
İkincisi everviüv. burda 2-3 çatlak var aptal aptal şeyler inceliyolar ama komik oluyo len ben okuyorum gülüyorum olmadı gülümsüyorum ya da pişmiş kelle misali sırıtıyorum.
Üçüncüsü leviyatan. Burda enteresan bi arkadaş var. Çok yaklaşmayın dövüp ıslatma özelliği var (genelde ıslatıp döverler gerçi). Bi de güzel bişiler yazıyo böyle orada güzel münazaralar olabiliyo.
Sonra este varmış. Este öyle garip bişey. Bişi demiyorum ben. Bakın işte iyidir. Şaka lan şaka ne iyi olcak, süperdir. Esteyi sevmeyen ölsün.
Bilavıd kitın da iyi tatlı kızdır severim. Harbi severim yani hatta sevgilim olur o derece severim. O yüzden fazla bakmayın:p
İzmirüstü de saçmasapan bişey yok masaüstü oyunuymuş işi gücü yok milletin. Bari batak falan oynasalar. Pehpeh.

Deviantlardan ilki var ya böyle yarışma olsa deviant birincisi olur o kadar şahane ve muhteşem ki o may gad der bi ingiliz mesela.
Kedicik yine üstteki kitın oluyor. Foto falan çekiyo fotoşopta bişiler ypıyo. Biraz cins yannız salata yapmış resmini çekmiş. Öyle garip bişey.
Çağlayan da bildiğiniz leviathandan olan. Unuttu deviantı ama eskiden kalma çizimleri var. Yeni bişi çiz alooo!
Este yine este. ipne çok pis çiziyo uyuz oluyorum. yok sana fotoşop lan.
Plejaden de fotolar çeker şahanedir tavsiye ederim. Biraz dengesizdir bu da ama idare edin. Karı koca ultima oynuyodu bunlar böyle birz ilginçler. Bi de tek bilg vardı ayrı ayrı giriyolrdı ya. Eheh. Plejadenle benim charı evlendirmiştik sonra kocası gelip aa elimden kaydı diye kafama ok attıydı ölüyodum. ühü.

şimdilik tek link var o da levıl falan girmeyin ya. oyun ne ya bırakın oyunu. yaş baş kaç oldu alo?

Çizgiromanlardan orneryboy çok pis bişe. Başlarda süper de son 10 bölüm falan bozdu. Ama güzel yani okuyun. Order of the Stick zaten efsane. Okumadan önce D&D öğrenirseniz 10 kat fazla eğlenirsiniz. Aynı şekilde concerned okumadan önce de half-life serisini okuyun.

Hadi benim dersim var kaçtım ben.

Sabaha karşı muhabbetleri

2006-10-16T02:55:00.000+03:00

Uzun süredir birşeyleri son ana bırakmamıştım. Hoş bu sefer hastalıktır, klavyedir çeşitli sebeplerim var, son bir kaç gün biraz patladım. Ama öte yandan son bir kaç güne bırakmayabilirdim de.
Neyse, böyle zamanlar birileriyle muhabbet etmek ne keyiftir. Şimdi ragnorla konuşuyorduk.. Bir ara Stella vardı, Ragnarok dönemi çevirilerinde; bir ara Serpil Abla vardı, Progamer döneminde.. ve hepsinde tabi bir de estecan vardı.
Özlemişim. Hep sona bırakıcam oley.
neyse ben sunumuma döneyim.

.."Life without complication galore"..

2006-10-16T01:25:00.000+03:00

Dresden Dolls'un Coin Operated Boy'undan çaldığım bu güzel kelimelerin başlığını üstlendiği bu yazıda, yakın zamanda söylediğim şeyleri tekrarlicam. Belki bu aralar cidden ve çok mutlu olduğumdan, belki halimden gurur duyduğumdan, belki de Penguen'in 4. yıl ekinden dolayı böyle birşeyler yazma isteği hissettim. Biriktirici bir etmen de Aslı'nın yazısında hatırladığım, aileme yazdığım şeyler olabilir.

Nedir derseniz, bu bir nevi teşekkür aslında. Bir milyon teşekkür flash animasyonunu yollamak yerine, bir sürü kişiye teşekkür edeceğim.

Herşeyden önce, olduğum halde en büyük etkisi olan ailem var. Yeri geldiğinde beni uyararak, yeri geldiğinde itekleyerek ve bazen de zorlayarak bana yol göstermeye çalıştılar. Hatta kardeşim yol göstermeye çalışmadı ama ona olan sevgim bir çok yerde beni yönlendirdi, bazen tembellik yapacakken, sırf ona daha iyi bir örnek olmak için çalıştığım oldu. Ne olursa olsun, beni hep desteklediler; biliyorum, bazen ben karşı çıksam da, bazen birbirimizi tam anlayamasak da, benim iyiliğim için yaptılar yaptıkları herşeyi ve sevgilerini hiç eksik etmediler. Bugüne kadar bunu sürdürmeseler bugün olduğum kişi olmazdım, belki daha iyi bir yerde ya da daha kötü bir yerde olurdum ama ben olamazdım ve bir gün böyle olabileceğimi görseydim, mutsuz olurdum. Olduğum kişiden mutluyum, herşey için teşekkür ederim.

Sonra sanırım gelmiş geçmiş en samimi, en iyi, en süper ve beni en iyi anlayan (sanırım karşılıklı) dostum (diğerleri alınmasınlar, benim için herkesin yeri ayrıdır, ama bu adamla yaşadıkalrımız çok ayrıdır. 14 şubatta beraberdik lan eheheühühü) İberya Aydın, nam-ı diğer, Estetica. Este lan, sen olmasam ben nolurdum lan. İyi ki varsın abi çok seviyorum seni. Valla bak, inan 14 şubat için söylemiyorum:p

Ve sen. Evet, sana diyorum gözlüklü arkadaşım bana bak! Nereden çıktın, nasıl girdin hayatıma bilmiyorum ama öyle bir yerleştin ki, kendimi yapboz sandım bir an, hem de bitmiş, o birleştirici sıvısı sürülmüş bir yapboz! Ah, tabi, yine de yapbozun parçaları ayrılabilir, düşebilir.. Ama tüm kalbimle umuyor ve istiyorum ki, bu yapboz hiç bozulmasın. Sevgilim, kediciğim, sen iyi ki varsın. Bana tanışık olduğumuz kısacık sürede verdiğin desteğin haddi hesabı yok.

Umarım kimse üzülmez kırılmaz, ailemi, Esteyi ve kıymetlimi ayrı tuttum. Bundan sonra belli bir sıra koymayacağım, beni sona yazmış başa yazmış diye düşünmeyin. Bazı kişilerin isimlerini vermeyeceğim, bunu tercih etme sebeplerimi belirtmiyorum. Bunu saygıyla karşılayacağınızı umuyorum.

Bana hep destek olan iki hatun var sonra, ikisiyle de çok görüşemiyoruz, hatta karşılıklı sevgi, saygı ve verdiğimiz değere oranlarsak hiçe yakın diyebiliriz. Ama bu ikisi kabuğumdan çıkmam için, bilerek ya da bilmeden, destek verdiler, cesaretlendirdiler. Yo, hayır, bir ilişkim ya da hiç birşeyim yok, ikisi de "kankam" olurlar. Seviyorum sizi, ayrıca özledim lan.

Sonra çok çok çok çok yakın olmasam da, oldukça.. OLDUKÇA, OLDUKÇA yakın olduğum dostlarım var.. Lise tayfası, üniversite tayfası, BtG'den Askar ve Roselyn diye başlar, Aslı'yla devam eder gibi yapar ama dururum, çünkü hepsini sayarsam da bitmez ki... Karşılıklı çok fazla şey paylaştığım insanlar, hem de çok. Yarısı narsist görünen bir cümle kuracağım ama, ne ben olmasaydım onlar bugünkü gibi olurlardı; ne de onlar olmasaydı ben bugünkü gibi olurdum gibi geliyor. Eğer bu doğruysa, umarım olumlu bir etkim olmuştur.

Bir de çok çok şey paylaşamasam da, sürekli muhabbet ettiğim, çok samimi olmasak da inceden çok sevdiğim insanlar var. Ne bileyim, Level'dan Silva mesela.. Ragnor.. Vampir.. Bu adamlara saygım büyüktür, bazısıyla neredeyse hiç muhabbetim yoktur ama cehaletimi ayaklarına serip onlardan birşeyler öğrenmeye hevesli olduğum zamanlar az değildir, bazen çok belli etmesem de..

Sevmediklerime gelince.. yok. Ukalaca gelebilir, yalan gibi gelebilir ama yok. Tasvip etmediğim insanlar olabilir, ama kendi yargılarımdır.. Zamanla kırılıp değişebilirler. Bana ters veya saygısız davranmış, kandırmaya, aldatmaya çalışmış olanlar var.. Ama benim teorim insanların kendi eksikliklerinden bunu yaptıklarıdır, dolayısıyla kızmak yerine, "keşke" ile başlayan cümlelerle üzülüyorum diyebilirim.

Eh.. Bir "kendini dibine kadar deşifre et" yazısının daha sonuna geldik. Tekrardan, yapımda (hayatımda) emeği geçen herkese teşekkürler; siz olmasaydınız bu 22 yıl nasıl geçerdi yahu?!

Artguitar Project

2006-10-11T22:22:00.000+03:00

http://www.artguitar-project.com
Babamın uzun süre sonunda çıkardığı bir proje. Başta gitarla ilgilenenler (acemi/usta) olmak üzere, bir girip bakın derim:)

İzmirüstü!

2006-10-11T16:03:00.000+03:00

http://izmirustu.blogspot.com/

Ah kurnaz tilkiler, ah hain çakallar sizi...

2006-10-02T22:24:00.000+03:00

Çok basit ve kısa olacak sanırım. Ama ben sevmiyorum böylelerini. Hani "köylü kurnazlığı" derler ya.. Hoş, köylüden ziyade "köyden indim şehire" tipler kastedilir ya da "köydeyim ama varlığımı anlayamamışım" tipler. Neyse.
Alışveriş merkezlerindeki iki şeyi örnek vericem. Yani akıllı sanıyolar kendilerini.

Durum bir, matematiksel kurnazlar
Ekspres kasaları bilirsiniz, azami 5 parça geçirilir. 15 parçayla geliyorlar, sonra da şöyle diyorlar "aa biz üç kişiyiiiz!"

Ulan. Ne diyim size. "Biz yüzsüz ve saygısızız, burayı işgal ediyoruz" desen, "eh bari dürüstmüşsünüz" diye düşünürüm. Yani kimi yiyosun? Ne ben inanıyorum sizin ayrı olduğunuza, ne kasiyer. Siz zaten iyi biliyorsunuz. Niye böyle yapıyorsunuz? Sizin ayrıcalığınız nedir? İnsanlar kurnazlık yapmayı bilmiyorlar mı? Niye böylesiniz? Hayır bunu yapan bi de başı örtülü üç kız. Başını örtüyo ama üç kağıt yapıyor hatunlar. Ne anladım ben o işten? Ne anlamı var o örtünün? Yoksa orda da mı bir üçkağıt döndürüyor diye düşünmekten öteye götüremiyor beni.

Durum iki, durumsal kurnaz
Biri gelse, sırada, "evladım ben önünüze geçsem?" dese, elinde 131232312 parça yoksa, acelem de yoksa, sorun etmem (tabi arkamdakiler ne der bilemem). Buyrun derim.
Ama bir teyze var elimizde. 2 parça bişey vardı elinde, ben kasaya ilerliyodum (elimde 4 parça şey var) koşturup önüme geçti. İçimden "ah teyzem ben sana zaten yol verirdim" diye düşünüodum. "a bi dakka siz geçedurun geliyorum" dedi kasiyere, gitti bişi aldı. "hehe bak aceleden unutmuş" diye düşündüm. Sonra bir daha oldu. Bir daha. Ve teyzenin bakışlarından aslında pek de unutmadığını farkettim.

Teyze sen nesin, zeki misin, çevik misin, ahlaklı mısın? Değil misin? nesin sen? Niye böyle ucuz numaralar yapıyorsun?

İşte böyle. Nedir yani bu davranış? Böyle ucuz kurnazlıkları hiç sevmiyorum. Dürüst ol arkadaş. Dürüst ol, konuşalım anlaşalım. uyuz oluyorum size duyuyo musunuz, uyuz!

Umut Sarıkaya'ya Yakarış

2006-09-30T19:13:00.000+03:00

Umut! Umut sarıkaya! Duy beni Umut! yasak istiyorum.
Her bir lafı cinsel içerikli zorlama iğrenç espirilere çeviren t-shirtler yasaklansın istiyorum.
Aa yeter be.
Starbucks-Starfucks
Yahoo-Fuck Yhoo
Superman-Sperman
Hard Rock-Hard Cock
diye aklıma şu an gelenleri yazayım. Bu t-shirtleri giyenler artık ölsünler bıkmadınız mı ya.

Xas'ın metal grubu+bira reklamlı tshirtleri daha güzel. Carlsberg-In Flames vardı mesela. Onlar güzel, giyin onları. Onlar asıl espirili olanlar. Diğerleri iğrenç zorlama şeyler ya.

-Klik-

2006-09-30T02:35:00.000+03:00

Önceki gün sinemaya gittik çikolatalı kedi şahsıyla. İzmir sinemasına gittik, Cars vardı baktım kedi beğenmedi eet ya tırt zaten diyip çıktık:p Konak'a yürüdük sonra. Click vardı, Adam Sanders'ın. Geçtik onu izledik. Bu arada loca denen mekan şok şahaneymiş. Evlerimizden daha rahat olduğuna karar verip yayıldıktan sonra film başladı (bizi bekledi evet). İzledik izledik. Güldük falan. Ben bi ara öndeki adamın kafasına bastım en çok orda güldük heheh. Sonra ben bi ara çok duygulandı sonlara doğru ağliycaktım nerdeyse ki bi kaç espiri oldu ehe. ehe. ehehehe diye kurtuldum.

Tahmin ediyorum bi çok kişi "yeaa bi holivud işte yine dayatıyolar bişiler" ya da "tırt boş holivut filmi" diyecek ama ben beğendim. Film aslında çok şey anlatıyor. Görmeyi isteyne tabi. Kaderden, zamana, kişisel isteklerden, çevresel sorumluluklara bir sürü şey üzerine düşünmenizi sağlıyor. Bunu sıkmadan yapıyor. Ne biliym güzel detaylar var,zaman geçtikçe teknolojinin değişmesi gibi. Makyajları beğendim, muhtemelen bilgisayar destekliydi ama gayet iyiydi.

Filmden şunu anlıyoruz ki, yarın da yarın, yarın da yarın diyerek günü kaçırmamak lazım, carpe diemciyim ezelden diyip yanımızdaki güzelliklerin tadını çıkarmak lazım. Burun kıvırmamak lazım. Herşeyin güzel yönlerini görmeye çalışmak lazım. Her isteğin sonu iyi olacak diye birşey yok, bazen en iyi görünen şeyler en berbat çıkabilir, bunları hatırlayıp hırsa kapılmamak lazımEvin köpeğinden oyuncakları uzak tutmak lazım. Sakın ola sevdiklerinizle geçirebileceğiniz vakti çar çur etmeyin, bunu ben birinci el tecrübeyle de söylüyorum.

Neyse. Bi de kız çocuğu çok tatlıydı, karısı da çok güzeldi ona karar getirdik. Sonra çıktık sinemadan deli gibi yağmur yağıyordu. Neyse ki ben Bornova'dan çıkarken hava sıcaktı ve t-shirt giym.. dur ya, burası maalesefle başlayacaktı. Neyse idare edin, devam ediym. Neyse ki sevgilim olacak dörtgöz (haydaa eheh) şemsiyesini getirmişti; altına sığışıp konak metrosuna kadar gittik. Sonra ben şemsiyeyi aldım kaçtım diyeceğimi sanmayın, bırakiym dedim yürü len dedi bana ben de metroya indim. Metroda herkes ehe ehe ablak herif ıslanmış tshirtle çıkmış kesin moron bu diye baktı. Ama Bornova'da yağmur yoktu. Sonra eve geldim.

Şimşekleri felan hep gördüm ama ben. Bi de yağmur iyidir aslında.

Turkcell-im

2006-09-26T21:49:00.000+03:00

Demin bakkala giderken kahvelerin birinde sesini duydum da.. Bir reklamcı olsaydım bu reklamı takdir ederdim sanırım. Öte yandan etik açıdan biraz düşünürdüm.

Yani bakın, ben reklamcı falan değilim, pek de fazla anlamam, en azından teknik/teorik açıdan. Ama bu durum, benim bir izleyici olarak görüşlerim olmadığı anlamına gelmez değil mi?

Şimdi çok kabaca bakacağım, detayları düşündükçe devamı gelir...

Turkcell için birkaç iyi/kötü yön yazalım.
İyi yön 1: İletişimde yardımcı olmaları.
İyi yön 2: Geniş hizmet ağı
Kötü yön 1: Kapital düzen, firma, para işleri, büyük kârlar
Kötü yön 2: Baz istasyonları

Reklama bakıyoruz. Amca ne yapıyor? Telefonla konuşuyor.
(iyi yön 1, gösterildi)
Hem de oğluyla, yolda, uzaklardan konuşuyor.
(iyi yön 2, gösterildi)
(BONUS! Oğluyla konuşmasıyla olaya ayrı bir duygusallık katıldı)
Slogana bakıyoruz, herkesin bir cell-o-can'ı varmış. Cellocan'ımız küçük tatlı bir çocuk.
(2X COMBO! Çocuk masumiyetiyle hem para işleri, kârlar vs izleyicinin aklından uzaklaştırılıyor hem de çocuk baz istasyonunu temsil ettiğinden bu kötü yön uzaklaştırılmadan iyi bir şeymiş gibi gösteriliyor.)
(BONUS SYNERGY! Çocuk masumiyetiyle, oğluyla konuşan adam hatta üstüne bir de "gözüne toz kaçan" çocuk birleşince müthiş bir iyilik güzelik çıkıyor)

Adamlar yapmış.
Öte yandan çocukların böyle kullanılması beni gerçekten rahatsız etti. Geçen reklamda da kıytırık bir indirimi sanki insanlığa bir yardımmış gibi açıklamaları vardı zaten. Etik nerede yahu?

Edit:
Turkcell'in başlıkta kullandığım Turkcell-im kısmı da gençler arasında çeşitli dengesizlikler yaratmıştır. Bkz çikolatalı kedi'nin " "Ekrem'le bağlan hayata" sendromu". heheh. Şaka lan şaka, hoşuma gitti söylemek istedim. Kötü aslında ama olsun.

Blog bu, serbest. Ben, bişeyler.

2006-09-02T10:42:00.000+03:00

Burayı iyice günlüğe çevirdim, hatta başlarken, "sevgili blog" diye mi başlasam diye bile düşündüm. Bazıları bu durumdan hoşnut, bazısı değil. Birşey diyeyim, umrumda değil. heheh. Benim blogum burası aga. Aga dedim evet. AGA! AĞĞHGGGAA!! Niheheh. Beğenmeyen gelmesin kardeşim, sipariş yazı mı yazılırmış.
Neyse efendim. Güzel günler yaşıyorum. Gerçi matematik 2 şoku var ama, nedir, bir tane derstir, atlatılır geçilir. Kalan sorun o olsun be anacım, hayatta daha önemli şeyler var.
Mesela, okuldu, eğitimdi, yine okuldu, sıcaktı, yazdı, yalnızdı derken, uzun süredir gerçek anlamda kafamı rahatlatamıyordum. Bir süredir, rahatım. Zira bitti hepsi. Gerçi bir iki haftaya tekrar okul başlayacak, hatta şu ara da bir sürü sorumluluk, kafamda da bir sürü tilki var ama olsun. İnsanın arada "minimum sorumluluk" olayına ihtiyacı oluyor, haksız mıyım? Ya da bu bir ihtiyaç değildir belki. Biraz da insanın neye alıştığı ve nasıl yaşadığıyla ilgili tabi. Dedem mesela, saat gibi adam (*mmççççuk yapıp tahtaya vurur, "şeytan kulağına kurşun" der.*), 92 yaşında, maaşallah diyin bakiym. Yani dedem mesela tatil istemez herhalde. Tabi gençliğinde gezmiş etmiş belki de artık zaten hani emekli falan ondan öyle geliyor. Ama eminim dedeme hep çalışacaksın deseler kabul eder. Ben edemem galiba. Eder miyim? Yok be. Sıkılır insan. İşe de bakar tabi. Amaan.

Ören'i özlemişim ben. Küçükken yengeç falan kovalardık arkadaşla. Sabah denize giriyorum, boş oluyor, o eski güzel günler geliyor aklıma. Kardeşim var bu sefer yanımda, yine eğleniyorum. Yine güzel günler yaşıyorum. Okul iyi. Mat2ye bakmayın, mat2 FFken 2.9x ortalamam. Bence iyi. Sonuçta inekleyen bi tip deilim ben. Seneye mat derslerinde nolcak bilmiyorum gerçi. Neyse. Argefar var, güzel arkadaşlar, hoş ortam, tecrübe/bilgi edinme şansı. Şahane ötesi, beni seven ve benim sevdiğim bir sevgilim var. Sonra ablam (:p) var bi tane, bana sanat tarihidir, imgedir bilmemnedir, kitap verdi, hem de konuşucaz edicez beni cahillikten kurtarıcak. İyi dostlarım var. Este gibi, Koala gibi bi de iice süper dostlarım var. Daha ne isterim yahu? Maaşallah diyin :p

Bu ara inceden gaza gelir gibiyim bişiler yaziym, oyun olur, yazı olur ama du bakalım.
Oha, FRP bile oynuyorum, daha doğrusu oynatıyorum. Süpermiş. Save alsam şurda bi tane, heheh. Benim save isimleri de garip olur he, söyledim mi bilmiyorum. benbudwarflarınsakalınıçekerim.sav olmarkadangelicekler.sav elfesilahvermedwarfabüyüat.sav onlarınhepsiipne.sav gibi isimleri olur genelde. Bu duruma ne yazardım diyip bişi uyduracağımı sanmayın. Ben çıkıyorum, biraz wow oynim :p
Bu arada burcu hanım deviantart'a da el attı, gidip bakın, yorum yapın bişi yapın. Bi sürü güzel şey var. Gerçi blogunu izliyorsanız gördünüz bazılarını ama çoğu yeni şeyler. Gidin bakın işte deviant sayfasına da.
Peace out.

Çok Ciddi Çok Önemli Referandum. Adeta Bir ":O"

2006-08-07T13:10:00.000+03:00

Arkadaşlar, dostlar, biladerler ve bacılar, leydiler ve centilmenler, güzeller ve çirkinler..
Hepinize soruyorum, ne yapsam?
WoW mu alsam? Everquest 2 mi alsam?
Bu ikisine ek olarak, önereceğiniz mmo var mı?
Ya da hiç mmo almasam mı?

Öyle hayatı mmo olan bi adam değilim, ben öyle çok aşırı kastırmyorum, maksadım kejuıl pıleyır olarak takılmak, sorarak bir karakter yaparım falan.
Roleplay yapılabilecek bir mekan istiyorum, bu önemli. Bundan sonra, tabi fiyat açısından ucuz olursa daha iyi.
Ee, ne diyosunuz?

Wishlist

2006-08-05T00:12:00.000+03:00

İstiyorum. Ne istiyorum?
İstiyorum ki Neil Gaiman ve Tim Burton ortak çalışsın, başrolde de Johnny Depp oynasın. Bunu istiyorum.
Sonra hala izleyemedim (evet, doğru okudunuz), Edward Scissorhands ve The Nightmare Before Christmas filmlerini izlemek istiyorum. Bunu da istiyorum.
Yaz okulu bitsin, eğitim sonlansın, kafam rahat olsun istiyorum, bari bir hafta falan. Bunu da ne zamandır istiyorum.
Aras Kargo'nun başına taş düşsün istiyorum. Bunu şu anki sinirimden istiyorum.
Summon Kedicik büyüsü istiyorum. Bunu fazla Icewind Dale oynayarak istemiş olabilirim.
Infinity Engine oyunlarını internetten almak istiyorum, komple. Bu (yakında) gerçekleştirebileceğim bir istek.
Uzun süredir görmediğim bir çok arkadaşımı görmek istiyorum. Bu beni inceden hüzünlendiren bir istek.
İstanbul'u da görmek istiyorum. Bu da kenardan köşeden hüzünlendiren bir istek.
Gelecek sene matematik derslerine bu seneki matematik derslerine giren hoca girmesin istiyorum. Bu düşündükçe içimi sıkan bir istek.
Yaşadığım rüya gibi güzellik bitmesin istiyorum. Bu, pek çok isteği kenara koydurabilecek bir isteğim.
Sıcaklar azalsın, her yerde klima olsun ya da hava hep essin istiyorum. Bu, İzmir için, toplumsal bir istek.
Bir gün, yaptığım şeyde başarılı olmak ve tecrübelerimi düzgün bir şekilde paylaşmak istiyorum. Bu şimdilik uzak bir istek.
Seninle dans etmek istiyorum, kim olduğunu biliyorsun. Bu, çocukça bir çekingenlik yaşadığım bir istek, biraz da korktuğum.

Şu an aklıma böyle şeyler geldi, sonra yine yazarım belki.

Çeviriyoruuuz.. mu acaba? - Taşındı (veya "mod değil mi hepsi aynı")

2006-08-01T13:36:00.000+03:00

Yazımız Everview'a taşınmıştır. Yorumları silmedim ama yazıyı da burada bırakmadım, yorum yapanlar deli değildir, aynı yorumların Everview'da yapılmış olduğunu varsayınız. =)

Dayanamıyor, reklam yapıyorum. Evet. [V 1.01]

2006-07-24T01:48:00.000+03:00

"Daily Deviant? Hmm. Bakalım neymiş" diyerekten fawn ile tanışmıştım. Sonra diğer çalışmalarına baktım, baktım, baktım. Hastası oldum. Seviyorum. Hayranıyım. Az önce izin aldım kendisinden, önümüzdeki aylarda (eylül'e sanırım, este daha iyi bilir) bir kaç çalışmasını koyuyorum btgye ama şimdi buradan reklamını yapmadan edemiyorum. Alyssa Iswolsky ile tanışın. Deviously Annoying yazsa da kanmayın, süper şeker bir hatun. Neyse işte, siz bakının galerisinde. Ben reklamı yaptım:p

Edit: Yhhu linke fazladan nokta koymuşum desenize. Düzeltildi. Tekrar deneyiniz:p

Aranıyor!

2006-07-24T00:00:00.000+03:00

Adventure oyunları arıyorum arkadaşlar. Elinde olup bana kopyalayabilecek, daha iyisi varsa İzmir'de alabileceğim (kopya son çare olmak üzere) bir yer bilen vs varsa bana güzel bir mail atsın (güzel mail. hmm.). Mail adresim zaten ortada ama hatırlatayım: themaelstorm@gmail.com. mailto falan da yazmadım çatlayın. Neyse işte öyle.
Çalıştığı kesin olan bir sanitarium (şimdiye kadar 3 tane buldum, birinin 1., diğerinin 2., öbürünün 3. CD'si bozuk çıktı), Monkey Island 1-2-3 (ses/müzik olan <.<;), Longest Journey, Grim Fandango aklıma ilk gelenler.
Şu ana kadar ne oynadım, monkey island'a kadar monkey island 1 (adaya çıkmıştım hatırlıyorum), monkey island 4, sanitarium (SPOILER WARNING aztekli bölüme kadar SPOILER END), syberia 2. Budur. Bühühhü. Ha bi de Galata var. Byzantine var. Ama ikisinde de sonlarda saçma şeyler yüzünden bitiremedim.

Neyse işte, arıyorum.

Ha, bir de Xp'de çalıştırabilmeyi başardığınız bi mortal kombat 1/2/3/trilogy varsa olabilir:p

Testmania

2006-07-19T01:03:00.000+03:00

You Are Spider-Man

Quick and agile, you have killer instincts (literally).And that kind of makes up for the whole creepy spider thing.

What Superhero Are You?

You are 53% Taurus

How Taurus Are You?

Your Brain is 60% Female, 40% Male

Your brain is a healthy mix of male and femaleYou are both sensitive and savvyRational and reasonable, you tend to keep level headedBut you also tend to wear your heart on your sleeve

What Gender Is Your Brain?

Your True Love Is a Gemini

Why you'll love a Gemini:
Witty and sharp, a Gemini can keep up with your fast (and ever changing) mind.You're both fun loving and free spirits. You and a Gemini can enjoy each other without expectations.
Why a Gemini will love you:
Not only can you keep up with a Gemini's sharp tongue, you can introduce a challenge or two...You're appetite for fun and novelty will keep a Gemini interested - at least for a bit longer than usual!

What Sign Is Your True Love?

Your Element Is Air

You dislike conflict, and you've been able to rise above the angst of the world.
And when things don't go your way, you know they'll blow over quickly.

Easygoing, you tend to find joy from the simple things in life.
You roll with the punches, and as a result, your life is light and cheerful.

You find it easy to adapt to most situations, and you're an open person.
With you, what you see is what you get... and people love that!

What's Your Element?

Aah yeter be. Çekirdek gibiymiş bunlar. Yap yap nereye kadar. Bu arada İtalyanca ismim Giovanni Esposito çıktı. Giovanni sevilen bir İtalyan ismiyken, Esposito Güney İtalya'da sıkça kullanılan bir soyadı (dedi İtalyan arkadaşın biri).

İzmir Level Forum Buluşması=new bulusma()

2006-07-16T23:14:00.000+03:00

ÖSS öncesi Aslı'yla, dönem başlarında BAL'lılarla ve en son topluca bir toplaşma (nasıl?) derken, İzmir'deki dördüncü forum buluşmasını da yaşadık.
Kimler katıldı? Ben vardım, biliyorsunuz zaten. Tifosi vardı, BtG'den ne zamandır zaman ayarlayıp buluşamadığımız. Çağlayan vardı, adı daha önce geçti blogda. razielepic vardı, korku edebiyatı üzerine başvurabileceğim yeni bir kaynak olarak ekledim listeme kendisini. Guardian_For_Todza vardı, ne zamandır tanışmak istiyordum (bende Gordon Freeman, kendisinde G-Man avatarı olduğundan inceden düşüncelerim vardı =p). Tanistlin vardı, kız arkadaşını Ravenloft'a başlatan =). Bir de bonus olarak, Aslı'nın arkadaşı çikolatalıkedi vardı.

Herkes bloglarına neler yapıldı yazmış, ben foruma da yazdım zaten. Daha da yazmasam olur diye düşündüm. Özet geçeyim, en azından kendi adıma, eğlenceliydi! İyi insanlarla tanıştım. Hata çikolatalıkedi bugün beni çırağı olarak aldı, yemek yapımı konusunda *mastır karşısında saygıyla eğilir*. Başka bir anlaşma daha oldu başka birisiyle ama o bana kalsın ;)

Bir de sinemada ben esteye şaşırıp karayip şövalyeleri demiş olsam da, hayır, karayip korsanları 2'yi izledik. Güzeldi, sevdim. Johnny Depp'in o dramatik figürleri, mimikleri.. Sevmemek elde değil. Tom Cruise'u seviyorum diyen kıza şöyle bir bakarım, ama coni için böyle bi durum yok.

Umarım yakın zamanda tekrar böyle birşeyler yaparız. Gelemeyenleri de getiririz. Katılan herkese teşekkür ederim, katılamayanlar da katılamadıklarıyla kaldılar. Hıh.

Kırık kalpler Sokağı

2006-07-15T03:12:00.000+03:00

Bazı hayalleri olur ya insanın.. Çok güzeldirler.. Onları düşünmek, gerçek olabileceklerini kafasından geçirmek mutluluk verir insana. O hayaller ki, belki de insanın varlığının temelidir; insana umut verir, yaşamak için bir sebep verir.

Bunların bir kısmı gerçekçilikten uzaktır. Ne bileyim, bir gün kanatlanırcasına uçmayı düşlerim ben mesela. Olmayacak, biliyorum. Asla bir sabah kalkıp, camdan kendimi bırakıp süzülerek bir yere uçamayacağım. O yüzden çok da koymuyor. Ama bir gün rüyamda uçtuğumu görürsem, o zaman mutlu oluyorum. Uçmuş kadar oluyorum hatta, zira yaşamış olduğum birşeydir.

Geri kalanlarıysa gerçekçidir bu düşlerin. Yani, o an için hayalini kurarsınız ama gerçek olabilecektir. Varolma imkânı vardır. Siz de, bazen umutla, bazen çaresizlikle, bu rüyalara sarılırsınız. Gerçek olabilir ne de olsa! Tek yapmak gereken bir adım atmaktır, gerisi gelmeyecek midir, biri birşeyi isterse tüm evren adeta önünde eğilip elinden tutmayacak mıdır?

Bazen tutmayacaktır. Varolabilme ihtimali teorik olarak olsa da, pratik olarak olmayacaktır. Şahıs, bu gerçeği evrenden ve içindekilerden, bazen de şahıs ta kendisi öyle şiddetli bir anlar ki.. Bu bilgiler adeta fiziksel bir darbeymiş gibi ŞAK diye iner suratına adamın. Şamar yemişten berbat eder, adam hiç şamar yememiş olsa da bilir. Çünkü fiziksel acı da, sızlama da geçer şamardan gelen. Ama bu tokat, rüyaları kırıp geçer, parçalar. Kalbe adeta bir yol makinesi edasıyla bir delik açar, o deliği kapatacak malzemeyse bulunamamıştır, zaten yoktur da. Zaman denilebilir belki, ama zaman bile asla kapayamaz aslında o yarayı, o koca deliği. Sadece dikkatini başka yöne çeker insanın.

Bazen bundan da beter olur, dikkatini başka yöne çekemez insan. Çünkün bahsi geçen şamarı yaratan etken uzak değildir, daha korkuncu yakındır. O zaman acılar katlanır, düş kırıklığının kalbi deldiği yer öyle kalıcı bir hâl alır ki, zaman bile bu süreç boyunca iyileştirmek bir yana dursun, deliğin büyümesini engelleyemez. O kalp dağılır, mahvolur. Çaresizce çırpınır ama yapacak birşey yoktur. İşte bu, düş kırıklığının en kötü türüdür.

Ben çekiyorum, umarım başkaları çekmez.

Grrr...

2006-07-06T22:13:00.000+03:00

Geçen haftaya ne kadar iyimser girmiştim. Doktora gidicektim, yeni gözlük/lens alıcaktım, öbür hafta da Aslı'yla falan buluşcaktım, bu arada da yaz okulunun başvurusunu halledicektim. Bir yandan Argefar. Süper.
Acaba?

Doktora gittim. Fakat getirttiği Soft 38 model lensler gözüme oturmamış. Oturmadığı gibi bir de kırışıklık yaratmış, görüşüm öyle bir bozuldu ki, anlatamam. Şöyle diyeyim, yaz okulu başvuru formunu okuyamadım, paralarımı göremedim. Yaşlı amcalar gibi arkadaşlara "şunu doldurur musunuz, burada ne yazıyor, kaç para bu" diye sordum.

Doktora tekrar gittim bundan sonra işte.. O zaman anladı oturmadığını. Ama o kontrol sırasında şey dedi "gözünün arkasını beğenmedim" (ki sonra yersiz olduğunu öğrenecektim). Ben önceki gün lazer ameliyatıyla ilgili bir makale okurken, ameliyatın kör edemeyeceğini, zira ameliyatın korneaya yapıldığını, körlüğünse gözün arkasıyla ilgili olduğunu söylüyordu.

Bu ikisi birleşip, bir de lensleri çıkarınca görüşüm hala bozuk kalınca, tamam dedim, ekrem, bittin. Kör olacaksın. Neyse ki gözümü dinlendirince geçti zamanla. Öbür hafta da doktor bey sağolsun yeni lensler getirdi. Ama benim bir haftam çarçur oldu, üstüne bir de korku yaşadım.

Bu haftaya gelince. Yaz okulu başvurusunun ikinci kısmını tamamlamak üzere çıktım. Parasını yatırdım, işte formu doldurdum falan. Sıraya girdim (ki önceki gün olmayınca bugüne kaldı, son güne.. gerçi uzatmışlar sanırım. neyse). 8:15 idi. Kuyruk çok uzundu. Bilenler için, dekanlık öğrenci işlerinden çarşıya bir dik çizin. Sonra da satranç kafeye. yarım saat falan içinde yurtların girişine vardı o kuyruk. ÖYLE bir kuyruk. Neyse 11e doğru sıram geldi.

Ama talihsizlik peşimi bırakmamıştı. Bugüne kadar tamamen unutulmuş görünen harç kredisi işlemini tamamlayamadığım için borca dönen harçlar, bugün akıllarına geldi öğrenci işlerinin. Bir de üstüne faiz koymuşlar (oysa ben ikinci dönemin başında ve sonrasında bir süre kontrol ettim böyle birşey çıkmasın diye. o zaman koymayıp, sonraya bırakıp, bir de üstüne geç diye faiz diyorlar. böyle bir saçmalık. yani her gün bakmak lazım bu mantığa göre, acaba yeni harç borcum var mı diye). neyse sağlam bir miktar çıktı. Sıramı kaybettiğim yetmemiş gibi, telefonun da şarjı olmadığından evdeydi. Neyse kontörlü bi telden evi aradım. Öğleden sonraya anca yetişti paranın elime geçmesi. Aldım parayı (işbankasından), Garanti'ye gittim harcı yatırmak için. Bekledim bekledim. 20 kişi vardı bana. Giriyordum artık bankaya içeride beklemek için.. ki bir arkadaşı gördüm. Merhabalaştık falan. Tam içeri giriyordum ki bir baktım, o kısacık zamanda sıra beni iki kişi geçmiş. Nasıl bir hız anlamadım. Muhtemelen 20 kişinin hiçbiri orada değildi... Neyse bir sıra daha aldım, yatırıcam parayı geldi sıra. Bu sağlam miktarın üstüne bir de küsürat çıkmaz mı? Cebimde, çantamda ne kadar para varsa topladım verdim. Sanırım bir.. yüz ya da iki yüz elli bin param kaldı (on ya da yirmibeş yeni kuruş). Denk geldi. Sonra gittim, neyse ki artık sıra yoktu yatırdım.
Hatta oradaki kadın "ehe mehe, yaz okulu niyetine borçları ödettik" diye son derece gereksiz bir espiri yaptı. Sanki ben o borcu ödemeden devam edebiliyordum da yaz okulu sayesinde ödedim. Kaldı ki zaten bilerek tutumuş değil, yeni belli olmuş. İşlerin hallolmasından gelen bir rahatlıkla birşey demedim.. Yoksa sanırım tutamazdım kendimi.

Ve işte bitti herşey.. diyeceğimi sanmayın. Şimdi de öğrendim ki, Fen fakültesi tüm matematik derslerini baştan açıklamadığından, biz daha zor (ve daha çok kredili (ve pahalı)) derse kaydolmuşuz. Bölüm Sekreterimiz de bu adamların kurbanı olmuş. Ve nedense, bu olayı öğrenci sorumsuzluğu diye göstereceklermiş. Şu an inanılmaz sinirliyim. Umarım halledebiliriz bu işi. Gerçekten nefret ettim bürokrasisinden de, üniversitesin sisteminden de, hepsinden.

(Bir arkadaşın babası hastanedeyken bunlarla uğraştı. Onun halini düşünmeye korkuyorum)

Vaziyet Raporu

2006-06-01T11:25:00.000+03:00

Son zamanlarda sürekli ne yapıp ediyorum bunlardan bahsediyorum, değil mi? Hmm, sanırım aynısını yapmak üzereyim.
Konu başlıklarımız:
-Günde üç öğün ve ötesi
-Eğleniyor muyuz?
-Vakit geliyor

Şimdi reklamlar.
Buz gibi duş alınız. Duş. Tüm duşakabinlerde.
End of line.

Günde üç öğün ve ötesi

Hayır, hayır. Kesinlikle yemek değil konu. Konu sıcaklar. Günde üç öğün duştan ötesi kesmeyecek gibi. Çok sıcak. İşin güzeli aslında daha sıcak değil, sadece geçiş dönemindeyiz. Daha bunun Haziran ortası, Temmuz'u var. Daha da güzeli, bir buçuk ay boyunca sabahtan akşam üstüne kapalı bir ortamda çalışıyor ve eğitiliyor olacak olmam. Yok, yok memnunum gerçekten. Sadece çok sıcak basmamasını umuyorum, zira öğle izni alıp eve gelip duşabileceğimi sanmıyorum. Klima var gerçi ama. Belki evden daha serin bile olabilir aslında. Hmmh., dejavu durumu oldu (nasıl bir ifadeyse bu). Neyse efenim. Şu an için, gün boyunca ne yaptığınıza göre en az bir duş şart oldu. Bir hafta içinde ikiye çıkar gibi. Göreceğiz. Sağlıklı ve işkence olmayan bir yaşam için günde üç öğün duş diyor ve diğer konuya geçiyoruz.

Şimdi reklamlar.
Şok kampanya! Battlefury, Shop level 3'de, parçalarını getirene bedava! Ayrıca sis bombalarındaki indirim devam ediyor, hem de peşin fiyatına 12 ay taksitle!
End of line.

Eğleniyor muyuz?

Son bir kaç aydır DotA, son bir kaç gündür de Naruto ile eğleniyorum. DotA, aka Defense of the Ancients, bir Warcraft III: The Frozen Throne modu. Haritası. Ne derseniz işte. Aeon of Strife tarzında. Bilen bilir zaten, yeni bir mod sayılmaz kendisi. Bazen bölümdekilerle LAN (bu LAN ikon internet cafe oluyor), bazen de internet üzerinden (Battle.Net serverlarından, Azeroth ve Lordaeron (US East ve Europe) ile Türk serveri Waxxiden) oynuyorum(z). Hatta beta tester oldum. Gerçi pek aktif olamıyorum zamanlamadan dolayı ödevdi sınavdı vs. Ama okuldan sonra daha bir bakarım herhalde. Güzel yani. Naruto'yu da, (üzgünüm Demir) youtube.com üzerinden izliyorum. Evet yapıyorum bunu. Ühühü. 45. bölümü izledim en son (Chuunin sınavı, Naruto vs Kiba bitti). Öyle yani, eğlencelerim de var. Gerçekten. Bu arada beyler, akşam dota atıyo muyuz?:D

Ops. Hemen bi not. Dün sinemaya gittik X-Men 3ü izledik. Hiç de beğenmedim. Hıııh. Jean Grey olmasa izlemezdim. Çizgi filmi izledikten sonra bi kere Rogue'u kesinlikle beğenmedim. Rogue tam güneyli sugah mugah diye takılan bi tip. Unutturdular filmde öyle tikky bişey yaptılar. Rogue bu yahu. Ben en iyisi yutuübden çizgifilm araştırayım.

Şimdi Reklamlar.
Yok reklam falan, gidin çalışın, haydebrecht!
End of line.

Vakit geliyor

Sınavlar geliyor. Çalışmalı. Oof of. Bitse de şu sınavlar.

End of file.

İzmirCon

2006-05-27T19:31:00.000+03:00

Evet, İzmirCon'a katıldım ben. Yaptım bunu. İlk defa bir con'a tamamen oyuncu olarak katıldım, dışarıdan, alakasız. İki gündü, iki ayrı oyuna katıldım. Bizim sınıftan R3volv3r ve LordXas da katıldılar. Şöyle bir anlatmadan önce, iki gün için de geçerli şeyler..
1. Mekan Teras Kafe idi, güzeldi. Biz orayı önceden de sevmiştik zaten. Oyunları orada oynarız ev olmazsa diye düşünmüştük.
2. Ortam çok güzeldi. İnsanlar açısından yani, iyiydi. İzmir insanı güzel, bir kez daha kanıtlandı. Evet, kızları da güzel, bu da bir daha kanıtlandı.
3. Bilmiyorum gelmedi aklıma birşey.
4. http://www.izmircon.org/masaustu.html sitesinde Baa's Masteph oyununun ikonuna götürün fareyi. "Bildiğin dünya" heheh.

-Gün 1-
Sabah erkenden kalkıldı, duş alındı. Revo ile buluştuk ve bölüme doğru gittik. Üniversite 2'den poğaçaları kapıp bölümün kapısından (kilitli olduğundan) atladık. Çimlerde bir kahvaltı ettik ve mekâna yöneldik.
Ortamda biraz geyik yaptık, LordXas falan da geldi işte. Sonra oyunlar için teker teker çağırıldık.

Oyun adı: Laws of Magic
Oyuncu : 4
GM : Erdinç "VAdept" KUŞÇU
Tecrübe : Deneyimsiz
Açıklama : White Wolf ve Mage: The Ascension için tanıtıcı bir başlangıç oyunu

Grup 2 kız 2 erkekti. GM kısaca White Wolf for dummies yaptı, sonra karakterleri verdi (skilleri falan var), nasıl bir tip olacaksınız düşünün deyip kendisi Call of Chtulu oyunundakileri "delireceksiniiz" diye korkutmaya gitti. Karaktere baktım. Forces, Matter, Mind var. Computer ve Techonology var. Çok öğrenci tipi geldi bu. Elektrik Elektronik öğrencisi/mezunu yapmayı düşünüyordum ki GM geldi. Senden başlıyoruz diye bana döndü. Neyse ben 1300lerde bir büyücü çıktım. Hehe evet, 1300ler. Öğrenci falan yalan oldu. neyse beni bir relic bulmak için geleceğe yolladılar. Detaylara girmeyeceğim, bizim grubun üçlüsü ise bir "cabal"dı. Üç büyücü yani. Birisi direk teenage eleman, birisi bunalım hatun, diğeri de hardrocker hatun. Bunalımsı olan Fransızca biliyordu da az çok anlaştık (ben eski Fransızca (Frenkçe?) ve Almanca konuşabiliyordum da). GM arada kızın ağzını kapayarak bu etkiyi yarattı, iyiyd. Gerçi sudan çıkmış balık durumundaydım, grup olarak da biraz şabalak (o ne be?) davrandık ama eğlendik. Şimdi size eğlenceli anıları anlatırdım ama o zaman günlük muhabbetlerde tatsız olur. Ama sonuçta ben oyunu "kazandım". Gerçekten. Anlatırım sonra:)

Oyundan sonra bekledik. Oradakilerle geyik yaptık. Revonun oyunu ertelenmişti ama başka bir oyun açıldı ve bayağı bir oynadılar. Biz bu sırada başka bir oyun atıyorduk ki, bir baktık Revo gitmiş bile. Neyse, biz de dağıldık.

-Gün 2-
Başlangıcı aynıydı günün. Ama bu sefer ehe ehe diye dolaşmak yerine, milletle selamlaşmalar, muhabbetler oldu. Sonunda zaman geldi çattı.

Oyun Adı : Parçalanan İttifak
GM : Mehmet APAYDIN
Oyuncu : 4
Tecrübe : Orta
Açıklama : Lordaeron'un son direnişi, İnsanlık için son bekleyiş... Tüm bu kaosun ortasında;
ittifağın ayrı kollarından 4 elçi görevlerini yapmak ve savaşmak arasında kalacaklar.

Warcraft III senaryosunu oynadık diyelim. Ama Alliance Campaign'e kadar. Bizim LordXas da bu oyundaydı. Bir priest, bir rogue/scout tadında iki arkadaş, ben bir Dalaran Büyücüydüm ve Xas da bir paladin. Çok eğlenceliydi yine. Ve yine detayları geyiklere bırakıyorum. Ama sonunda "Vay hayin dm vay!" demedik değil. Ama iyiydi.

Bugünün sonunda revo ve xası alıp oyun oynattım. Ne istiyosunuz dedim, Street Fighter dediler. Oynattım. Dhalsim gay oldu falan, enteresan savaşlara sahne oldu. Derken çok geç oldu, makarnalarımızı bitirip (revo başka bişi yemişti) dağıldık

Sonuç olarak çok güzel iki gün geçirdim. Güzel insanlarla tanıştım. Hatta aklıma gelmişken Fahri efendiye bir mail atıp StarcraftCon için biraz gaz vermeye çalışayım:)

İzmir'de bir gün. Talihsiz mi ne?

2006-05-27T18:59:00.000+03:00

Bugün çok güzel olacaktı. Gerçekten. Argefar tayfası toplanıp teleferiğe gidecektik. Hafif hastaydım dün.. Üç gün aynı odadan çıkmayıp ödev kastık da. Pencereli aç kapa, aman sıcak, aman terledim, hadi açalım derken kapmıştım şifayı. Ama nedir, bir mendil alır gidersin. Hatta adres bulma konusundaki üstün yeteneksizliğimi örtmek için bir arkadaşla anlaşmıştım, beraber gidecektik. Çok güzel olacaktı, hem de çok.
Gece erkenden yattım. Planım hazırdı, ertesi gün çok iyi geçecekti. Sabah biraz yürür, sonra bir duş alır beklerim diye tasarlamıştım. Sonra ver elini teleferik. O kadar güzel olacaktı ki. Ama sabah kaktığımda karnımı hissediyordum. Öyle böyle değil. Eh, bir süre sonra farkettim ki ben karnımı üşütmüşüm. Akşam çok sıcak gelip camı açık bırakmıştım. Sonra arkadaşlardan öğrendim ki baya rüzgar çıkmış, serin olmuş. Oysa kaç gündür paso sıcaktı. Neyse. Başım da daha bir ağrıyordu. Öksürüyordum bile. Sonuç: mesaj atıldı, gelemeyeceğim belirtildi.
Uyuz oldum anlıyor musunuz, uyuz. Ne güzel olacaktı:(
Neyse.. Kaç gündür arkadaştaydım.. Bari şimdi evdeyken İzmirCon izlenimlerimi yazayım. Ayrı bi mesaj atmalı di mi? Evet, evet öyle yapmalı.

Kınama..

2006-05-20T09:29:00.000+03:00

Ülkemizde pek çok şeyin ardında onun bunun eli olabilir. Devlet işlevini getirmekte yetersiz kalabilir, en azından belli noktalarda. Ama yargıya yapılan bu saygısızlık, kabul edilemez. İkinci milli mücadele mi yakınlaşıyor acaba? Nasıl olur da dağbaşıymış gibi Danıştay kurumuna karşı silahlı saldırı gerçekleştirebilirler? Failden bahsetmiyorum. Adam belki zorlandı, belki başka niyetlerle yaptı, muhtemelen kafası yerinde bile değildi. Hatta belki de yakalanan kişi fail bile değildi. Zaten önemli olan fiziksel katil değil. O adamı öldürsek ne yazar, sonsuza kadar lanetlesek ne yazar? Önemli olan, bu işi yaptıranlar. Sabah gazetesinde Salih Memecan'ın karikatürü var. Faili götürüyor polisler, failden yukarı ipler yükseliyor, kukla gibi. Kuklaların sahibi, kukla bulmakta zorlanmaz. Önemli olan kuklacıyı bulmak. Gerçi cevap çok zor değil, ama önemli olan o ipleri çekip, kuklacıyı sahneye düşürmek, herkesin gözü önüne, aşikâr olarak. Bu kadar da değil. Etraftaki tüm kuklacıları bulmak ya da insanların bunları farketmesini sağlamak lazım ki, artık her kuklaya kanmasınlar. Ama bunu söyleyen ilk kişi ben değilim biliyorum. Ama şu da var ki, işler bir süredir hiç ciddileşmediği kadar ciddileşti. Komik olanı da, hepsini izliyor olmamız. Neyse.

Bir Sınav için Sitem

2006-05-19T11:13:00.000+03:00

Bunu yazmasam, içimde kalırdı. Şimdi bizim Ayrık Yapılar diye bir dersimiz var. Ayrıca, bildiğim kadarıyla müfredatta olmamasına rağmen, hocamız iki adet asistanı görevlendirerek bize Matlab programını göstermeye başladı. Güzel değil mi? Tabi. Peki sitem niye? Anlatayım.

Bir kaç hafta önce vizelerimiz vardı. İki ders düşük geldi, matematik ve ayrık yapılar. Gerçi ortalamalar da çok düşük. Matematik ortalaması.. 40 mıydı birşeydi, benim notum 36. Ayrık yapılarda ortalama 30du sanırım, benim notum 33. Ortalama birşeyler almışım yani. Kabul, matematiğe çok fazla çalışmadım. Bir de hoca daha az bildiğim taraflardan sormuş ve söylendiğine göre doğru sonuçlara (gidiş yolundan ziyade) puan vermiş. Dolayısıyla, bir işlem hatası, pek çok puanın gidivermesi demek. O yüzden herkes böyle düşürdü. Ben 50+ bekliyordum, ama herkese aynı muamele uygulanmış ne de olsa, finalde işlemlere daha dikkat ederim.

Ayrık yapılara gelince... Öncelikle sınavda matlab çıkacağı söylenmedi. Zaten matlab derslerinden ayrı sınavlar oluyoruz, ayrı ödevler yapıoruz... Açık nottu bu arada sınav. Neyse, notlarla baktık, bildiklerimizi, görebildiklerimizi yaptık falan. Ama o da ne? Sınavda matlab de vardı. Eh, iyi, deyip sorulara baktım. Matlabi çok aktif kullanmadığımızdan, syntaxı (syntax nedir bilmeyenler için.. komutların, bir dildeki karşılıkları, tercümesi gibi birşey diyebilirim. Yani ekrana yazı yazdırma syntaxı Pascal'da Write(' mesaj '); iken, C'de printf(" mesaj "); gibi) çok bilmiyorum. Ben de nasıl yapacağımı anlattım. Hatta alternatif algoritmalar kurdum, komutun kendisini hatırlayamadığımdan.
Sınav kağıdını kontröle gittiğimde, bir sorudan 5, diğerindense 0 aldığımı gördüm. Hocaya durumu anlattığımda, hoca bana "matlabi önemsemediğimizi, gelecekte işe yaramayacağını düşündüğümüzü, C#'a (Algoritma dersinde gördüğümüz programlama dili, daha geniş kapsamlıdır, hatta çok geniş) önem verdiğimizi, bu konuda sorumsuz olduğumuzu ve "aklımızı başımıza getirmek için" hem böyle doğrudan komutlara puan verdiklerini ve sınavda çıkacağını söylemediklerini" söyledi. Ortam çok kalabalıktı, hoca da zaten kafasında yerleştirmiş. Gereksiz yere uzatmamak için (kontrol bekleyen arkadaşlar vardı sırada), tam olarak öyle olmadığını falan söyleyip çıktım.

Peki neler oldu aslında? Sınava ne varsa olsun diye matlab notu getirenler, sadece kod ezberleyenler puan aldı. Yanlış mantık kurmasına rağmen syntaxı doğru yazdığı için puan aldılar. Bense doğru mantık yanlış syntaxtan dolayı 0 puan aldım. Daha somut bir örnek vereyim. Bu Türkçe dersi olsa, ben Türkçe bazı kelimeleri hatırlayamıyorum (ama anlamlarını açıklıyorum, sadece kelimeyi hatırlayamamışım o an) ama düzgünce derdimi anlatıyorum ve 0 puan alıyorum. Öte yandan derdini anlatamayan, hatta alakasız şeyler söyleyenler, sadece kelimeleri hatırladıkları için puan alıyorlar. Alsınlar, hiç sorun değil. Ama gerçekten dersi ve işin mantığını takmayıp ezberden giden insan puan alırken, tek hatası matlab notları getirmemek olan biri olarak puan almayıp bir de üstüne sorumsuz durumuna düşmek hiç hoş değil, adil hiç değil.

Hayır, bizim Algoritma dersimiz var. Bu derste C# görüyoruz. Matlab istediği kadar güzel olsun (ki ben sevdim kendisini) sonuçta C# daha kapsamlı, ya da daha yaygın kullanıma sahip bir program. Algoritma dersine giren hocamız Sn. Aybars Uğur, bize C# gibi muhtemelen hemen hepimizin ÇOK kullanacağı bir dilde syntaxı sorun etmezken, matlab gibi -tekrar ediyorum, küçümsemiyorum, sadece C#'a nispeten- daha az kullanacağımız bir dil için (kaldı ki C# ile birşeyler yazabiliyoruz şu anda ama matlabin gerçek potansiyelini kullanmaya başlayacağımız pek bir şey de bilmiyoruz.. yani şu an pratik açıdan C# önde, buna rağmen) bu kadar uğraştırması da ayrı bir konu.

Hah, bir de şey var. Bu dersin hocası bize "Sizin bil. müh. olarak asıl amacınız kod yazmaktan ziyade algoritma kurup tasarlamak" olacak demişti. Şimdi algoritma kuramayıp kod yazanlara puan verilirken, algoritma kurup kod yazamayan (ki tek sebebi o an not olmaması) kişi(ler) 0 puan alıyorlar.

Canımı sıktı, üniversitede tekrardan ezberciliğe dair şeyler görmek üzücü. Paylaşmadan edemedim, içimde büyümesin değil mi?:)

Morpheus bana fıkralar anlattı

2006-05-19T10:47:00.000+03:00

Kalkalı on beş dakika kadar oldu. Gördüğüm iki rüyadan, aklımdan iyice uçmadan bahsedeyim.

İlkinde, Ege Kimya Fakültesinin oralarda bir yerlerde bir arkadaşla buluşuyoruz. Hatta şöyle bir detay var. Arkadaşın adı Efe, "EFE!" diye bağırıyorum uzaktan, o da latince miydi, anlamadığım birşeyler haykırıyor ama sesi falan değişik. Neyse bir kişiyle daha buluşup tek katlı bir Migros'a giriyoruz.

İçerisiyse son derece çok katlı, biraz da İzmir'deki Orkide'yi andıran bir alışveriş merkezi tadında bir mekân. Neyse sinemaya gidiyormuşuz biz. Beklerken birden üçüncü eleman öksürmeye falan başlıyor. Biz geyik yapıyoruz Efe'yle. Ama adam durmak bilmiyor. Biz "Ne oluyor yahu hey hop?!" diyemeden, sağlık görevlileri gelip götürüyorlar elemanı. Meğer sinemaya alerji gibi birşeyi varmış.
:D Böyle saçma birşey işte. İkinciye geleyim.

Bunun bir nevi fragmanlarını önceden görmüştüm. Bir uzay mekiğinde iki kişiyiz. Pilotluğu ikinci eleman yapıyor, ben arka tarafındayım. Biraz dolmuş gibi içi ama çaktırmayın. Neyse biz zor bir durumdayız, teknik sorunlar yaşıyoruz. Böyle rüyalar gördüğümü hatırlıyorum. Bu arada ortam, Star Trek'i hatırlatıyor.

Son rüyamda ise, aynı durum var yine. Ama bu sefer Klingonlar geliyorlar. Gerçi Klingonların tipi orklara benziyordur rüyamda, alınları karışlanmış gibi değildi yani:p Ama Klingonmuş.

Şimdi.. Önce beni görüyoruz köşede birşeyler yapıyorum.. Sonra Klingonların kapıdan girdiğini görüyoruz, bizim eleman tam o sırada acil durum fırlatma sistemini çalıştırıyor (uzaydayız, o fırlatma sistemi küçük bir mekik gibi birşeymiş). Klingonlar bana yöneliyor. Bakıyorlar, bende de bir sistem var. Hemen koşuyorlar. Bu arada bakıyoruz, bir gezegen yüzeyindeyiz ve geminin ortası ve tavanı parçalanmış (Ne zaman? Nasıl?:D) Bekliyorum ben. Tam üzerime atlarlarken gerilerine atlayıp ortadan kaçıyorum. Bulunduğum mekân Edremit parkı. Yunus Emre Parkıydı adı ama değiştirdiler sanırım. Edremit Körfezine ismini veren Edremit, bir ilçe merkezi olup, küçük bir yerdir. Sineması bile yoktu yıllarca. Neyse. Ben kaçıyorum adamlar peşimde mi bakmıyorum bile. Parka ineyim diyorum her yeri kapalı. Merdivenlere koşuyorum, kocaman bir yaratık var. Bir sağa bir sola koşturuyor. İnsanlar konuşuyorlar "Hah, bir yabandomuzu eksikti." falan diye. Ama nasıl bir yabandomuzu o. Benim kadar. Benim aklıma bu arada şey geliyor: "Ben o köşedeki sistem için.. uff.. 10x10luk matrisi çözdüm o zor teknikle.." diye düşünüyorum ve içimden bir ses (muhtemelen o sırada çalmaya başlayan telefon sesiyle hafiften uyanan bilincim bu) "Salak adam astronot olmuşsun herhalde bileceksin!" diyor. Son duyduğum şey, oralarda bir amcanın "Güvenlik görevlileri! Kardeşim bekleyecek misiniz bütün gün, alıcak mısınız napıcaksınız yapın şu domuzu!" diye hayıflanması oluyor.

Telefon çaldı maalesef, uyandım.

Uzun süredir böyle alâkasız şeyleri ardarda görmemiştim:D Nasıl ya, diye düşündüm. Aklımda birden Morpheus oluştu. Sanırım Morpheus bana fıkralar anlattı.

SımÇağlayanTıl.. Ardarda söylüyoruz haydi!

2006-05-09T11:27:00.000+03:00

Önceki mesajda adresi vermiştim blog ve DA'sının. Şunu farkettim ki, yazmaktan hafif hafif uzaklaşırken, Aslı hanımın bloguna yorum yaza yaza tekrar yazma isteği oluştu içimde. Teşekkür etmeyi kendime borç bildim. Beni arada böyle dürtecek birileri olmasa ne yaparım bilmiyorum:)
Her ne kadar kendisi beni klavyeyle dövmüş, sırılsıklam etmiş (yok yok, fiziksel anlamda) ardından bir başıma bırakmışsa da, İzmir'e gelmesini dört gözle bekliyorum. Şaşırtacak nice güvenlik memurları, alınacak bol bol dondurma var.
Bir de bir kaç arkadaşın benim yazdıklarımı okuma gibi bir saplantısı var (niye bilmiyorum), blogum son dönem boş kaldıysa da, Aslı'nın blogunu okuyabilirsiniz. Zaten şahane bir blog, hem benim yorumlarım da var. Kaliteyi düşürdüysem de idare edin artık;)
Neyse, sevgiler saygılar.

2006-05-09T11:08:00.000+03:00

Başlık biraz saçma oldu ama yazacaklarımı düşündükçe farklı şeyler geldi aklıma. Düşündükçe daha da. Bende denememsi bir hâlde bırakayım dedim, sonra bırakabilirdim ama ben sonuna kadar yazıp başlık atmayı sevmiyorum, yapmacık geliyor.
Peki neyle ilgili yazacağım? Ummh. Arkadaşlık üzerine yazmayı düşünüyordum. Sonra bu fikir ilerledi, internetten arkadaş bulunamayacağı konularına geldi. Sonra bir insanı tanımadan sevebilmek, kaynaşabilmek gibi düşüncelere.. Sonra.. Sonra işin içinden çıkamadım, şöyle bir üstünden geçelim bakalım.
Öncelikle bu konu nereden geldi aklıma, oradan başlayayım. Hem giriş için saatlerce düşünmemiş olurum. Dün, yani Beş Mayıs İkibinaltı (yanlış yazdıysam düzeltin) (05.05.2006) tarihi benim 22. yaş günümdü. Evet, bu gezegen üzerinde şu yazıları yazdığım an itibariyle.. bakalım.. 22 yıl bir gün 12 saat kadar zaman geçirmişim. Koskoca 22 yıl. Ben buradan bir girsem arkadaşlığı falan unuturum aslında ama şimdi konuyu dağıtmayayım. Deneme de olsa sınırlarını bilmek gerek, öyle değil mi?
Her neyse, yaşgünüm dolayısıyla dün bir iki arkadaşım geldi bana. Öte yandan okuldakiler de meğer bir doğumgünü hazırlamışlar. Ama iş güç hazırlık sebebiyle bu parti yalan oldu. Maalesef:( Bana bir de hediye almışlar ki, çok çok beğendim. Aldığım gelmiş geçmiş en iyi hediyelerdendi. Nedir? Söyleyeyim. Hani kitapçıların raflarında büyük bir heyecanla baktığınız, o kalıplı haliyle içindeki dolgunluğu gösteren, üç cilt bir arada, Yüzüklerin Efendisi üçlemesi!! Evet, o kocaman tek cilt! Evet ben de öyle çok mutlu oldum. Gerçi kutlayamadık topluca ama, seneye artık:/
Neyse, ben bu mutluluğun üzerine birden gaza geldim eve dönerken, bu konuyla ilgili birşeyler yazayım diye. Arkadaşlık konusu burada geldi aklıma. Daha sonra eve dönüyordum, birşeyi farkettim. Doğum günü kutlayan ilk üç kişi, internet üzerinden tanıdığım üç tatlı kız olmuştu. İlki.. kim olduğu bana kalsın, tanıyacağınızı sanmıyorm. Este bilir bir tek, o da çok sever bu arkadaşı, her ne kadar İstanbul'da ona karşı olmadık bir öküzlük yaptıysak da. İkincisi Roselyn, Crimson gibi isimlerle tanıyacağınız şahıs (anime.gen.tr veya level forumlarından tanımanız muhtemeldir. http://roselyn.deviantart.com adresinden de olabilir. Diğeriyse http://tilsimcaglayan.deviantart.com adresinden DA galerisine, http://caglayantilsim.blogspot.com adresinden bloguna ulaşacağınız (blogunu yazmasam olmazdı) sevgili arkadaşım Aslı, ki kendisi Level forumlarına da bir konu açmıştı. Daha sonra sırasıyla ailem ve okuldakiler kutladı. Estecan kutladı, forum tayfası kutladı.. Lise tayfasından tek kutlayan arkadaşım, o gün ne yaptığımı sorduğunda doğum günüm olduğunu öğrenen Serap oldu:) Yok, yok üzgün ya da kırgın değilim. Ben kendim zaten hep unuttuğumdan önemsemiyorum unutulmasını. Sadece bunlar olurken şunu bir kez daha gördüm ki, "internetten arkadaş bulunmaz" "görerek tanımadığın kişiyle arkadaşlık edilmez" sözleri bir kez daha çöpe gitti. Rose ve ismi bana kalan arkadaşla hiç görüşmedim, Aslı'yla bir kere görüştük, internette de öyle çok konuşmuşluğumuz var diyemem, haksız mıyım Aslı? Arada denk geldiğinde, o da bir araydı yani. Yine Estetica (http://ecsaltie.blogspot.com) internetten tanıştığım bir insan, İstanbul'a gelene kadar hiç görüşmemiştik. Forum tayfasının çoğuyla da hiç görüşmedim. Ha diyebilirsiniz ki, nedir yani, öğrenip bir mesaj atmışlar. Ama sonuç olarak giren herkes atmadı mesaj. Demek ki olay girip mesaj atmaktan öteye gidiyor, değer vermeğe, saygı ve önem göstermeye kadar. Kutlamayanlar sevmiyor diyip küsmeyeceğim, tekrar söylüyorum. Sadece göreceli olrak daha fazla dikkat edenler var, onu demek istiyorum.
İnsanları görmeden tanıyıp sevme konusu geldi aklıma ve ister istemez Şebnem Ferah geldi aklıma. Bazılarınız yüzünü ekşitti görüyorum. Ama bu kız (düşünmeden kız dediğimi farkettim, samimiyet buradan belli) samimi. Bulunduğu konumda olabileceği kadar. Gerektiği kadar mütevazı ve son derece sevgi dolu. Üstüne bir de o güzelim fikir ve duygularını, bunları yoğurmasını, dışa vurmasını ve bunları yapma şeklini ekliyoruz. Bence Şebnem müthiş bir insan, gerçekten. Hayranım evet. Ama sadece bu değil. Bu samimiyet ve mütevazılığı havada kalmıyor. Parçalarına duygularını nasıl kattığından, röportajlarına, bu samimiyeti hissediyorsunuz. İnsancıl ve sıcakkanlı. Bunu günlük gördüğüm, aynı bölümde okuduğum her insan için söyleyemem. Tanımış olduğum pek çok insandan daha çok seviyorum Şebnem'i. Ve sevdiğim, beğendiğim ya da hayran olduğum diğer "ünlü"lerden farklı bir sevgi bu. Bir gün tanışırsam veya karşılaşırsam, karşımda hayran olduğum yerli bir rockçıyı değil.. ya da düzelteyim hem bu rockçıyı hem de hiç görüşmemiş olduğum bir arkadaşımı bulmuş olacağım. Ama o senin arkadaşın mı bakalım diyenleri duyabiliyorum. Bunu sırf uyuzluğuna diyor olabilirsiniz:) Bunu Şebnem'i hiç bilmediğiniz için diyor olabilirsiniz. Ama bilmenize rağmen diyorsanız, o zaman çıkarcı bir insan olduğunuzu düşünmem gerekir. Ya da empatiden hiç anlamadığınızı.

Her neyse, işte böyle, şimdi benim çıkmam gerek, Argefar'da toplantımız var. Bir ara Argefar tayfası hakkında da geyik yapayım aslında, onları da rezil kepaze edeyim:p

Bu arada.. hmm.. yok yok, ayrı bir mesaj atacağım bunun için.

Atatürk, Milliyetçilik ve belki bir iki şey daha

2006-04-19T10:25:00.000+03:00

Televizyondur, gazetedir, etraftaki insanlardır.. Yükselmeye başlayan yeni "milliyetçilik" akımını farketmişsinizdir. "Atatürk'ün çizdiği yolda", "Atatürk'ün kurduğu cumhuriyet için"; bu akımın yoldaşları (ima yok) çeşitli eylemlerde bulunuyorlar. Dilin, kültürün korunmasından, ülkenin iç işlerine karışılmasına duyulan rahatsızlığa kadar değişiyor.

Dilin ve kültürün yozlaşmasına, bozulmasına karşı koyulan tepkiyi anlıyorum ve saygı duyuyorum. Bariz bir şekilde dışarıdan müdahale var. Bunun ne ilk örneği biziz, ne de son olacağız. O yüzden bir an önce uyanıp kendimize gelmeliyiz.

Aynı şekilde dışarıdan kararlarımıza verilen tepkilerle karışılması durumu da rahatsızlık verici. Cumhuriyet gazetesinin biraz fazla "gaza gelerek" reklamında kullandığı, ancak yine de haklı ve doğru olan, durum da cabası (arapça gibi duran yeşil bir yazı, tersten "Tehlikenin farkında mısınız" gibi birşey yazıyor).

Peki bu durumlara karşı koymanın yolu bugün yapılan mıdır?
Ne yapılıyor diye sormalı. Ben kendi adıma gördüğümü söyleyeyim. X partisi (kim oldukları belli), her yere afişler asıyor. Amerika gebersin, hepsi sürünsün köpekler, onların mallarını almayın, onları ülkenize almayın, onları adamdan saymayın.

Peki, diyelim ki bunu yaptık. Yarın birden Amerika, Türkiye'den çekildi, tüm borcunu sildi ve Amerikan malları Türkiye'den ayrıldı. Şimdi ne olacak? X partisi ona hayır buna hayır demekten başka birşey yapmıyor gibi görünüyor. Neye evet? Nasıl gelişeceğiz? Falanca rejim gelince mi?
Tamam, o rejimi de getirdik. Şimdi ne olacak? Evet? Nedir olayımız? Amacımız nedir? Planımız nedir?

Bu sorulara cevap yok. Soran yok. Açıklayan yok. Bir partinin beni kendine çekmesi için neye karşı olduğunu değil, neyin yanında olduğunu anlatması lazım. Şimdi birileri bu lafımı çarpıtıp, "ne yani bu adamlara izin mi verelim" demesin. Ben demiyorum ki dışarıdan gelen ülkeler girsinler bizi bir güzel sömürsünler.

Biz daha bir asır geçmemiş üzerinden, böyle bir durumdan kurtulmuşuz. Niye böyle saçmasapan havalara bürünülüyor da o günlerden ders alınmıyor? Atatürk işine "ben bu itilaf devletlerinin var yaaa" diyerek mi başladı? Hayır, Atatürk'ün arkasına sığınıp lafımı güçlendirmek istemiyorum. Ama basit mantık ve tarih bilgisi böyle zamanlarda işe yarar. Atatürk önce insanları topladı ve bağımsızlığı hedefledi. Askeri bağımsızlıktan sonra kültürel ve ekonomik bağımsızlık için işlere başladı. Bunu ülkenin gelişimi için yaptı, diğer ülkelere nispet olsun diye değil. Başarıya da ulaştı. Niye bundan ders alınmıyor siyasi hareketlenmelerde? Bu kişilerin samimiyetinden şüphe duyulmasını sağlıyor kanımca, hepsi bu.

Gelelim dil ve kültür korumacılarına. Bunların büyük bir kısmı on, yirmi, elli, yüz yıl öncenin kültürel halini, dilini alıp "ahanda bunu yaşayacaksınız, budur bizim kültürümüz" diye hareketleniyor. Ne yapıyorsunuz siz? Kültür nedir? Dil nedir? Yahu kalem değil ki bu, değiştiresin. Kültür ve dil zorla yayılmaz. Yayılsa da anlamı olmaz. Bunun örneği de gayet barizdir.
Dil ve kültür nasıl bozuluyor? Dışarıdan biri gelip ALIN LAN ŞUNLARI YAPACAKSINIZ BU KELİMELERİ KULLANACAKSINIZ ARTIK!!! diye bağırıyor mu? Bilakis, o kadar tatlı dille, o kadar göstermeden yapılıyor ki. Önce bu hamleler günümüz değerlerine uyduruluyor, sonra zamanla kültür ve dil günümüz değerlerine kaymaya başlıyor. Bu kurnazca yaklaşıma karşı bizden birileri bağırsa da çağırsa da hiçbir işe yaramaz.
Kültür ve dil canlı varlıklardır, onları kimse gerçekten yönlendiremez, zamanla değişirler. Önemli olan insanların şu veya bu kelimeyi kullanması değil, bilinçli olması. Önemli olan insanın elli yıl önceyle aynı hayatı yaşaması değil. Kaldı ki, özümüz nedir? Var mı böyle bir öz? Cumhuriyet dönemi midir özümüz, Osmanlı mıdır, Selçuk mudur, Bizans mıdır (hööö demeyin, bu topraklarda uzun süre etkisi oldu, pek çoğumuzun kanında Bizans kanı da akıyordur az ya da çok), Hitit midir, Orta Asya mıdır, İslam mıdır?? Kanımca hiçbiri ve hepsidir. Hepsinden belli ölçülerdendir. Hatta kanımca değil, bu böyledir. Kültürümüzü gerçekten incelerseniz böyle olduğunu görürsünüz. Hiç ummadığınız bayramlar, töreler hiç ummadığınız bir kökene dayanmaktadır. Dile gelince, dil de kültürle beraber gelişir; etle tırnak gibidir ikisi.

Her neyse, demem o ki, kültür veya dil öyle belli bir öze sahip değildir. Bütünüyle gelişen ve değişen kavramlardır.

O yüzden bizim kültürümüz budur, bunu yaşayın demektense, gerçekten kültürümüzün dayanadığı HER NOKTAYI anlatmamız gerekir. Halikarnas Balıkçısı'nın okuduğum bir iki kitabında öğrendiğim bir kaç şey bende bu bilinci uyandırdı. Gelişip oturmadı, ama uyandı. Şunu anladım ki, kültür öyle basit birşey değil. İnsanın kendini bozulmadan kurtarması için, koruduğu şeyi bilmesi lazım. Zaten kültür koruması öyle savaş gibi olmaz. İnsan ne olduğunun farkına bir kez vardı mı, artık otomatik olarak savunmasını koyar. Ama işte, kendimizi sadece Turanla sınırlarsak, kendimizi bilmiş olmayız.

İki nokta için de şu an önümüzdeki en büyük engel kanımca devlet. Evet, devlet. Bir milli görüşten yoksun, geleceğe bakışı olmayan, kültürüne sahip çıkmayan, sanattan anlamayan bir devlet. Hayır, bu sadece günümüz iktidarı için değil. Bu iktidar ayrı bir vaka, orası ayrı. Ancak yok. Ne bir bilimsel amaç, ne bir sanatsal bakış, ne bir geleceğe bakış.. Nadiren ülkeyi düşünen birileri çıkıyor, onlar da kürsüden indiriliyorlar zaten. Ve yine gününü kurtarmaya çalışan, ülkenin ve halkın kanını emen; bu hareketleriyle halkı da ne olduğunu bilmeyen ve günü kurtarmaya çalışan bir insan sürüsüne çeviren ve hatta insanlıktan çıkmaya zorlayan birileri geliyor başa.
Nereye kadar böyle gider bilmiyorum. Ama birileri birşey yapmazsa, ciddi birşeyler yapmazsa, kendimizi zorlu bir varoluş mücadelesinin ortasında bulabiliriz.

Bitiriyordum aklıma geldi. Bir kısmı bunu istiyor yahu. Adam savaş çıksın da adam öldüreyim şu şerefizlere gösterelim diyor. Her Türk asker doğar ya, muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki asil kanda mevcut ya. O açıdan. Sinirlendim.

Ulan beyinsiz. Ulan salak. Savaş bu ülkeye neler getirdi, bu ülkeden neler götürdü bir baksana sen! Muhtaç olduğun kudret savaştan başka şeyler içinde var, niye Atatürk'ün "En hakiki mürşit, ilimdir, irfandır" sözünü de düşünmüyorsun? Nasıl Atatürkçüsün sen ki "Yurtta sulh, cihanda sulh." lafını böyle çöpe atıyorsun! Atatürk, savaşın hemen ardından, daha saatler önce onu ve askerlerini, kardeşlerini öldürmeye çalışan ülkenin bayrağını yerden alırken sen nasıl savaşta bile olmadığın bir ülkenin bayrağını yakarsın da kendini Atatürkçü sayarsın bre gerzek!

Çok sinirlendim. Susuyorum, siz anladınız.

Bu bir kaçık! Bu bir zombi! Bu.. bu... ..maelstorm?

2006-04-14T10:21:00.000+03:00

Fakat bu.. bu benim!
Yahu bir baktım tam ondokuzyılikiyüzyetmişbeşgünkırkikidakika ve on saniyedir yazmamışım blog'uma. E ne anladım ben o blogdan dedim ve hemen oturdum.
Evi toparlamam gerektiğinden ve çay koyup kahvaltı etmeyi istediğimden bu yazı kısa ve bir şey anlatmayan bir yazı olacak. Ama şöyle diyeyim, dönüşüm muhteşem olacak.

Nasıl gaz di mi? Kesin bırakıcam yine:p

Şaka bir yana, artık bir düzen moduna geçmeyi planlıyorum. Umarım işe yarar. Bir de saçım açılıp ensemi dürtüklemese. Neyse ben bu yazıyı bitirip saçımı toplayayım, siz de işinize gücünüze bakın.
Saygılar sevgiler.

Özlemişim bre.

Evim, güzel evim

2006-01-28T22:30:00.000+02:00

işte odam böyle bir yer. hem salon hem çalışma odası hem yatak odası hem portal odası. herşey burada. bonus material olarak da ev arkadaşım var.

Bir rüya için ağıt

2005-12-29T22:19:00.000+02:00

29 Aralık 2005 Perşembe
Yazı başlangıç: 29 Aralık 2005 Perşembe, 01.32

Bu aralar yazışım sıklaştı sanırım. Bu hafta bir ödev, ardından final dönemi gelecek, o yüzden bir süre sessizliğe hazır olun.

Başlıktan anlayacağınız (ya da benim gibi Türkçe’sini daha duymadıysanız, anlayamayacağınız) üzere, az önce Requiem For a Dream’i izledim.
Hubert Selby Jr’nin kitabını baz alan ve Darren Aronofsky (izleyemedim ama, Pi’den tanıyabilirsiniz yanılmıyorsam) tarafından yönetilen filmin baş rollerinde Ellen Burstyn, Jared Leto, Jennifer Connelly ve Marlon Wayans var. DVD kutusu var da önümde. İsterseniz müziklerinden yapı tasarımına isimleri sayabilirim, ama çok zor gelir, o yüzden istemediğinizi var sayıyorum.

Eğer filmi izlediyseniz, aşağıya geçip okumaya başlayabilirsiniz. Yok izlemediyseniz, aşağıda spoiler olabilir, dikkat. Eğer izlemeyi düşünüyorsanız, hazırlıklı olun derim, kolay bir film değil bu. İnsanı en zayıf yanlarından yakalayan, sıkıca tutan, tüm zayıflıklarını ortaya koyup kabul ettirmeden de bırakmaya niyetli olmayan bir yaratım.

Filme genel olarak bakarsak, bağımlılığın etkilerini anlatıyor diyebiliriz sanırım. Bağımlılık derken, sadece uyuşturucu değil, bu filmde çok daha fazlasını görüyoruz, ki bazıları canımızı son derece sıkabiliyor: televizyon, güven, umut gibi…

Öncelikle kameranın kullanımı, çekimlerin kolajı, bunun hikayeyle birleşimi ve işleme tarzı gerçekten mükemmel. Film sizi çekip bir karakterin kollarına bırakıyor, sonra oradan alıyor, başka bir karakteri dışarıdan izletiyor; dünyayı sevdiriyor, sonra nefret ettiriyor…

Oyunculuk konusunda da bir pürüz bulmak zor. Baş karakterlerin tümü son derece iyi canlandırılmış.
Affınıza sığınarak yazıya şimdilik son veriyorum. Zira son gözümü kapadığımdan beri beş dakika uyuduğumu fark ettim.

Yazı bitişi: 29 Aralık 2005 Perşembe 01.41
Yazıya devam:29 Aralık 2005 Perşembe 08.54

Ne? 8.54? Amanın çıkıp derse yetişmemlazım

Yazı bitişi: 29 Aralık 2005 Perşembe 08.54

Yazıya devam: 29 Aralık 2005 13.30

Derse gitmedim. Evet gitmedim. Yaptım bunu. Sularla ilgili bir derdim vardı, onu hallettim zira fark ettim ki uzunca bir süre vaktim olmayacak. Aslında acıktım. Ama bir şeyler yazayım.

Requiem for a dream gerçekten güçlü bir film. Herkesin kaldırabileceği türden bir yapım değil, zaten yapılırken de bu hedeflenmiş. Eğer yeterince güçlü değilseniz, bu film böğrünüze saplanan bir kılıçtan çok daha tehlikeli olabilir. Ancak bu barajın üstündeyseniz, artık aşabileceğiniz her çizgi için sizi ayrı bir bakış açısı, karakter yapısı ve bunları ortaya koyan oyuncular ve çekimlerle birlikte; müthiş bir sinema ziyafeti bekliyor. Bir verip beş alıyorsunuz anlayacağınız, ama ben üç veririm, öbürü beş verir diğeri iki verir; orası ayrı. Zaten filmin güzel yanlarından birisi de bu kanımca, herkeste farklı bir etki yapıp, kendini ve yaşadıklarını sorgulamasını sağlayacak kadar güçlü, hem de bunu sahteliklere ve numaralara dayanmadan, dürüstçe yapan bir yapım.

Arada bahsedip durdum ama ek olarak da buraya yazmak istiyorum. Film çekimlerinin işlenme tarzı gerçekten mükemmel. İki farklı senaryo var, ancak belli noktalarda birbirlerine bağlılar. Bunlar bu çekimlerle o kadar güzel birleştirilmişler ki. Ardı ardına gelen keskin görüntü ve sesler kullanılmış. Ki bu keskin hareketler birleştirmeler dışında da var. Örneğin, kadın kahvaltı niyetine yumurta, greyfurt ve kahve tüketecek. Onlara bakıyor, sonra bir efektle greyfurdun içi boşalıyor. Başka bir efektle yumurta yenmiş hale geliyor ve son bir efektle kahve içilmiş hale geliyor.

Kafam biraz dağıldı, hocanın verdiği ödeve gidiyor. Bu sebeptendir ki, yazıyı burada bitirip bir şeyler yiyip lab’a doğru yol almaya karar verdim. Bu yazıyı nete atar, belki başka bir şeyler de yazarım.

Yazı bitişi: 29 Aralık 2005 Perşembe 13.50

Bayan-Kadın-Kız-Dişi-Hanım-Hatun.. neyse işte. Saygıyla eğiliyorum..

2005-12-29T22:16:00.000+02:00

Bugün bir kez daha kızlara (üstte saydığım sıfatlardan birini hak etmesi yeter, ben kızlar diyeceğim bu yazıda) hayranlık duydum, önceki hayretlerime bir başkasını daha ekledim..

Bu hayretlerimin ilki, fiziksel olarak yaşadıkları regl olayı. Şahsen nasıl katlanırdım hiç bilmiyorum. Hani olayın kendisi zaten, bir kere bile yaşasam bir daha unutamam, kâbuslarıma girer; bir de bunu sürekli yaşamak.. Brr. Bunun gündelik olaylarla çakışıp engel oluşturması da cabası. Ha, tamam, seçme şansları yok, ama yine de ben burada bir kez eğilirim arkadaş. Bu paragrafı bitirmeden, erkeklerden biri çıkıp, e biz de sünnet oluyoruz derse, lütfen gidip ölüversin, kafasına balta geçirip elimi kana bulamama gerek kalmasın.

İkinci hayret noktası, erkeklere katlanmaları. Yani, kadın gibi zarafet, duygu, sevgi ve şefkat dolu varlıklar, erkek gibi kaba saba, odun, laf anlamaz varlıkları nasıl çekiyorlar? Yine burada bir erkek çıkıp, yeaa abi şimdi genellememek lazım yani ben aaabi öyle değilimdir yeaa, çok romantiğimdir yeaanee, derse; baltayı kafasında bilsin: Yok öyle bir şey. İç güdüsel olarak öküzlük var yapımızda. Tamam bu aslında düz mantığa dayalı matematiksel bir düşünce yapısından geliyor ama sonuç olarak öküzlüğe giden yolda tam bir ana yol olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Kız arkadaşlık olayından bağımsız olarak (hatta o kısım biraz tehlikeli) kızlar olmadan hayat ne kadar berbat olurdu bir düşünün.

Hayretten ziyade hayranlık noktalarından birisi de doğurganlık. Nasıl kutsal varlıklardır ki bunlar, bir canlıyı taşıma sorumluluğu bahşedilmiştir onlara. Tamam Çin işi Japon işi, bunu yapan iki kişi, ama yine de insan düşünmeden edemiyor, neden erkekler değil de kadınlar? İşte bunun üzerine biraz düşününce, dişilerin bu kutsallığına hayran olmamak elde değil. Belki de atalarımızın bu topraklarda anaerkil bir uygarlık kurmuş olmaları genlerimden beni uyarıyordur, bilmiyorm.

Ve bugünkü hayranlığıma geleyim: Toka takmak. Yahu, uğraş uğraş bir türlü olmadı. Saçım çok uzun değil ama yine de topluyorum topluyorum, hop kaçıveriyor toka. Ne biçim iş bu be! Höyt! Acilen bana toka takmayı öğretecek birisi lazım. Hayır, ellemem, taç takarım falan da, toplayınca sanki hayat bazı noktalarda kolaylaşacak gibi geliyor. Hem de nasıl olacak bir görmeli değil mi? Bakın bunu okuyup da öğretmeyen, ahanda banu alkan gibi olsun. Büyük konuştum ona göre.

Yazımı burada bitirirken tüm bu fiziksel, düşünsel ve hissel (zorlama kelimeler) açılardan hayranlıklarımı tekrar dile getiriyor ve hepinizin (erkeklere demiyorum) önünde saygıyla eğiliyorum, ha bir de, seviyorum sizleri (bakın erkek denen mahlukatlar hemen bunu kötüye yormuştur, yormadıysa erkek değildir, ben de yormuşumdur, doğrudur).

Edit-Not: Sonunda başardım. Meğer tekniği varmış. Bu durumda kızlar da tırtmış bunu anladık:p (*linçten kaçarcasına koşar*)

Pardustur falan

2005-12-28T15:08:00.000+02:00

28 Aralık 2005-Çarşamba
Level forumlarına yazmıştım bunu pardusla ilgili bir konuya ama hoşuma gitti sizlerle paylaşayım dedim.

"
Ya aslında en iyi ihtimalle devlet dairelerinde kullanılır derken, sadece bu bile gerçekleşse gerçekten çok güzel olur, hatta asıl güzellik bu olur... Zira windows'tan fazla satmasının pek anlamı yok pardus'un; ücretsiz bir sistem ne de olsa. (mali açıdan doğrudan bir getiri anlamında düşünürsek tabi)
Ancak şöyle düşünelim. Şimdi bir tane devlet dairesindeki bir tane bilgisayarı ele alalım. Hani sadece işletim sisteminden ziyade genel bakalım.Windows versiyonu: Öncelikle Lisans ücreti ödenecek. Bilgisayarı aldınız, lisans 1. İleride yeni bir windows'a update ettiniz, lisans 2 vs Sonra, ms office kullanıyorsunuz diyelim. Tekrardan lisans, yeni versiyonlarda tekrar lisans. Bir de sevgili windowsun malum gereksiz sistem tüketme özelliği var. Bu yüzden de (hele hele xp falan kurulacaksa) alınacak sistemlerin oldukça sağlam olması gerekiyor. Sağlam olmasa bile, ofis işi yapabilecek kapasitenin üstünde alınacağını windows garantiliyor. Sistemin güvenlik ve stabilite olayında yaşayacağı sorunların sıklığı, bunların düzeltilmesi için gereken maliyet, bu sırada yapılmayan işlerin yaratacağı iş gücü kaybını da ekleyelim. Gelelim, pardus olması şart değil, linux+openoffice tarzı ücretsiz açık kod yazılımlara. Öncelikle lisans ücreti yok. Ne işletim sistemine, ne ofis programına. Ne şimdi, ne de sonra. Sistemlere gelince, bizim windowsların yazı yazarken kasım kasım kasıldığı sistemlerde inanılmaz serverlar çalışabiliyor. Biz cd yazımı sırasında ağlarken, linuxlar hem cd yazıyor hem yazı yazıyor hem internete giriyor hem onu hem bunu hem de şunu yapıyor Güvenlik ve stabilite açısından da çok daha az sorunlular. Bir açıyorsun, bir daha kapamıyorsun uzun süre.
Bu çok kabaca bir karşılaştırma oldu. Bunları önce bir devlet dairesindeki tüm bilgisayarlara, sonra da bir ilçedeki tüm devlet dairelerine, bir ile, bölgeye ve ülkeye kapsayın. Maliyetleri (para ya da işgücü) bir karşılaştırın. Tamamen doğru bir karşılaştırma olmadığının ben de farkındayım, ama tamamen de yanlış değil.
Buna ek olarak açık kodlu yazılımlarda, devlet dairelerinde örneğin yapılacak işe göre özelleşmiş yazılımlar ya da eklentiler yapılabilir. Windows'ta bu şansınız yok ya da parayı basıp yeni programlar almalısınız.
Bu durumda en iyisinden devlet dairelerinde kullanılır şeklinde bakmamak daha doğru olur gibi. Devlet dairelerinde kullanılsa, dışarıda giden tonla para ülkeye kalır. Buna ek olarak bağımlılığımız azalır.
Kişisel olarak bakarsak, aslında yine lisans ödemeden, artık windows kadar işlevli (düzeltiyorum, daha işlevli) bir arabirime sahip, her işi daha zayıf sistemlerle bile yapabilen bir işletim sistemi, çoğu kişiyi tatmin edecektir. Yani film izlemek, müzik dinlemek, internette dolaşmak vs gibi işlerde hiç bir sorun yok.
Oyunlara gelince, o konuyu pek bilmiyorum =) Bilenlere sormak lazım. Ama eğer uyumluysa, arkaplanda windowsun 123132 işlemi olmadan oyunları çalıştırabilmek daha iyi olurdu, ram ve işlemciyi upgrade etmiş gibi olurdu herhalde =)
Pardus bence güzel bir adım, ama bir adımın tek başına bir anlamı yok. Bu adım eğer uzun bir yolculuğun başlangıcı olmayacaksa, eğer bundan 20 yıl sonra "yahu iyi ki geçtik şu pardusa, ne kadar iyi oldu şu şu açılardan" demek yerine "bi ara pardus diye bişey vardı olm neydi o" diyeceksek, o zaman yapılan tüm emeğe yazık olmuştur derim. Şu noktada devletin devreye girip bu güzel gelişmeyi sahiplenmesi gerekir, zamanla zaten açık kodlu olduğundan kolayca ve hızlıca gelişecektir. Yeter ki bir amaç, bir doğrultu olsun, bizden daha neler çıkar =)
"

7. Episode

2005-12-20T06:51:00.000+02:00

Hani programlar var ya; 91. dakika, 3. devre diye, onlara özendim ben de, şimdi bitirdim Star Wars serisini izlemeyi ve bir şeyler yazma ihtiyacı hissettim.

Bilen bilir, ben Star Wars’la pek ilgisi olan biri değilim (ki ilk bakışta tersi olması beklenir). İlk filmleri izlememiştim, episode 1 de beklediğimden farklı, çocuk işi görünüşlü bir şey çıktı, en azından beklentime göre. Episode 2 de.. hmmh. Yine bir eksiklik vardı. 3’ü izleymemiştim. Jedi Knight 2’yi bitirmiş, bir ara netten multi oynamış; 1’in demosunu oynamıştım. Buydu SW olayım. Severdim ama çok da bilmezdim, kabaca fikrim vardı sadece. SW sevenlere takılmayı da çok severdim. Heh heh. Bilmesem de, bir şeyler uydurup kafalarını karıştırmak hobilerim arasındaydı (bilenler yemezdi tabi :P). Ama içten içe de izlemek istemiyor değildim.

Geçen gün topluca DVD’leri aldım (şu an öğrenci bütçemle hepsini izlemek istediğimden kopya aldım açıkçası. Ama para kazanmaya başlayınca kesinlikle orjinallerini alacağım. (içimde kalmış heheh)). 4-5-6-1-2-3 şeklinde izledim. Dört günde bitirdim sanırım.

Episode 1 hâla çocuk işi yönlere sahip gözümde. Ama artık buna bir kusur olarak bakmıyorum. Episode 2 de genç işi bir şeymiş, bulamadığım kusur buymuş. Ama o da şu an bir kusur değil gözümde. Bana kalırsa, bu seri (bilerek ya da bilmeden) Anakin üzerine kurulu.

Episode 1’de çocuk yaşta olan Anakin’e ithafen, olaylara daha çocuksu bakılıyordu, Gungan’ların şebeklikleri, muhabbetler vs.. Episode 2’de artık yaşı büyüyordu Anakin’in ve gençlikle birlikte dünyayı ve kendini keşfetme, aşk, “delikanlılık”, idealizm.. Bunlar giriyor ortaya. Episode 3’te ise artık bazı şeyler oturmaya başlıyor. Hayat gerçek yüzünü gösterip pembe bulutları dağıtıyor. 4-5-6’da ise olan olmuş. Hayat mücadelesi devam ediyor, ancak hiç bir şey kolay değil, rahat değil; bilakis, Anakin’in hayatı karanlık üzerine kurulu artık.

En azından benim düşüncem bu. Ama şu yadsınamaz bir gerçek ki, filmin atmosferi hep Anakin’in ruh haliyle eşlenik gidiyor. O yüzden Star Wars bir adamın hayat hikayesini ele alıyor demeyi kendimce uygun görüyorum.

Episode 1’in başında dikkatimi çeken bir nokta da şu oldu… Nerede geçerse geçsin genelde bilim kurgu temalı filmler, kitaplar “fütüristik” diye de geçer zaten, yani gelecekçi; hep gelecekte geçer. Yüz yıl, bin yıl, onbin yıl… Ama hep gelecektedir. Geçmişini de çoğu zaman dünya üzerine kurar. Star Wars ise, ilk saniyede bunu kırıyor. “a long long time AGO” yani “çok çok uzun zaman ÖNCE”… Ve kendine ait tarihini kullanıyor. Bence bu da Star Wars’un en önemli özelliklerinden.

Neyse, şimdi gitmem gerekli ama Star Wars’çulara artık daha az takılacağım muhtemelen; zira bu saatten sonra SW hayranı olacağımı sanmasam da, SW-sever olacağım kesin. Arada aklıma geldikçe buraya da yazarım bir şeyler..

Güç sizinle olsun.

Acemiyim ve sinirliyim

2005-12-17T02:33:00.000+02:00

02:37, 17 Aralık 2005
Şimdi yazacaklarımdan sonra birisi eğer 'koçum sen daha neler göreceksin o ne ki..?' derse o şahısla ilişiği keseceğimi öncelikle belirteyim.

Aptal bir ödev programı yazıyordum. Yazdım yazdım. Birden doğru çalışan şeyler çalışmamaya başladı. Öyle. Hiç ellemediğim kodlar saçmalamaya başladılar. Ve nasıl debug edicem hiç bir fikrim yok çok uzadı ve karıştı. Baştan yazmak da aynı şekilde.

Sinirlendim. Uykusuzum. Sıkıldım. Haftaya bir de vize var ve zaman az.

Bir de geçen ödeve o kadar uğraştıktan sonra kıytırık bir kontrol yapılıp hak ettiğimden düşük bir not almış olmam var ki, cesaretimi ve hevesimi tamamen kırıyor. Labda herkes birşeyler konuşuyor aklımı da toparlayamıyorum. Yoruldum. Bu saatte eve de dönemem. Ödevin de bitmesi lazım.

SIKILDIM.

Öyle bir gün

2005-12-15T16:29:00.000+02:00

14.12.2005 21:05
MS Word’ünü açıp, yazmaya başladı. Şöyle bir neler yaptığını geçirdi aklından. Önce müzik çalsın açayım bir şeyler diye düşündü. Klavyesindeki nota işaretli tuşa bastı. Media Player açıldı. iPod listelerinden birine ulaşmaya karar verdi, media player’ı kapadı ve iTunes’u açtı.
Önce Cem Köksal’ı tıkladı, sonra play tuşunu.

Ramenine baktı. Hazır olmuştu muhtemelen. Soğumadan karıştırmaya karar verdi. Bir rahatlama nefesi verdi. Önce günlerdir ellemediği bulaşıklarla bulaşmış, sonra saçlarını yıkamıştı. Artık özgürdü. Gerçi ortalığı toplaması gerekiyordu ama o bekleyebilirdi. Yazıya ara verip ramenini karıştırdı. Bir parça ağzına atmak istedi ama ağzını açıp kutuya yaklaşmasıyla gözlüklerinin buğulanması ve öksürmesi bir oldu; sıcak buhar yüzüne yükselmişti. Yine de bir parça attı ağzına, acıkmıştı. Çektikçe gelen, spagetti özentisi bir erişteyi çubuklarla kestikten sonra yazmaya devam etti. Artık bugün olan bir şeyi anlatmak istiyordu. Üçüncü şahıstan birinci şahısa geçmeye karar verdi…

Uf. Dışarıda fırtına mı var ne? Feci gök gürledi. Bugün ilginç bir olay oldu.. yani en azından bana göre ilginçti. Sinema topluluğu semineri iptal olmuş. Biz de yeni verilen ödevin sitesinden çıktı aldık arkadaşla, sonra birer poğaça ve çay tükettik. Sonra da zaten evli evine, yurtlu yurduna…

Eve dönmek için otobüse bindim. Gerçi mesafe kısa ama saat altı gibiydi, trafik vardı ve uzadıkça uzadı. Kulağımda Almôra’nın Fantasy ya da Rainbow’u, bir ninni gibi, günlük yorgunluk ve birkaç günlük az uykuyla birleşince… uyuyakalmışım.
Neden sonra uyandım. Dışarı baktım, gözlerimi kırpıştıra kırpıştıra. Tanıdık gelmedi önce panik yaptım. Sonra beynim devreye girdi, tanıdık olduğunu, daha varmadığımı fark ettim. Kafamı tekrar koyuyordum ki, yanımda birileri ayakta onu fark ettim. Bir baktım, yaşlıca bir bey var. Ne yalan söylim, her zaman fırlayıp yer veren bir insan değilimdir. Ama o an öyle bir utanç hissetim. Adam kaç yaşında ayakta ben orda guz guz uyuyorum. Gereksiz bir utanç mı sizce? Sanırım.. belki.. Ama yine de öyle hissettim ve buyrun diyerek ayağa kalktım. bir şeyler sorup kolumdan tutup oturmamı işaret etti. Ben de aptal aptal bakındığımdan rahatsızlığım olduğunu sandığını ve iyi misiniz diye sorduğunu düşündüm. Sonra biri düşmüş kulaklığın diğerini çıkardım ve inecek misiniz diye sorduğunu anladım. Yo hayır, dedim, buyrun lütfen. Uyuyakalmışım sadece, önceden kalkamadım kusura bakmayın diye ekledim. Adam hala beni oturtmaya çalışıyordu. Buyrun, hayır oturun, buyrun lütfen, hayır efendim oturun siz; ama ben rahat etmeyeceğim, hayır evladım otur sen… diye gitti ve sonunda oturttu beni. Şöyle bir eğildi. Öğrenci adamı ancak öğrenci olan anlar dedi. Bir an kavrayamadım. Sonra adamın öyle başına geçerler öğrencinin uyurken, yer vermiyor bak terbiyesize derler ya, onlar bilmezler o öğrencinin yorgunluktan uyuyakaldığını gibi bir şey demesiyle ben yarıldım. İlk defa böyle bir şey gelmişti başıma. Benim de iki çocuğum var şurada burada okuyorlar falan dedi. Nerede okuduğumu sordu, sınavlar ne zaman falan diye sordu; öyle küçük bir konuşma yaşadık. Ama bu tepki gerçekten beni şaşırttı. Mutlu oldum desem yeridir. İlk defa o yaşta birinin böyle basit ve genel bir toplum kuralını, hem de benim isteyerek yer vermeme ve oturacak kişinin kendisi olmasına rağmen, empati kurarak terslediğini gördüm. Bir daha da ne zaman görürürüm bilemiyorum. Paylaşmadan edemedim…

Şimdi izninizle gidip Star Wars Episode 6’ya başlayacağım. Bir yandan da şu rameni bitireyim. Ardından uyumamış olursam şu ödeve bakarım. İyi akşamlar efendim.

Bu arada, postları evde yazıp ertesi gün attığımdan zaman uyuşmazlığı olabilir. Hatta ben artık yazım tarihimi atayım başa. Durun ekliyorum.

Ağlar insanlığım

2005-12-14T14:24:00.000+02:00

Az önce Schindler’in Listesi’ni izledim… Şu an gözlerimden yaşlar süzülüyor. Filmdeki duygusallık değil sadece, bunun çok ötesinde bir şey bu. İnsanlık, hani şu öldü mü diye geyiğini yaptığımız insanlık; onu hatırladığım için ıslanıyor klavyem.

Ha Schindler, ülkesinin katlettiği Yahudileri korumuş, ha Mevlana hiçbir ayrım yapmadan ne olursan, kim olursan gel demiş, ha Mustafa Kemal halkına günler, belki saatler önce zûlmekte olan ülkenin bayrağını yerden kaldırmış… Daha da yazılır. Yazılabileceklerin arasından kaç tanesini biliyorum ki? Şu an birden aklıma bu üçü geldi.

Şu veya bu şekilde her bir insanı eleştirebiliriz, bana o şöyleydi bu böyle yaptı diyebilirsiniz; ama bu gerçekleri değiştiremezsiniz.

Bana öyle geliyor ki, bir kelimenin anlamını gün geçtikçe yitiriyoruz: “İnsan”.

İnsan Hakları Bildirgesi nedir? Nereye kadar? Zorlama iki kuralla insanlık nasıl var olur? Neden sınırlıyoruz kendimizi? İnsanlık ne zaman fark edecek insan olduğunu? Her geçen gün milliyetçiliğin, soyculuğun; en azından bunların şu an geldiği noktaların ne kadar kötü fikirler olduğu düşüncesi gittikçe güçleniyor zihnimde.

İnsan tekti, gruplar oluşturdu; gruplar kabilelere, kabileler soylara, boylara, toplumlara, devletlere, milletlere dönüştü. İnsanın varlık bilinci gittikçe arttı. Ancak yine de… Belki çatışma sayısı azaldı bu geçiş sırasında. Yani şöyle bir dönüp Anadolu’ya bakalım Osmanlı öncesi mesela. Ya da Balkanlara… Kendi arasında savaşan bir sürü grup. Sonra ne oldu? Birleştiler bir çatı altında. Artık o kadar çatışma yoktu. Artık bir sürü beylik yerine Osmanlı vs falanca vardı. Bu bir geçişti. Dünya savaşı geldi sonra. Her ülke birbiriyle savaşmak yerine, bloklar birbiriyle savaştı. Görünür savaş sayısı azaldı. Ama sayılar arttı, orası ayrı..

Ama asıl nokta bu değil. Asıl nokta nedir derseniz…. Bence bu geçiş olumlu. Ve bilincin gelişimini gösteriyor. Darmadağın ne halt olduğu belirsiz gruplardan, kendini bilen tek bir çatı altında toplanmış bir birliğe geçiş… Fakat bir sorun var: Neden savaşmak gerekli? Neden bazı boylar yok olmadan birleşmiyorlar? Neden dünya savaşı çıkmadan bloklar kurulmuyor? Acaba insanların “insanlık” adı altında birleşmesi için ne kadar daha kurban verilecek? Peki ya sonra? Belki bir gün gerçekten birleşecek insanlık… Sonra? Bu sefer de farklı uzaylı ırklar bulursak onlarla savaşıp, gittikçe artan kayıplar verip sonunda, “ya bir dakika biz hepimiz aynı evrene aitiz” mi diyeceğiz?

Neden bu kadar aptal olmak zorundayız? Neden insanlar ölmek zorunda? Ne zaman bitecek katliamlar? Ya da bitecek mi? Bir zaman yaşayacak mı insanlık küçük kızların kapıları çalmadığı?

Keşke birisi çıkıp “Evet” diyebilse. “Evet, bir gün gelecek, insanlar birbirlerini yargılamayı, din, dil, ırk ayrımı yapmayı bırakacaklar. Bir gün gelecek barış içinde yaşayacaklar” diyebilse. En azından inanır gibi yapabilirdik değil mi?

Ama nedense bu konuda pek ümitli değilim. Öte yandan ümitsiz de değilim. Umut olmadan varlığın bir anlamı olmazdı ya zaten. Sanırım bize düşen şey, bireysel olarak önyargıları kırmak, gereksiz ayrımcı görüşleri beynimizden silmek ve her birimizin aynı evrene ait olduğunu fark etmek.

Schindler’in Listesi’ni benden başka izlemeyen kalmış mıdır bilmiyorum. Aslında biliyorum. Kalmıştır muhakkak. Şiddetle tavsiye ediyorum. Steven Spielberg’ün yeri artık gözümde apayrı. Duydun mu sıtiv amca?
Bir de… Filmin sonunda Schindler’in mezarı üzerine taşlar bırakıyorlar. Mezar bir Hristiyan mezarı. Taşları bırakanlar Yahudiler. Sanırım Müslüman geçinen biri olarak bana da Allah rahmet eylesin demek düşüyor. Eğer ölüm sonrası varlık devam ediyorsa (ben ettiğine inanıyorum) umarım bu ikinci hayatı iyi gidiyordur.

Almôra’nın anladığım kadarıyla savaş üzerine olan Cehennem Geceleri şarkısının sözleri ile yazımı bitiriyorum (Zombie falan da olabilirdi).. Saygılarımla efendim.

Ve cehennemden bir gece daha
Utanır, utanır insanlığım bu çirkin karanlıktan.
Nefret oyununda bir perde daha
Yorulur, yorulur ruhumuz bu kızıl günahlardan.

Kan ve ateş küfrediyor tüm masallara,
Yas tutuyor melekler karanlığımıza,
Ve nasırlaşmış yüreğinle sen aciz dünya.

Dinle bu acının masalını
Seyret o utanç tarlalarını
Mahşer yağıyor gökten
Düşüyor, düşüyor yıldızlar.

Düşüyor, düşüyor yıldızlar...

swap(in,kale)

2005-12-09T08:43:00.000+02:00

İnim güzel inim artık kalem güzel kalem oldu dikkatinizi çekti mi bilmiyorum.
İn kelimesi msn space'den geliyordu ilk bloga orda başlar gibi olmuştum sonra ragnor sağolsun beni doğru yola sevketti =) orada mael's inn diye koymuştum. Sonra bana hem inn'i hatırlattı hem de türkçe in hoşuma gitti diye onu seçmiştim.

ama kalem daha hoşuma gitti. hem kalem'i hatırlattı. kalem. hani yazıyor falan. tükenmezi karakalemi oluyor. birşeyler "yazmaya" ithafen. hem de kale'm. bana ait kale. hani duvarları var. içine saklanıyor insan. onun gibi. hoşuma gitti yani.

bitti bu kadar. hepsi bu. söylim dedim.

Fotoşop Yaptım. Bişey yaptım!

2005-12-08T17:20:00.000+02:00

Bizim küçük mozart aslında bildiğimiz vampirmiş. Fotoğrafa farklı bir açıdan (photoshop) açısından baktım. Buyrun görün.
Ben ilk defa böyle güzel (güzel??!!) birşey yaptım da paylaşmadan edemedim =)
(resmin orjinali aşağılarda bir yerlerde)

Yeter, bıktım, imdat vs.

2005-12-01T09:56:00.000+02:00

Yarın Bilgisayar ve Mühendislik sınavları... veeee. MUTLU SON!

acaba? Her neyse en azından şu ödev ve vize curcunası bitmiş olacak. Artık normal insanlar gibi nefes alabileceğiz, yemek yiyebileceğiz. Düşünsenize ben uyumayı bile düşünüyorum. Ufff. Mükemmel olacak yahu.

ÜFF! Nasıl da birikmiş!

2005-11-23T19:53:00.000+02:00

Yahu ellidokuzbin gündür evde birşey yazıyorum ama hep unutuyorum internete girerken yanıma almayı kalıyor bilgisayarda. Toplayıp da geldim bu sefer. Buyrın okuyun. Ruh halim ne kadar değişken, nasıl bir manyağım bir kez daha seyredin.

Ne zor şey şu insan ilişkisi be! Yetti ya gerçekten. Yani bir yer geliyor, yalanlar arasında gerçeği bulup tutunmaya çalışıyorsun, uğraşıyorsun kendini kaybetmemeye. Sonra öyle bir nokta geliyor ki, yalanlar arasında gerçeğini saklamak için söylediğin yalanlar; seni de bir yalancı yapıyor.
Tamam, gerçek çıkıyor ortaya. Ama sonra bir bakıorsun, yalancı durumuna düştüğün durum da koca bir yalandan ibaret. Gerçekten sıkıldım. Niye herkes samimi davranmıyor ki?
Oysa herkes samimi olsa, ne güzel olurdu dünya. Bir kere herkes özgün olurdu, herkes özel olurdu. Bir de samimiyetin getirdiği kabullenmeyle birleşince, birbirinden apayrı; fakat birbirini kabullenmiş; yargılayıp dışlamak yerine, anlayıp kucaklayan bir toplum oluşurdu.
Ya da oluşmazdı, ne de olsa insanız.Ama biz niye çekiyoruz bunun cefasını? Cahillik mutluluk mu acaba gerçekten? Yoksa asıl cahiller bizler miyiz? Ulan bir kere şöyle istiyorum düşünmesem. Salllaaa yaaa desem. Yok. Mutlaka acaba öyle mi olur, böyle yapsam şöyle olur, şöyle olursa ne olur... Bir strateji silsilesi sürüp gidiyor. Oysa bu sorunlara sebep olanlar arsız arsız, pişkin pişkin, vurduymaz bir halde, hiç vicdan kaygısı olmadan yalanlar söyledikleri yetmiyormuş gibi, bir de bu yalanları diğer insanların gerçeği haline getirmeye uğraşıyorlar. Rahatlar, hem de çok.
Peki ister miydim farklı olmayı? Hayır. Yani bazen lanet ediyor insan, keşke bilmeseydim, görmeseydim, anlamasaydım da düşünmeseydim diye. Ama bu bir kaç dakikadan fazla sürmüyor. Açıkçası, ne olursa olsun; kör bir mutluluktansa, sancımın farkında olmayı isterim.
Niye yazdım bu kadar şeyi? Kim ne anladı? Bilmiyorum ama sanırım herkes, en azından belli noktalarda kendine dair birşeyler bulmuştur. Ne de olsa her birimiz, yalanlar denizinde sürüklenen gerçek birer tahtaya tutunmaya çalışıyoruz.
Bu arada geçenlerde yazdığım deneme mi desem, yazıya diyeyim, eleştiri geldi. Başta karşı çıktıysam da, yanlış kelime kullandığım için karşı tarafın farklı yorumladığını sanıyorum, hata bende sanırım. Hayat, hayattır derken, bahsettiğim hayat, bizlerin hayatından ziyade, genel varoluş ve gerçeklikti. Yoksa tabi ki hayatlarımız değişebilir, buna katılıyorum; ama hala asıl varoluş bizden bağımsız ve sabittir demekte de ısrarcıyım =)
Saygılarımla
Not: Compatek fuarına gittik bizim grup İzmir'de... Güzeldi. Tost yeme hatasına düştük ama sonra etraftan kopardığımız şekerlemeler yediğimiz kazığın acısını unutturdu. Sanırım. Hacı? =)

------------
Ustalara Saygı Kuşağı
Main Title
Kafamda kimi küçük, kimileri diğelerinden daha büyük zibilyon dert düşünürken, kendime gelmek için ne yaptım? Çayımı koydum, bilgisayarımı açtım. Media player'a girdim ve bastım Star Wars Main Title'ı.
Imperial MarchŞimdi değişti parça. Düşünüyorum da, büyük adamlar olmadan küçükler nice olurdu. Kastım sadece politikacılara veya ne bileyim askeri/siyasi liderlere değil. Mutlaka, bir Atatürk gelmeseydi dünyaya; dünya şu an apayrı bir yer olurdu. Lincoln olmasaydı, Hitler doğmasaydı, Churchill varolmasaydı... diye gider liste. Belki bunların her biri dünya ve insanlığın yararına yaşamadılar. Ama yine de dünyayı değiştirdiler ve şu anki haline gelmesinde payları var. Kant'çıyım o açıdan biraz (yanılmıyorsam tabi. felsefe bilgimle pek gurur duyabileceğimi sanmıyorum, zira yok öyle birşey), niyetleri daha önemli benim için.
Duel of FatesKim bilir, belki Atatürk Türkiye Cumhuriyeti'ni kurmasaydı, öyle bir olay zinciri yaşanacaktı ki; dünya beklenmedik bir şekilde düzene girecekti. Fantazi tabii ki, olası değil. Ama yine de Atatürk suçlanamazdı, zira o haklı bir amaç uğruna mücadele verdi.
Her neyse yahu, nereye kaymışım. Yani büyük adamlar sadece bu isimler değil. Yo hayır, bilim adamları da değil. Evet İbn-i Sina, Newton, Einstein, Curie, El-Cezeri vs olmasaydı yine farklı bir dünyada yaşıyor olurduk. Ama benim dikkat çekmek istediklerim sanatçılar.
Eğer Mozart, Schubert hiç yaşamamış olsaydı ne olurdU? Ya da ne bileyim, Şebnem Ferah müzik yapmasaydı...
End CeremonyJohn Lennon serseri bir müzisyen yerine bir politikacı falan olsaydı? James amca metallica'yı kurmak yerine, veremle savaş dispansei kursaydı? Sadece önde duran isimler değil... Matt Uelmen, Toshiro Masuda, Jason Hayes olmasaydı? Siz sayın söyleyin.
Ne yapardık o zaman yahu? Kafamızı rahatlatmak, hüznümüzü kırmak, hüznümüzü artırmak, depresyona girmek, depresyondan çıkmak için ne dinlerdik? Diablo 2 veya World of Warcraft oynarken ne gibi müzikler çalardı? Naruto'da nasıl parçalar olurdu arkaplanda?
En can alıcısı.. Imperial March nasıl birşey olurdu?
Sadece müzik de değil. Ya George Lucas gençken kaza geçirmeyip araba yarışçısı olarak devam etseydi hayatına? Ya Jackie Chan hiç hollywood'a gelmemiş olsaydı? Ya Peter Jackson fantastik kurguyla ilgilenmiyor olsaydı? Ya Lynch, Tarantino politikaya girmiş olsaydı? Stanley Kubrick kendini dağa taşa verip "medeniyete" hiç inmeseydi? Hitchcock asker olsaydı?
Imperial March (Metallica Cover)
Peki ya Shakespear? Peki ya Van Gogh? Homeros? Gaiman? Tolkien? Poe?
Dünya gerçekten garip bir yer olurdu sanırım.
Tüm Star wars parçalarım bitti. Şimdi arkada Green Day/American Idiot çalıyor. Uff, bu konuda çok şey yazılabilir. Ama daha uzatmak istemiyorum. Ne yalan söylim, biraz oyun oynicam. Ah, oyun yapımcıları da olmalı bu listede! Bir Peter Molyneux olmasaydı, Brian Fargo olmasaydı ne olurduk biz?
Kimseyi bilmem ama ben son derece müteşekkir ve minettarım, kendilerini sanatlarına verdikleri ve bizleri bu sanatı paylaşacak kadar değerli gördükleri için.
Saygılarımla..
-----------------------Zümrüt-ü Anka
Kungfu Fighting'in nağmeleriyle (eheh) coştuğum (ohoo ho hoo...) şu sıralarda (evribadi vaz kunfu faytiin!) gördüğünüz üzere son derece cıvımış durumdayım (dey wör fanki çayna meen...).
Bu da ne demek? Moralmetre dolup taştı demek (in fekt it waz a litıl fıraytıning).
Koza falan demiştim ya. Garip bir paradoks içindeydim. İki ucu boklu değnek şeklindeki (ki bu deyim de bitti yani, alpay erdem bitirdi. kemik'teydi sanırım?) bu garip çıkmazın aslında iki çıkışı vardı. Dandik çıkışa doğru gider gibiyken, önce bir arkadaşın beni ne yaptığımı sorgulamaya itmesi lan?! dedirtti. Sonra bir de çok değerli bir arkadaşla konuştum bir moral bir gaz verdi ki uff.
Buradan Saftrik (kod adın bu olsun mu?:P) arkadaşıma teşekkür etmek istiyorum. Vallahi sağol ya. Çok destekleyici oldu. Bu gazla ben dünyayı ele geçiririm arkadaş. Bu arkadaş aynı zamanda takip ettiğim sayılı (listedeki isimlere kanmayın yarısını hatır niyetine takip ediyorum) deviantlardan birisi. Fotoğraf çekiyor. Aslında hepsini fotoşopta yapıyo ben biliyorum. Kimse o kadar güzel şeyler çekemez. Neyse duymamış olun siz. Adresini geçeyim hemen: http://plejaden.deviantart.com
Bir yerlere yorum yapmıştım zaten sitesinde, tekrarlamak istiyorum. Bir gün de olsa, senin açınla bakmak isterdim dünyaya, neler kaçırıyorum ya da sen ne biçim bir varlıksın görmek için.
Bunun bir de yanında gitar çalan bir tip var. Onun sitesini de izlemeye başladım. Zaten favların hemen hepsi ikisinin sitesinden. Bu gitarcı parçasının adresi de http://melancholica.deviantart.com (garanti yanlış yazdım)
Neyse işte. Böyle birden coşunca birşeyler yazma ihtiyacı hissetim. Hem de saftriğe teşekkür etmeyi istiyordum =)
Sevgilerimle
(bir de telefonla konuştuk bunlarla var ya. off işte budur. kıskananlar olaplüp tabi;))

Geceyarısını çok geçe...

2005-11-22T02:21:00.000+02:00

Sabahlama çabasındayız ödev bitirmek için. Aslında daha iki üç günümüz var ama işte yeni yetme heyecanlı tipleriz ya biz o açıdan kasıyoruz.
Hoş, bitirmem gereken bir ödev daha ve haftaya altı adet vize olması gibi durumların da etkisi yok değil.
Puff. Saat kaç oldu bilmiyorum. Pascal'ı gebertmek, parçalamak istiyordum ki hatamı farkettim. Bilgisayarın en dandik yönü bu. Şerefsiz, oldukça hatasız. Daha doğrusu kesin. Yani tüm hatalar insandan kaynaklanıyor. Program mı hatalı? E onu da insan yazdı. Sonuç olarak o adamın aptallığı da olsa sonuçlar kesin. Ne biçim iş be!

Öte yandan, herşeyin kesin olmasını sevmiyor değilim. Neyse ben sizlere iyi gece..sabah ya da her neyse şu an ondan dileyip işime dönüyorum

Ah. aşağıdaki saat doğruysa şu an 4:21 PM. Eheh tamam, hatalı. Ben kaçayım bu durumda.

Kozamda sonbahar başkadır

2005-11-18T17:16:00.000+02:00

Mevsim değiştiğinden mi yoksa gidişattan mı, yine koza dönemine girdiğimi hissediyorum. Kozamı öreyim, kimse varmasın üstüme. Ben bir şey yapmaya çalıştıkça işler daha kötüye gidiyor. Bu durumda en iyisi hiç bir şey yapmamak sanırım.
Zaten hava da depresif oldu. Kozama gireceğim, bir kaç güzel parça çalarım. Depresif parça bol. Neşelenmek istersem de Alkaline Trio, Goodbye for Ever falan girerim.

Gerçi kozayı kaç kişi farkedecek orası meçhul. Her sene kozaya giriyorum. Her sene bir parça örüyorum ve işin ilginci asla da çıkmıyorum. İçiçe kozalardan oluşan bir varlık oldum. Hepsi içeride. Dışarıda normal (tamam, belki o kadar da normal değil ama içindekini belli etmeyen, insan gibi görünen) bir tip var yine. Ama bu kadar koza sonunda ne olacak acaba?

Her neyse. Sonuç olarak bu yılki geleneksel koza örümüne başladım. Yalnızlık mevsimi iyice hissettiriyordu zaten kendini, rüzgârlarıyla.

Saygılarımla

Kelebek Etkisi

2005-11-16T22:06:00.000+02:00

Bugün sinema topluluğu kapsamındaki seminere hoca gelmeyince, Kelebek Etkisi'nin izlenmesine karar verildi.
Teknik bir ses sorunun çözülmesinin ardından izledik tekrar..

Yine çok etkilendim. Akıl Oyunları'nda da aynı şey olmuştu. Kendimi karakterlerin yerine koydum, ana karakterin yani. Sonra farkettim ki, koymama gerek yok; zaten ben o'yum.

Yani onun veya arkadaşlarının verdiği kararlar, birbirlerini ve belki de alakasız kişileri çok farklı etkiliyordu. Bunun olması için beynimi formatlayıp durmama gerek olmadığını dehşetle tekrar farkettim. Ne bileyim, hadi bir ekmek alayım desem, belki de başıma gelecek birşey hayatımı tamamen değiştirecek. Ya da beni yolda gören birinin hayatı, fırıncının hayatı...

Aynı şekilde üç mahalle ötede bir cigara yakayım be, diye balkona çıkan adam da beni etkiliyor belki de. Garip ve korkutucu bir duygu. Dahası, son derece rahatsızlık verici. Ben kendim olmak istiyordum oysa, kendi yaşamımı yaşamak. Öyle birşey mümkün değil, değil mi? Bunun da farkındayım ama şu filmi izledikten sonra cidden gerilmemek elde değil, üstüne azıcık düşününce.

Bir yandan da şu var. Yani ben ne yaparsam yapayım, ne kadar kasarsam kasayım; alakasız birinin verdiği alakasız bir karar olanları etkileyebildiğine göre, hiçbir şey için kendimi üzdüğüme de değmez. Çabalamalı, evet; ama kendini yıpratmak gereksiz.

Öyle işte. Bu arada sıcak şarap denedik bugün, karanfilli (başka türlü oluyor mu bilmiyorum, bilmeyenler için bir hatırlatma, içkiyle normalde pek samimi değilizdir) falan. Başta kötü gibi geldi ama sonra tuttum.

Bir de FRP oynamak için Yeşil Köşk'e gitmeye karar verdik. Çok hoş mekân. Bildiğiniz köşk işte. Büyük camlar, şekilli pencereler... Çok uygun bir ortam. Aslında live world of darkness ya da call of chthulu yapmak lazım orada..

Sıkılmaya başladım. Yazmak istiyorum ama biraz dertliyim. İzninizi istiyorum.
End of line.

Gaiman Sendromu, güzel bir paranoya

2005-11-15T23:49:00.000+02:00

dün sandmanle ilgili birşeyler yazacaktım. ne kadar etkileyici olduğundan falan.. ama çıkmam gerekiyordu labdan ve eve gidince de uykum geldi yatıverdim. şimdi beatles dinliyordum... yine aynı şeyi düşündüm. bornovaya gelene kadar izninizle bir kısa giriş yapayım. uzun da olabilir alsancaktann yeni çıktık sanırım 63le. öğrenemedim izmir'i. neyse konuya döneyim.
hacı var bizim aşağıda bir yerlerde resmi olacak. sağolsun aldığım bir grup metallica şarkısını dinlemekteydim ondan. bir baktım o da ne! enter sandman. bir gaz aldı beni. nete girip vertigonun sayfasına baktım neil gaiman'in sayfasına baktım...
yani ben tüm sandmani okumuş değilim. ve tahminim beşte birini bile çözmüş değilim. onda biri hatta. yani o kadar çözememişim ki bunu bile söyleyemiyorum. fakat bakıyorum da... bu yüzeysel bakışıma rağmen ne kadar da etkileyici geliyor, ne kadar etkilemiş beni. blind'in coverladığı Mr. Sandman var, onu dinlerken; işte metallica-enter sandman... ya da nette bakarken sitelere, hatta şöyle bir düşünürken bile garip oluyor içim, tüylerim diken diken oluveriyor. arkamı dönsem biliyorum, bir köşede destiny kitabını okuyor, desire ironik bir gülümsemeeyle bu paradoksu bana anımsatıyor, death merakla inceliyor ve morpheus o garip duygu ve düşünceleri içinde omzumdan bakıyor, ölümlülerin kendileri hakkında yazdıklarına..
bir adım daha ileri gidersem gerçekliğine inanmaya hazır olacağım. gaiman gerçekten güzel yakalamış. yani böyle bir yorum komik oldu farkındayım ama nasıl anlatılabilir ki? gaiman'in zihninde şöyle bir tur atmak isterdim. tabi kendisini de alıp yanıma, yoksa kaybolur, yiter gider insan.
beatles'la ne alaka diyeceksiniz.. aynı şey beatles'da da var. çözmüş değilim beatles'ı, kesinlikle. ama apayrı bir sesleniyor insana. insanın ruhuna işliyor parçaları. neyse ben buralarda ineceğim, sonra devam ederim.end of line.
PS: Aslında şu sırada kafedeyim ama orjinalliğini bozmayayım dedim mesajın. Öte yandan bu notu yazarak bozdum. Şimdi Allah benim belamı versin mi?

Arkadaşlar Serisi #5

2005-11-14T20:02:00.001+02:00

Arkadaşlar serisi değil aslında bu aynı zamanda dünya harikaları serisi. Buyrun dünyanın iki adet harikası size. Sağ taraftaki dünya harikası.1 oluyor (sıralama yok öyle denk geldi, bizde adam kayırma yok:p). Kendisi film eleştirileriyle ün yapmıştır (özellikle ışık açıları üzerine). Soldaki DH2 (kısalttım bakın). Kendisi hakkında yorum yapmıyorum bakış gösteriyor zaten. Bunlar Hacı'yla çok pis satış koydular bize uff. Sonra bana bir daha satış. Ama seviyorum kerataları (bak bak) arkadaş işte=p

Arkadaşlar Serisi #4

2005-11-14T20:02:00.000+02:00

Alttaki şekerlemeler aslında #3 olmalıydı ama daha edit etmeyi öğrenemedim ve yanlış yazmışım idare edin.
Herneyse, işte Turnike Gülü karşınızda! Kendisi parkın turnikesinde eğlenen bir kaptan adayı olup herkesin gönlünde taht kurmuş bir arkadaşımızdır. Seviyoruz seni =)

Masaüstüm benim

2005-11-13T20:51:00.000+02:00

Masaüstüm. Çok sevdim bugün bakınca. Of Nova of. Of Blizzard OF! Arada yollarım yine (hele bir karışsın=P).

2005-11-13T20:46:00.000+02:00

İşte liseden, hatta tee (efekt) ortaokuldan arkadaşlarım bunlar. Sarı Şeker'in doğumgününü bir türlü hatırlayamıyorum ben. Bir gün beni öldürecek o yüzden. Diğer arkadaşlaysa iki yıl önce aynı bölümdeydik hatta aynı odada kalıyorduk. O derece iğrenç olmuştuk yani =p

Arkadaşlar Serisi #2: Hacı

2005-11-13T20:38:00.000+02:00

İşte o an! İşte Dirk Nowitzki! İşte karşınızdaaa..... HACI! Sakallara gel be heyt be! Grubun en büyüğü ve en küçüğü kendisi. Nasıl diye sormayın öyle işte. Fotoğrafımı çeken şahıs budur =)

Arkadaşlar Serisi #1: Küçük Mozart&Tarkan

2005-11-13T20:26:00.000+02:00

Evet arkadaşların resimlerini şeyetmeye başladım. Aşağıda önde gördüğünüz kişi küçük mozart. Gerçi tam görünmüyor ama saçları direk Mozart gibi oldu tacı çıkarıp öyle uyuyunca otobüste.
Hemen arkasında Tarkan'ı görüyorsunuz =P (Kızma! Vurma! ahhh!!)Müzikle içiçeyiz yani arkadaş grubu olarak =P Ankara yolunda çekildi resim. Arkada da Xas'ı görüyorsunuz kendisi sayemde kings of chaos nüfusunu ikiye katlamıştır=P

Gİzem perdesi aralandı!?

2005-11-13T19:48:00.000+02:00

Resim isteniyordu. Buyrun size resim. Hafif ilginç oldukça komik bir çalışma. Hacı gökhan kardeş çekti bunu =) Ankara mı İzmir mi hatırlayamamaktayım idare ediniz

Hayat ve Adalet

2005-11-13T19:42:00.000+02:00

Hayattaki Adalet
Hayat bazen ne kadar adaletli gözüküyor. Öte yandan, sanırım daha fazla, hayatın adil olmadığını söylüyoruz.
Peki bu kararları verirken, daha doğrusu sürekli değişen düşüncelerimizle bu yorumları yaparken; biz ne kadar adiliz?
Yani, evet; bir şey için uğraşırsınız, çaba harcarsınız bazen. Zamanınızdan ve ruhunuzdan birşeyler katarsınız, ki insanın en değerli varlıklarıdır, sırf bu konu için: ister bir insan olsun, ister bir görev, ister bir sınav... Böyle bir durumun ardından başarıya ulaşınca, doğal olarak çabanın başarı getirdiğini düşünürüz. Ah, evet, çok uğraştım ve oldu. Ama çok vakit ayırdım ben. Yani kendi kendimi yedim bazen ama oldu. Hayata ne verirsen onu alırsın, ne ekersen onu biçersin..
..Acaba?
Çok basit bir değişiklik bu görüşleri değiştirir. Çaba kısmını ellemiyorum, ki uzun süren kısmı orası, ben sadece sonuç kısmını biraz kurcalayacağım ki, her zaman için çaba daha fazladır sonuca göre, istisnalar kaideyi bozmaz. Yani bu kadar çabalayıp başarısız olsak ne olacaktı? Lanet olsun, Allah belasını versin. Hayat ne boktan, ne adaletsiz! Dünyada biraz adalet olsa bu işler böyle yürümezdi!
Ama gerçek bu olamaz. Yani eğer bu kadar basit olsaydı şunu demek istiyor olacaktık: Falanca kişi filanca konuda başarılı olursa hayat adil, olamazsa adaletsizdir. Tamam ama hepimiz her an pek çok hamle yapıyoruz, ya da yapmıyoruz. Milyarlarca insanın her an verdiği kararlara göre hayatın adaleti belirlense, tam bir karmaşa olurdu. Hayır, hayat insanların bakış açısına bağlı olarak değişmez. Hayat, hayattır. Adalet veya adaletsizlikse insana dair kavramlardır.
Zira kaç insan çabalamadan birşeyler kazanırsa hayatın adaletini gerçekten sorgular, kaç kişi "yahu ben yok yere kazandım bunda bir gariplik var" diye düşünür? Pek az, belki hiç. İstisnalar yani, ötesi değil. Veya kaç insan, çabalamaz ve bir şey de elde edemezse, "ah evet, hayat ne kadar adil ben hiçbir şey haketmiyorum" diye eleştirir kendini? Bar filozofluğu yapanlar belki veya kendini bir kalıba sokmak isteyenler... Ancak yine hiç kimse, ya da pek az bir istisnai grup dışında hiç kimse bunu kabullenmez.
Hele hele kapital düzenin getirdiği kişisel yükselme mantığı bunu tam olarak öldürüyor. Pepsi'nin sloganı özetliyor herşeyi: "Daha fazlasını iste.". Hiç bir yorum yok dikkat ediyorsanız. Daha fazlasını iste. Gerisine karışma. Kendini düşün, kendini mutlu et. Her neye bu farklı bir konu ve şimdi bunun üstüne yazmak istemiyorum.

Sonuç olarak düşünüyorum da, hayat hiç de adil falan değil. Ancak aynı zamanda adaletsiz hiç değil. Herşey sebep ve sonuçlara ilerliyor, çabalar karşılığını veriyor. Ancak çoğu zaman evrenin kendi etrafımızda dönmediğini, tek kaderin kendi kaderimiz olmadığını unutuyoruz. Karmalar, kaderler, fikirler, yaşamlar kesişiyor, yanyana gidiyor ve bazen de zıtlaşıyor. Bu durumda bir başkasının kararı, bir başkasına ait sebep ve sonuç; bizim kararımızı, yaşantımızdaki sebep ve sonuçları etkileyebiliyor. Bizler de yine "evet beşer biz oluyoruz" diyerek olayın kolayına kaçıyor ve hayatı suçluyoruz.
Yine de bir kadermetre olsun isterdim. Arada açayım, benim lehime işlesin. Çok küçük bir şey için açabilirdim, normalde önem vermediğim; karşılığında daha büyük, genelde daha çok önem verdiğim birşey için de kaparım. Gerçekten. Böyle bir alet varsa bana ulaştırın lütfen, ben de size çay ısmarlayayım.
Saygılarımla.

Taa Ankara'ya gittik..

2005-11-13T19:39:00.000+02:00

Ankara'ya gittik sonunda. Lisede şöyle bir ODTÜ ve Bilkent'i dolaşmamızı kapsayan garip şeyi saymazsak, 10 yaşımdan beri sanırım gitmemiştim.
Babamla gitmiştik, onu hatırlıyorum. Etnografya müzesini ve sanırım bir iki müzeyi daha gezdiğimizi sanıyorum. Anıtkabir'i de, ki liseyle de gitmiştik.
Bu sefer tamamen farklı bir amaçla gitmiş bulundum Ankara'ya. EMO (elektrik mühendisleri odası) III. Öğrenci Kurultayı vardı, biz de İzmir grubunun birer üyesi ve geleceğin bilgisayar, elektrik-elektronik ve biyo- mühendisleri olarak yola çıktık.
Hoş, pek çok kişinin asıl amacı ücresiz olarak Ankara'ya gitmekti. Eh, daha kimiz anlamadan böyle bir kurultaydan neler alabilirdik orası da ayrı, ama en azından ben konuşulacaklar da merak etmiyor değildim.
Neyse işte çıktık yola, az muhabbet bol uyku vardı. Şimdi detayları vermek değil maksadım, ama toplantı bizim açımızdan fiyasko çıktı diyebilirim. Zira İzmir bildirisi sadece 9 Eylül Üniversitesi elekronikçileri için anlamlıydı, diğer şehirlerden de sadece İstanbul'unki ve işte bir kaç şehirden kısa kısa değinile konular vardı ama genel şeylerdi çok; biz de ilk kısmın sonunda ayrıldık.
Ankara'da aptal aptal dolandık biraz, sonra Anıtkabir'e gittik. Dünyanın iki harikasından biri (kendi iddiaları var da bu yönde=D) mide kramplarıyla süründü. Neyse kafeye gittik, dinlenme+çay (işe yarar dedim inanmadılar) ve atkı (bilenlere..) sayesinde kendine getirdik. Sonra tamamen boşluğa düştük. Hacıyla (anlayan anlamıştır kimi dediğimi) ben, Ankara'daki arkadaşları aramaya başladık ne yapılır diye. Bir yandan da şarj krizi yaşadık telefonlarda şarj kalmadı. Bizim grubun gittiği yere gelmesek daha iyi olacağını da öğrendikten sonra ben lise grubundan bir arkadaşın tavsiyesiyle liderliği aldım.
Yoğun trafik dolu ve dakikalık şekerlemelerle süslenmiş bir taksi yolculuğunun ardından Karanfil sokağa vardık. Lisedeki arkadaşları gördüm önce kısaca. Bir süre yine amaçsızca oturduk kalktık. Sonra Dost'un önce kitap/dergi, sonra CD/DVD satılan "dükkan"larına girdik ki zamanı doldurmaya yetti.
Ardından geri döndük otobüslere binildi, Anıtkabir'de tamir ettiğimiz arkadaş yine dağıldı falan ama sonra yine düzeldi (rapor espirisi yapmıyorum, yaparsam öldürecek beni). Bornova'da inemedik, Çankaya'ya geldik, Küçük Park'ta tatlı bir kahvaltının ardından dağıldık.
Bir kaç nokta dikkatimi çekti Ankara'da...Öncelikle bir kere daha kendimi az çok tanıdığım ortaya çıktı. Yok efendim, ben yapamam, yaşayamam Ankara'da. Her yer dağ, her yer ova. Deniz istiyorum ben! İnsan kendini kapana kısılmış gibi hissetmez mi yahu? Hani göz önünde olmasın, o sorun değil ama varlığını bilirsin; özgürlük duygusu kaplar insanı. Brr, düşünmesi bile garip deniz olmayan bir yerde sürekli yaşamayı. En azından 20 yıl hep deniz olan yerlerde yaşadıysanız..
İkinci nokta, ne kadar çok eylem olduğu. Yahu nereye gitsek polisler, ellerinde silahlar, üstlerinde çelik yelek bir duvar kurmuşlar ve eylem yapan birileri... Gerçi başkent olduğuna göre belki de normaldir. Yine de garip geldi bana ne bileyim, sürekli denk gelince bir de..

İlginç birşeyi de Anıtkabir'de farkettim. Kafe kısmında jetonla çalışan bir alet var. Jetonlara bir baktım kasadan alınca; bir yanında dünya var, altında Milano-Italy yazıyor, diğer tarafında ise $ var. Garipsedim, hem de çok. Yani biz üretemiyor muyuz bir jeton yahu? Bir tarafına Anıtkabir kabartması olsa, diğer yanına da Türk bayrağı veya Atatürk resmi... Yani en azından Türkiye'de olduğumuzu bilelim, jetona bakınca "ah, evet Anıtkabir burası" diyelim.

Ankara'nın İzmir'den daha sıcak olmasıysa tam bir muammaydı (abartı?).

Daha yazabileceğim çok şey var aslında ama hem burayı şişirmek istemiyorum, hem de üşenmekteyim. Daha bulaşıkları yıkamam ve ortalığı temizlemem gerekiyor.Saygılarımla..
Not: Hacı ve dünya harikası #2, yaptıklarınızı yazdım bir kenara unuttum sanmayın =

Üniversite Amfisinde Pizza Poğaça

2005-11-07T21:32:00.000+02:00

Niheheh.
Güzeldi ya. Mühendis toplantısından çıktık. 3.5 milyona sekiz çeşit yemek mi yesek diye düşünürken vazgeçtik, poğaça alalım dedi biri. Girdik pizza poğaça (ya da poğça, poaça, poça) aldık. Nerede yiyelim diye düşünürken bölümün önündeki çimlere gidiyorduk vazgeçtik içeri girdik.

Sonra bir amfi bulduk falan. Alarmlar çaldı, atom bombası düştü, yangın yandı, dağa kaçtı, inek içti..
Ama bayağı eğlendik. Güzeldi. Bunu okurken pek birşey anlamamış olabilirsiniz, ama ben bana hatırlatsın falan diye istedim. Anlayan anlamıştır zaten. Niheheh tekrardan...
Hayat güzel birşey di mi?

Savaş

2005-11-06T02:38:00.000+02:00

Pentagram dinliyordum, for those who died alone.
Kurtuluş Savaşını düşündüm. Farketmez. 1. Dünya Savaşı da olur, 2 de olur.

Yok, aman savaş ne kötüdür, aman iki yağlı göbeğin işi için milyonlarca insan ölüyor gibi şeyler demeyeceğim.

Savaş psikolojisini çözümlemeye de çalışmayacağım, ne ben anlayabilirim gerçekten, ne de hiç bir psikolog. Teorik çözümlemelerle olmaz bu iş.

Savaşta ölmek isteyen var mı? Fazla değildir. Yani söyleyenlerin sayısı çıkar az çok ama genelde samimi olmaz. Ben? Yo, hayır teşekkürler. Ne savaş görmek isterim, ne de savaşta ölmek.

Yine de, ülkesi için ölen insanlar.
Lütfen şimdi başlamayın yok politika yok siyaset. Buradan konuşmak kolay. O insanlar birşeylere inandılar, bir yalan olması birşey değiştirmez; ki neyin yalan neyin gerçek olduğunu belirleme de hiç kimseye düşmez.

Onlar inandılar ve bu inanç uğruna savaştılar. Çarpıştılar.
Öldürdüler...

... ve öldüler.

Bizse konuşalım değil mi?
-Savaş kötü!
-Savaş iyi!
-Ülkem için ölürüm!
-Ülküm için ölürüm!
-Şehitler cennetliktir!
-Savaş çıkartan sopalıktır!
-Hepsi yalan!
-Tek gerçek bu!

Her kafadan bir ses.
Yeter be. Ne kadar kolay eleştirmek. Ne kadar kolay kıçını yayıp konuşmak.

Savaşta ölenler için, ister Kurtuluş Savaşı olsun, ister 2. Dünya savaşı; ister saldırgan olsun, ister vatanı için hamilik yapanlar...

...sessizce eğiliyorum önünüzde, ve saygıyla. Savaşın sonunu gerçekten siz gördünüz, affedin saygısızlığımızı, cehaletimizi..

Anıların acımsı tatlı tadı

2005-11-06T02:36:00.000+02:00

Evime döndüm bayram tatili için.
Güzel oldu, hem de çok güzel. Ailemi gördüm, Beril'leri gördüm dersane tayfasından, lise tayfasıyla buluştuk, kuzenlerle görüştük...
Çok güzeldi. Çok mutluyum.

Anılar canlandı, konuştuk hep şöyle olmuştu değil mi?, yaa evet dedik, gülüştük.
Ama en azından benim açımda, gülüşlerin hepsi için içine, acı gülüşlerdi. Yüzüm gülerken iç kanama geçiriyordum. İçim kan ağlıyordu.

Nasıl geçiyor zaman, ne kadar garip değil mi? Ben istiyorum lise günlerini tekrardan. Anılar eğer birer canlı varlıksa, eminim imp gibi birşeydir hepsi. Karşınıza geçip dalga geçerler sizinle.
Kötü anılar doğrudan tokadı geçirir yüzünüze, aptallıklarınızı, hatalarınızı acımadan bilinçaltı gerçekliğine verirler. İyi anılarsa hoş bir tad bırakırlar, mutlu ederler, yüzünüzü güldürürler.

Ancak göründüğünün tersine, kötü anılar iyi niyetlidirler. Anımsamanız bittiği an, o anı tekrar yaşamadığınız için sevinirsiniz, rahatlarsınız. Yaşamakta olduğunuz zamanın tadını çıkarırsınız.
Ve iyi anılar yok mu iyi anılar... Onlar anımsama sırasında mutlu ederken, bittiği an karşınıza geçer ve kahkahalar atarlar. Gitmiştir o anlar artık, yitmiş, bitmiştir. O güzel dakikaları yaşamamaktasınızdır. Daha kötüsünü yaşıyorsanız iyice bunalırsınız. Daha iyisini yaşıyorsanız, bu anların da her geçen an, birer anıya dönüştüğünü farkedersiniz, eliniz kolunuz bağlı.

Stephen King'in on ikiye * kala * geçe gibi bir serisi vardı, cahilliğimi bağışlayın. Onların birinde geçmiş sürekli yaratıklar tarafından "yeniliyordu". Bunun gibi birşey işte, zaman implere dönüşüp duruyor...